[...] staraj się unikać dwóch magicznych słów: „nigdy” i „zawsze”. Krótka lekcja życia nauczyła mnie, że tak do końca to nie my decydujemy o naszym życiu.

Jej podkrążone oczy oraz smutek w dużych oczach powodowały, że nawet powietrze w promieniu kilku metrów dookoła wydawało się być smutne.

Pamiętajmy, że czytelnik, który raz się zawiedzie, nie wróci już nigdy.

Przez całe życie zapinał krawat tak ciasno, że koledzy z biura komentowali czasem złośliwie, że jeśli ktoś kiedyś powiesi Michała, to ten tylko się uśmiechnie i spyta, czy ładnie wygląda.

Ludzie, którzy wiedzą mniej, żyją zazwyczaj dłużej. Przynajmniej w filmach kryminalnych.

Pedantyzm to było coś, co z jednej strony utrudniało jej życie, a z drugiej – działało niczym terapia uspokajająca.

Długopisy leżały na biurku idealnie równolegle do siebie. Ołówki starannie naostrzone wyglądały niczym z reklamy Stabilo albo Koh-i-noor. Tak samo było z ubraniem. Świadomość, że nie ma żadnej plamy czy zagniecenia, dodawała jej pewności siebie i stwarzała pewnego rodzaju uczucie komfortu.