Nikt nie chce już roz­ma­wiać z czło­wie­kiem. W świe­cie liczy się wy­go­da (...).

Dla gości byłem ra­czej jak mebel, a nie czło­wiek ob­da­rzo­ny usza­mi i ocza­mi. Zdzi­wił­byś się, jak otwar­cie oka­zy­wa­li emo­cje w mojej obec­no­ści. Cza­sa­mi czu­łem się jak jeden z tych olej­nych ob­ra­zów, które wodzą za tobą wzro­kiem, do­kąd­kol­wiek idziesz.

Matka wie­dzia­ła, że nie na­le­ży się kłó­cić z męż­czy­zną, który pię­ścia­mi włada świet­nie, ale sło­wem kiep­sko.

Czło­wiek nigdy nie jest zbyt stary, by się uczyć, nawet w wieku sie­dem­dzie­się­ciu trzech lat. To jest przy­czy­ną upad­ku wielu ludzi – uwa­ża­ją, że są za sta­rzy, by się roz­wi­jać i zmie­niać. Nie ja.

– Jak tam blo­ka­da pi­sar­ska? – spy­ta­łem. Sta­ra­łem się o en­tu­zja­stycz­ny ton.

– Po­my­śla­łem, że do­brze bę­dzie się na­oli­wić. – Prze­chy­lał szklan­kę na boki i przy­glą­dał się, jak płyn się w niej ko­ły­sze. – Ale się my­li­łem. Ja­kieś rady?

– W szko­le le­d­wie czy­ta­łem i pi­sa­łem. Nadal po­trze­bu­ję tro­chę czasu, by prze­brnąć przez dobry kry­mi­nał, ale wy­trwa­łość jest klu­czem w trud­nych chwi­lach. Chciał­bym móc kie­dyś na­pi­sać po­wieść. Czy się nie po­wia­da, że każdy nosi w sobie jedną dobrą po­wieść? – Co za iro­nia, że tak wła­śnie jest.

Teraz po­wiem, mą­drzej­szy po cza­sie, że jest coś bar­dzo groź­ne­go w męż­czyź­nie z pustą bu­tel­ką po whi­sky – a jesz­cze groź­niej­sze jest to wtedy, kiedy pełna czeka obok.

Nie­któ­rzy lu­dzie mają masę pie­nię­dzy, ale nie sta­wia­ją ro­dzi­ny na pierw­szym miej­scu, więc na co im to wszyst­ko? Wo­lał­bym mieć cu­dow­nych ro­dzi­ców niż mi­lio­ny fun­tów. Tak wy­szło, że nie mia­łem ani jed­nych, ani dru­gich.

Pa­no­wał tu zor­ga­ni­zo­wa­ny chaos. Cza­sa­mi się za­po­mi­na, że ist­nie­ją lu­dzie, któ­rzy oglą­da­ją zwło­ki za­wo­do­wo. Coś, co dla mnie było nie­zwy­kłym prze­ży­ciem, dla nich sta­no­wi­ło ru­ty­nę. Nie poj­mu­ję, jak za­bój­stwo może się stać czymś „zwy­czaj­nym”, ale przy­pusz­czam, że w po­dob­ny spo­sób le­ka­rze tracą wraż­li­wość na widok krwi, po­dob­nie jak ja stra­ci­łem wraż­li­wość na to, że je­stem trak­to­wa­ny jak mebel. Nawet ty, czy­tel­ni­ku, bę­dziesz poj­mo­wał nor­mal­ność ina­czej niż ja.

Moim zda­niem nie ma nic gor­sze­go od sa­mot­no­ści. Po­czu­cie sa­mot­no­ści czło­wie­ka zżera. Obej­mu­je smu­tek, wstyd i żal rów­no­cze­śnie. Sa­mot­ność każe kwe­stio­no­wać sens życia. Bo skoro nie masz z kim go dzie­lić, to po co żyć? Sa­mot­ność wgry­za się w mózg i budzi po­czu­cie bez­war­to­ścio­wo­ści. Kiedy jej na to po­zwo­lisz, jest jak mgła, która się nie pod­no­si. A potem stwier­dzasz, że twoje zdro­wie fi­zycz­ne za­czy­na się po­gar­szać wraz z psy­chicz­nym.

Bied­na Helen musi zno­sić moje to­wa­rzy­stwo, lecz jest zbyt miła, żeby mówić coś in­ne­go niż to, że się cie­szy, że tu jest. Nie wi­dzisz jej, ale wła­śnie po­wie­dzia­ła bez­gło­śnie: „Na­praw­dę się cie­szę”. Tak chyba robi dobry przy­ja­ciel, co nie? Ktoś, kto chce być z tobą nawet, gdy je­steś nie­szczę­śli­wym dup­kiem.

Można mieć ro­dzi­nę i przy­ja­ciół, a i tak czuć się sa­mot­nym – mo­żesz na przy­kład spę­dzić cały dzień w to­wa­rzy­stwie ludzi, a wie­czo­rem kłaść się z prze­świad­cze­niem, że nie od­by­łeś żad­nej istot­nej roz­mo­wy lub nie spo­tka­łeś się z czu­ło­ścią, ja­kiej pra­gną­łeś.

Kiedy po raz pierw­szy roz­ma­wia­li­śmy z Helen o spi­sa­niu tej hi­sto­rii, za­po­zna­ła się z moim cha­rak­te­rem pisma i za­su­ge­ro­wa­ła, bym sko­rzy­stał z dyk­ta­fo­nu. Wy­glą­da na to, że ła­twiej jej bę­dzie roz­szy­fro­wać mój ak­cent z York­shi­re niż ba­zgro­ły. Nie czuję się ura­żo­ny.

Ja miał­bym iPad na biur­ku i wi­dział­bym każde żą­da­nie go­ścia, któ­rym mógł­bym się zająć. Z tego, na ile się zo­rien­to­wa­łem, moja rola spro­wa­dza­ła­by się do od­gry­wa­nia osła. Za­miast roz­ma­wiać z go­ść­mi, mia­łem apor­to­wać i przy­no­sić. Więk­szość próśb, któ­ry­mi bym się zaj­mo­wał, miała tra­fiać przez sys­tem iPa­dów do kwa­te­ry odźwier­nych.

– Mógł­byś na­pi­sać o życiu w ho­te­lu – pod­su­nął Alec.

– A kto by chciał to czy­tać?

– Mu­siał­byś się po­sta­rać, żeby to było in­te­re­su­ją­ce. W do­brej książ­ce musi się zna­leźć zda­rze­nie, zwrot akcji i roz­wią­za­nie. Wy­star­czą te trzy rze­czy i garść po­pie­przo­nych bo­ha­te­rów i nie ma po­wo­du, byś nie na­pi­sał do­brej książ­ki.