Od życia nie można wymagać, żeby było łatwe czy wygodne; to jakby oczekiwać od krowy, żeby dawała tylko śmietankę albo żeby kura znosiła jajka na twardo.

Był naiwny, kiedy czasami miał ochotę wykrzyczeć swoje uczucia całemu Norrby [...], bo jeśli coś się rozgłasza, wtedy zostaje także wystawione na ludzkie spojrzenia i dotyk, a potem - jeśli było za bardzo obmacywane - jest podrażnione i obolałe, staje się raczej źródłem cierpienia niż ulgi.

Nie wierzę, że miłość musi wyglądać tak, jak jesteśmy przyzwyczajeni, że powinna.

Nie mieć żadnych poglądów to jest, do diabła, nienormalne w społeczeństwie demokratycznym.

Czy miłość nie może pomieścić więcej osób? Tak, do diabła. Miłość powinna taka być. Ale kłamstwo, kłamstwo jest cholernie ciasne i potwornie raniące.