Dla młodego człowieka odrzucenie to koniec świata; przekonuje się dopiero później, że nawet najgorszy ból z czasem traci ostrze.

- Wiesz, co jest najgorsze, gdy żyje się w kłamstwie? To, że jeśli chcesz omamić innych, musisz uwierzyć w nie sama.

Niekiedy sam czas leczy te ukryte rany, ale bywa i tak, że choć tego nie widać, jątrzą się one latami i w końcu coś sprawia, że ujawniają się nagle - i to z iście niszczycielską siłą.

Głosy mają jakąś iście magiczną zdolność wywoływania wspomnień i emocji.

Ludzie widzą to, co chcą widzieć, albo to, za co im się płaci.

Ludzie, którzy mają coś do ukrycia, odcinają się od otoczenia.

Łatwiej winić innych niż siebie.

Tępak nie zadaje pytań.

Najgorsze blizny to takie, których nie widać.

Trudno jest żyć w kłamstwie, ale jeszcze trudniej w nim umierać.

Nawet najgorsza męka w końcu mija.

Kłamstwa i urazy między dwojgiem ludzi to dla związku trucizna, to jego powolna śmierć.

Od każdej reguły bywają wyjątki.

Obraz znaczy tyle co tysiąc słów.