Konfrontacja z rzeczywistością choroby nowotworowej przebiega w kilku etapach. Najpierw jest szok, zaprzeczenie, odrzucenie, wyparcie diagnozy, unieważnienie w sobie wyroku. Im bliżej uświadomienia prawdy, tym większy bunt. Bunt, czyli złość i gniew. Później przychodzi targowanie się. Z kim? Losem, Bogiem, czasem? Jeszcze nie teraz, jeszcze to i tamto, jeszcze nie pora, nie dziś. Depresja następuje niedługo potem. Przygnębienie. Dół. I dopiero po niej poddanie się, rezygnacja, przyzwolenie, akceptacja. A z nią — ulga. Każdemu z tych uczuć towarzyszy poczucie winy i niepokój. Wszechwładny jest lęk.

Żyje się, jakby czas był nieograniczony, jakby nam obiecano wieczność. Nie wolno popełniać tego błędu. Nie wolno odkładać życia na później.