Jest takie powiedzenie, że trudne czasy tworzą mocnych ludzi, a łatwe czasy tworzą słabych. I jest w tym prawda. Nic tak nie rozwija człowieka jak trudności, które musi pokonać, i nic go tak nie rozleniwia jak brak wyzwań.

Był tak mocno przekonany, że Pan go woła właśnie do takiej, a nie innej misji, że nie poddawał się naprawdę licznym i wcale nie małym przeciwnościom. Zapytałam go, czy nie postrzegał tego, co stawało na jego drodze, jako znaków, że może jednak to nie ten kierunek. Powiedział mi, że owszem, widział w tym coś szczególnego, ale... raczej w perspektywie wychowawczej. Traktował to jako okazję, żeby się czegoś nauczyć. Myślał sobie, że może te trudności mają sprawić, że kiedyś będzie lepszym księdzem, pokorniejszym, bardziej zahartowanym w boju. Przyznał mi się, że po ludzku nie widzi sensu niektórych z tych trudnych zdarzeń, ale ufa, że ten sens tam jest. Patrzę na jego życie i widzę, że rzeczywiście pozostał człowiekiem, dostrzegam jego zaangażowanie w niełatwą posługę. I mam nadzieję, że nie spocznie na laurach i nie zatęskni za brakiem problemów.

Nie jest łatwo przyjmować pokornego Boga. Czasem wywyższanie Stwórcy, otaczanie Go niedostępną przestrzenią chwały nie ma nic wspólnego z oddawaniem mu czci. Czasem to bezpieczna bariera między nami a Bogiem. Wygodny dystans, który sprawia, że odsuwamy Boga od swojego człowieczeństwa, nie pozwalamy mu dotknąć tego, co ludzkie, nasze. Tłumaczymy się, że jesteśmy niegodni, a tak naprawdę chodzi nam o to, by zostało, jak jest, by skandal wcielenia nie przewrócił naszego życia do góry nogami.