Cytaty z tagiem "surowce" [4]

(...) nikt w Ber­li­nie przez długi, długi czas nie zo­rien­to­wał się (lub nie chciał się zo­rien­to­wać), że Rosja (...) wy­ko­rzy­stu­je su­row­ce ener­ge­tycz­ne jako in­stru­ment na­ci­sku po­li­tycz­ne­go. Prag­ma­tycz­ni Niem­cy nie prze­wi­dzie­li, że po dru­giej stro­nie nie mają ra­cjo­nal­ne­go part­ne­ra, lecz czło­wie­ka, któ­re­mu za­ma­rzy­ła się ro­syj­ska re­kon­kwi­sta Ukra­iny. Dla­te­go to nie Eu­ro­pa zwią­za­ła ze sobą Rosję, ale Rosja Eu­ro­pę.

Transakcje Vitolu w Libii stanowią demonstrację ogromnej władzy, jaką we współczesnym świecie sprawują firmy handlujące surowcami.

Ekspansja w basenie Morza Śródziemnego otworzyła dla rzymskiego handlu nowe, dalekie rynki zbytu, stworzyła możliwości eksploatacji w podbitych krajach złóz surowców naturalnych oraz masowego pozyskiwania tam taniej siły roboczej, a oprócz tego stałego zasilania finansowych zasobów Rzymu wielkimi ilościami zdobytych lub też wymuszonych pieniędzy i skarbów. Doprowadziło to do niewyobrażalnego wprost dotychczas rozkwitu handlu, przedsiębiorczości oraz wszelkiego rodzaju instytucji i operacji finansowych, co z kolei pociągnęło za sobą wykształcenie się silnej i wpływowej warstwy przedsiębiorców. Stopniowo warstwa ta przekształcać zaczęła się we własny, odrębny ordo, stan ekwitów. (...) Trzeci wiek n.e. był złotym wiekiem rzymskich ekwitów. Ponieważ zarówno oficerowie, jak i urzędnicy cesarscy należeli w większości do ordo equester, ekwici tworzyli najbardziej – politycznie, jak i militarnie – aktywną warstwę wyższą społeczeństwa rzymskiego, a zarazem główny filar Cesarstwa okresu dominatu. Makryn (217–218), który w chwili obwołania go cesarzem był prefektem pretorianów, rozpoczyna długi szereg cesarzy-ekwitów, między którymi byli Maksymin Trak, Filip Arab, Klaudiusz II, Aurelian, Probus i Karus. Ów olbrzymi wzrost wpływów politycznych stanu ekwickiego wyjaśnić można zarówno kwalifikacjami i ambicjami jego członków, jak i interesem Cesarstwa.

Właściwości, które umownie określiliśmy jako witalizujące, mają surowce powstałe w ekosystemach naturalnych, bez ingerencji człowieka (np. rośliny dziko rosnące). Zakłada się, że analogiczne właściwości mają produkty rolnictwa ekologicznego, którego metody naśladują przyrodę. Trzeba stanowczo podkreślić, że teza o właściwościach witalizujących żywności jest oparta na przesłankach, a nie dowodach. (...) Podsumowując: w rolnictwie ekologicznym zakłada się, że jakość biologiczna żywności jest pochodną warunków środowiskowych i sposobu wytwarzania. Co składa się na jakość biologiczną – nie wiadomo. Jej materialnej bazy, jak już wspomniałam, nie udowodniono. O jej istnieniu wnioskuje się na podstawie empirii – uogólnionych obserwacji i zbiorowego doświadczenia. Nie wiadomo zatem, jaka jest natura domniemanego czynnika, czy też czynników witalizujących. Czy mamy do czynienia z subtelną substancją, obecną tylko w produktach nie przetworzonych, i wymykającą się metodom chemicznej analizy? Czy też jest to czynnik zgoła niesubstancjalny: rodzaj promieniowania biofizycznego lub – jak chcą niektórzy – swoisty przekaz informacji? Nauka jest dzisiaj bezradna wobec zjawisk wykraczających poza prostą, biochemiczną interpretację oddziaływania żywności.