Jest taki taniec, który nazywa się życiem. Nigdy nie wiesz, jak potoczy się twoja historia.

Miłość jest niedorzeczna i przez to niepowtarzalna.

I czułem, że ona odwzajemnia moje uczucia, choć nigdy nie wypowiedziała tego na głos. Nie czekałem na jej słowa, bo dostrzegałem miłość w jej spojrzeniu, w każdym dotyku mojego ciała. To dla mnie walczyła o siebie, walczyła, by zamknąć przeszłość raz na zawsze. I właśnie to nazywało się miłością. A słowa ... słowa to tylko słowa, wiązanka liter wypuszczona wysoko w powietrze.

Taniec to komunikat, kompozycja słów ukrytych w uśmiechu, spojrzeniu przyspieszonym oddechu, pokryciu rumieńcem, biciu serca, a także drżeniu ciała.

Moje ramiona zostały stworzone, by ją obejmować, moje dłonie, by trzymać ją za rękę, a oczy, by na nią patrzeć.

Musisz uwierzyć, że życie nie składa się z samych złych chwil i złych ludzi; życie to także kolory i dobre dusze, które potrafią kochać.

Przy nim każde ryzyko smakowało bezpieczniej, bo działo się niespodziewanie.

Takich rzeczy jak pożądanie i miłość nie da się zaplanować. Nie można zrobić w kalendarzu ich rezerwacji. To przychodzi nagle i niespodziewanie. Jest niczym alkohol, który uderza do głowy swą mocą. Następnego dnia pozostawia po sobie kaca.

Chciałem ją uratować, zmienić jej życie i zaczynało mi się to udawać.