W skrytej sile jest piękno.

Wszystko zdawało się paraliżująco trudne. Przestałam robić rzeczy, które kiedyś sprawiały mi radość: malować, czytać, biegać. Zawracanie głowy.

Lubię tłumić uczucia i emocje, jakbym zamykała je w butelce. W ten sposób pozostają ukryte i nie muszę o nich mówić. Ale boję się, że pewnego dnia nazbiera się ich zbyt wiele. A gdy eksploduja... Pozostanie tylko próżnia i nic już nie będę czuła.

Oczekujemy, że gdy dorośniemy, będziemy mieć gotowy bezpieczny plan na życie. Rzecz w tym, że nie ma jedynej słusznej recepty na życie. Wszyscy improwizujemy. I robimy to najlepiej, jak umiemy.

-Wygląda na to, że wszyscy już są. Gotowa?
-Poczekaj.
-Na co?
-Muszę przybrać mój prospołeczny wyraz twarzy.

Nie zdawałam sobie sprawy, że kiedy cierpisz na chorobę psychiczną i za długo wszystko w sobie tłamsisz... W końcu się rozpadasz.

To chyba najtrudniejsze w depresji. Zachowywać się zwyczajnie.... Gdy każdy kawałeczek ciebie jest potrzaskany.

Życie nigdy nie będzie doskonale. Ale to czyni je pięknym.

- Może po prostu jestem w tym fatalna.
- Ale w czym?
- W życiu.

Dziś jest jeden z tych dni, kiedy czuje wszystko naraz.

Czułam się zupełnie obca. Odseparowana od rzeczywistości. Obserwowałam świat zza grubej, przymglonej tafli.

Dziś w pracy wszystko zrobiłam, jak trzeba. Dlaczego czuję się taka pusta?

Mów do siebie tak, jak do kogoś, na kim ci zależy. Bądź swoim przyjacielem.

Roztrząsanie stresu stresuje bardziej niż jego właściwa przyczyna.

Patrząc z boku, chyba powinnam być rozczarowana uświadomieniem sobie tak wielu niedoskonałości. Ale ja poczułam wielką ulge.