Narażając życie, wcisnąłem się za nią i zobaczyłem Monę Lizę. Uśmiech tej babki w rzeczy samej jest trochę nie do ogarnięcia, nie wiem nawet, jak go dobrze opisać. W skrócie, jeśli ktoś się tak do ciebie uśmiecha we włoskim autobusie, to zamierza ukraść ci portfel. Jeśli ktoś się tak do ciebie uśmiecha podczas przyjęcia w Anglii, to znaczy, że nie zasunąłeś rozporka.

Kiedy mnie do czegokolwiek zmuszano, mój mózg wysyłał przeciwstawny sygnał. Jeśli takich sygnałów jest zbyt wiele, człowiek zmienia się w otępiałego idiotę.

Później zacząłem studiować malarstwo, zamierzałem zostać malarzem, ponieważ niczym innym nie byłem w stanie wyrazić absurdów zamkniętych w mojej głowie.

Nie byliśmy wcale żołnierzami, ale glinianymi figurkami w rękach dziecka, raz ustawiani na stole w szyku bojowym, gotowi do bitwy, raz machnięciem rączki wyrzucani z odłamanymi kończynami do pudła z zabawkami. Nie ponosimy odpowiedzialności za to, że staliśmy się figurkami w rękach innych ludzi. Zostałem pionkiem zanim się jeszcze urodziłem. Bardzo mnie to bolało.

Jestem taki sam jak inni, powinienem kochać tych, których nienawidzę, zarabiać pieniądze na życie, ożenić się, założyć firmę i utrzymywać rodzinę. Jednym zdaniem, jeśli nie wydarzy się cud, w życiu spotka cię dużo goryczy i mało szczęścia. A cuda się nie zdarzają.

Kobiety nie są jedynym cudem na tym świecie, ale jeśli tego nawet nie wiesz, to tym bardziej żyłeś na próżno.