Najsmutniejsze wrażenie robiły jednak osamotnione fortepiany. Za ciężkie, aby wziąć je na podpałkę, mokły na deszczu, roztrojone tak jak uczucia ludzi, którzy żegnali się na stacji.

Nieważne, jak będzie się nazywać twoja rzeka. Ważne, czy ją pokochamy.

-Szczęśliwa to ja byłam bardzo dawno temu.Tylko wtenczas w ogóle o tym nie wiedziałam.Dopiero dziś rozumiem, że to było szczęście.

Białe kwiaty zaglądały przez okno do pokoju, od strony ulicy tworząc pachnącą firankę.