My, ludzie, nie zmieniliśmy się od setek lat i wciąż popełniamy te same błędy, które nas niszczą. Zamiast tworzyć - burzymy, zamiast poznawać - kpimy, zamiast ratować - zabijamy. Zabijamy, bo boimy się prawdy. Zabijamy, bo to jest najłatwiejsze.

Aby żyć w zgo­dzie z wła­snym pry­mi­tyw­nym ja, na­le­ży wy­zbyć się sła­bo­ści.

Prze­szłość ist­nia­ła w jego rze­czy­wi­sto­ści w po­sta­ci tych ran. Każda z nich przy­po­mi­na­ła mu o walce, udrę­ce i stra­chu.

Życie jest pa­smem trud­nych wy­bo­rów.

Człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, ile stworzenie, takie jak zwykły pies, może myśleć i odczuwać. Teraz z perspektywy czasu, wiem, że nie ma na waszej planecie istoty bardziej oddanej jak pies.

Czy dążenie do szczęścia jest złe? Każdy człowiek zasługuje na uśmiech losu i pogodzenie się ze swoimi wadami i zaletami. Ja także. Też chciałem zaznać spokoju, uśmiechnąć się któregoś dnia i powiedzieć do siebie, że moje życie ma sens.

Zemsta nie jest dobra, a wręcz nastręcza większych problemów i zmartwień.

Krok za krokiem, oddech za oddechem, niemy krzyk szalejący w głowie. Dotarłem do celu. Znalazłem się w tym punkcie, gdzie przeszłość, teraźniejszość i przyszłość postanowiły podarować mi straszny prezent.

Ży­li­śmy pod ko­pu­łą szczę­ścia.

Kie­dyś pra­gnę­ła ze­sta­rzeć się z Le­onem, ale teraz… .

Praw­dzi­wy, wolny męż­czy­zna po­wi­nien być za­har­to­wa­ny oraz go­to­wy, by wal­czyć o sie­bie.

Wiem, że chciał­byś jak naj­szyb­ciej do­strzec re­zul­ta­ty, ale takie rze­czy trwa­ją ty­go­dnia­mi, mie­sią­ca­mi… A nawet la­ta­mi.

Byłem mężczyzną, ojcem, mężem i synem. Ode mnie zależało bezpieczeństwo najbliższych. To ja stałem się niezniszczalną zaporą, która przyjmowała każdy cios. Ale… Zaczęły powstawać rysy. Na samym początku małe i płytkie. Z biegiem czasu rozszerzały się, przepuszczając to, co tak usilnie starałem się powstrzymać. Te rysy niszczyły, głębokie bruzdy kaleczyły, a każdy kolejny niespodziewany atak osłabiał. Kończyła się siła. Moja męska powinność głowy rodziny legła w gruzach.

Jeśli uciek­niesz, znaj­dę cię i za­bi­ję. Roz­człon­ku­ję two­ich bli­skich na two­ich oczach. Wiesz, na co mnie stać.

Czasami trzeba stanąć na krawędzi, żeby zobaczyć to, co najważniejsze. Stałem tam i patrzyłem w nieskończoność swoich obaw, lęków i strachu. Tuż za tym wszystkim kryła się wolność. Tego pragnąłem najbardziej. Wolności dla swoich dzieci i dla siebie.

Moja męska siła przepadła, zostałem sam, nagi i bezradny. Na coś takiego nikt nie może być gotowy. Nikt, żaden heros, żaden dumny i najtrwalszy drab. Dopiero tak straszne chwile pokazują, że w sumie człowiek jest delikatną istotą. Wystarczy tylko odebrać mu sens życia.

Niebo i piekło nie istnieją. Jest za to coś pomiędzy, co daje nam życie, a później je odbiera. Pomiędzy tymi dwoma płaszczyznami trwa ciągła egzystencja, a my, nieświadome niczego dusze, jesteśmy niczym upadłe anioły, które czekają na swój osobisty sąd ostateczny.

Widzisz, sprawiedliwość dosięga każdego. To ona kształtuje nasze życie od narodzin aż po kres.