Krwawe warcaby. Niczym nasze życia. Pełne wyborów wpływających na kolejne wybory. Każdy ruch wpływał na ruch przeciwnika. Nie było odwrotu. Tak musiało być.

Niech nikt nie pozbawia mnie zmarszczek z czoła uzyskanych przez zachwyt nad pięknem życia ani tych z moich warg, które pokazują, ile się śmiałam i ile całowałam, ani worków pod oczami - w nich jest pamięć o tym, ile płakałam. Nalezą do mnie i są piękne.

Byłam jak scenarzysta za kurtyną, a one aktorkami w naszym teatrze.

Amanda była niczym najsłodsza trucizna, zalewająca moje serce.

Może potrafiłyśmy trwać przy sobie, lecz rozmowy o ważnych tematach sprawiały, że zamykałyśmy się na siebie. W swojej relacji byłyśmy jak zagubione dzieci.

Cienka granica jest między przyjaźnią a miłością. Może bałam się, że gdy przekroczę próg miłości, to drzwi przyjaźni na zawsze się zatrzasną i nie będzie już drogi powrotu?

Strach – to takie okropne uczucie. Oplata nas niczym pnącza i dusi. Wysysa radość i chęć do życia.

Nikt z nas nie rodzi się zły. Ono w nas ewoluuje i kiełkuje jak róża z kolcami. Czasami mamy wpływ na swoje czyny, a czasami los przejmuje stery nad naszym życiem.

Czasami obojętność i udawanie, że nic się nie stało wydaje nam się najlepszą drogą.

Powinnyśmy się bać, ale żywych. Zmarli to przeszłość, która odbija się echem w naszych duszach. Jedyny wpływ mają na nas ci, którzy nas otaczają.

Kim ty jesteś? zapytała ze strachem w głosie.
Tym, kim ty zawsze bałaś się być. Myślałam, że jestem słabszym wydaniem ciebie. Wolę jednak myśleć o sobie jako o najsilniejszej wersji samej siebie. I to jest najlepsze uczucie.