Sam dziw wiatru w liściach już wystarcza, żeby przypomnieć, jak cenny jest jeszcze jeden dzień i że może go nie być.

Jest w majestacie przyrody coś sakralnego.

epifania / olśnienie przerywa codzienny upływ czasu i wkracza jako chwila uprzywilejowana, w której następuje intuicyjny uchwyt głębszej, bardziej esencjonalnej rzeczywistości zawartej w rzeczach i osobach.

Na naszej planecie obecność przyrody, zachwyt istnieniem i poczucie przemijalności idą razem.

Trzeba cenić mądrość, jaką dawało i daje człowiekowi obcowanie z przyrodą.

Jesteśmy jak jedna nitka w wielkiej tkaninie pokoleń.