- To mieszkanie w ogóle nie wygląda na twoje. – powiedziałam nagle.
- Ciekawa teoria.
- Królują tu elementy mówiące o twojej rodzinie. Wiem już, że Kornelia to wspaniała, buntownicza artystka, twoja mama ma minę suki i na pewno się nie polubimy, twój ojciec nie ma za wiele do powiedzenia, a twój brat to wyniosły dupek – rzuciłam stanowczo. – A z tobą jak jest? Nie ma tu nic, co mówiłoby cokolwiek o tobie.
Popatrzył na mnie zaskoczony, ale też jakby zawstydzony.
- Chyba powinnaś w przyszłości zostać psychologiem – mruknął. – Skąd wiesz tak dużo o ludziach?
- To było śmiałe założenie, ale nie podważyłeś moich słów, więc mam rację – poczułam smutek. – Nie masz z nimi najlepszych relacji, prawda?
- W tym momencie są bardzo formalne – powiedział. – Odkąd rozstałem się z Natalią, zepchnęli mnie na boczny tor.