Człowiek rodzi się ze strachem i odchodzi ze świata też ze strachem, ale chociaż ten czas pośrodku, między życiem a śmiercią, powinien być wolny.

Gdzie jest śmierć i trup przychodzi nocą, nie może być ładnie.

Jeśli myślicie, że gniew, który się we mnie narodził w tamtym momencie, minął, gdy umarłam, jesteście w dużym błędzie. Taka energia nie znika. Jest. Obserwuje. A gdy przyjdzie na to czas, uderza.

Kilka godzin wcześniej pokonywałam tę samą trasę jako dziecko, które boi się zjawy. Teraz wracałam, nie pamiętając o tym, że kiedykolwiek byłam dzieckiem.

Podobno czasem lepiej, aby marzenia się nie spełniały. Bo mogą okazać się naszym najgorszym koszmarem.