Dojmujące jest uczucie, że robiło się, dawało, mówiło i kochało za mało. W natłoku codziennych obowiązków nie przywiązujemy wagi do obecności naszych bliskich. Oni po prostu są. Dopiero kiedy odejdą zaczynamy się zastanawiać, czy ta ostatnia kłótnia o nieumyte naczynia rzeczywiście była potrzebna. Czy nie okazywaliśmy naszej miłości za rzadko. Czy ukochana osoba umierając wiedziała jak bardzo jesteśmy jej za wszystko wdzięczni.

- W sumie mogę ci streścić Byłam tam już cztery razy i mam wrażenie, że znam wszystko na pamięć. Co ciekawsze fragmenty wynotowałam.
- Wynotowałaś? Ale przecież..
Michalina wzruszyła ramionami
- Powiedziano, że nie mogę robić zdjęć ani kserować akt. Nie było mowy o tym, że nie można notować. Poczekaj chwile, przyniosę zeszyt, w którym to wszystko zapisałam.
- Michalina wyszła z kuchni i zniknęła w ciemności. 
Agnieszka pokręciła głową. Cała mama. Nie wpuszczą drzwiami, wejdzie oknem. Nie pozwolą kserować akt, zrobi notatki.

Ty się o nic nie martw. Ty mnie tylko kochaj, a wszystko się ułoży.

Najważniejsze, że się kochają i nie wypuszczą raz złapanego szczęścia z garści.