Wszyscy mieli karabiny, a niektórzy bicze. Wołali: "Tańcz niewierna!", "Tańcz dziwko!" [...] Włosy kobiet były rozplecione, potargane, kosmyki spadające na twarze zatrzymywały cieknącą z głów krew, tak że wyglądały niczym meduzy. Ubrania też miały czerwone od krwi. Niektóre kobiety były półnagie, inne próbowały osłaniać się szczątkami odzieży. Smagane biczami upadały, ale pod gradem ciosów musiały znów się podnieść i tańczyć. Z każdym uderzeniem bicza ich ciała były coraz bardziej obnażone [...] Potem dwaj żołnierze przepchnęli się przez tłum, wymachując drewnianymi wiadrami, i zaczęli polewać kobiety tym, co w nich przynieśli. Poczułem zapach nafty. Kobiety krzyczały, bo nafta lała się na otwarte rany. Pojawił się kolejny żołnierz z pochodnią i zaczął podpalać włosy tańczących. Początkowo widziałem jedynie dym, potem poczułem przyprawiający o mdłości odór, a wreszcie ujrzałem płomienie spowijające ciała i usłyszałem potworny wrzask - nie do zniesienia dla ludzkich uszu. Wtedy żołnierze zaczęli też nas chłostać, z furią, zupełnie jakby podniecał ich widok płonących kobiet. Kazali nam klaskać: "Szybciej, szybciej, szybciej!", grożąc, że jeśli przestaniemy, nas też podpalą.