Rozejrzyj się! Tu nie ma dworu, sług, poddanych. Nie ma korony ani tronu. Jest za to chłód, wrogość i pierdolone błoto. Tu jesteś nikim...

Oparł się o spękany kawał drewna wieńczący niską dziobnicę,
zmieniony przez dłuto szkutnika w łeb wielkiego orła. Jego groźny
dziób i wielkie oczy miały budzić lęk, jednak Salabeshowi od początku
ptaszysko kojarzyło się z przerośniętą kurą i uważał, że jego własny
fiut wygląda groźniej. Gdyby zamiast rzeźby szkutnik umieścił w tym
miejscu pomost, mógłby stawać na nim z opuszczonymi portkami
i z pewnością osiągałby lepsze efekty.

Borutnik wyjrzał z wierzbowej dziupli. Powęszył chwilę, mrużąc ślepia,
po czym zwinnie zsunął się po pniu. Zakląskał kilka razy, a gdy
wśród paproci zamajaczyły drobne sylwetki, dobył zza łykowego pasa
zaostrzony kieł i wskazał nim kierunek.