Wokół panowała oszałamiająca cisza.Leśna cisza,głaszcząca serca wszystkich,którzy jej potrzebują.

Stoję tutaj przed wejściem do budynku,który jest moim domem,całkowicie wtopiony w noc,w jej ciszę,w odosobnienie,w moją samotność,i całą piersią chłonę radość życia.Tak jak jest,jest bardzo dobrze.

Można postawić zarzut naturze,że w swoim cyklu nawrotów rocznych zmian obdarowała nas swoistym kołowrotem.Wiosna,lato,jesień,zima.Odżywanie-kwitnienie-dojrzewanie i pozorne zamieranie-potem martwota,znów pozorna.I tak w kółko od początku świata.To samo w zasadzie,a zawsze jednocześnie inaczej.I zawsze w sposób interesujący.W sposób do którego się tęskni.