Przecież to człowiek tworzy sztukę. Wobec tego czemu tak wysoko cenimy sztukę, a nie cenimy człowieka?

Ludzie potrzebują pomocy, a kiedy czegoś potrzebują, potrafią doskonale o to prosić. Ale z chwilą, kiedy dasz im to, czego chcą, odzywa się w nich duma. Nigdy ci nie podziękują. Uważają, że zarobili na to, co im dałaś, że to w pewnym sensie im się należy. Zatem ty, kiedy coś dajesz, musisz to robić, nie spodziewając się niczego w zamian, bo i tak nic nie dostaniesz.

Kiedy zmartwienia są niewielkie, łatwo je ukryć.

Samotność była jak odcisk, który zawsze tkwi na palcu, tyle że są dni, kiedy uwiera bardziej niż kiedy indziej.

Na szczęście to, o co nie wypada prosić, niemal zawsze można kupić.

Ale niezależnie od nieba, pod którym się urodzisz, jeżeli od dziecka mówią ci, że jesteś Wodnikiem i że dlatego jesteś taka, a nie inna, w końcu w to uwierzysz i tak właśnie postępujesz.

Prawie zawsze idę przez życie, nie myśląc o tym, kim jestem ani co mam robić. Działam impulsywnie, a potem w jednej chwili, dosłownie w ciągu sekundy, potrafię sobie wytłumaczyć wszystkie nici, związki, całe krosno mojego życia, jakby to wszystko miało sens. Jakbym zawsze była szczęśliwa i wiedziała, co robię.