- Odwaga jest godna podziwu, póki nie przeradza się w głupotę.

Lepiej, żeby niewielu oddało życie, ratując większość, niż żeby wielu poniosło śmierć w imię garstki.

Nikt nie jest wolny od lęku - powiedział kiedyś Ivar. - Ale bez niego nie na nadziei.

Czasami, kiedy świat zdaje się spowity mrokiem, słowa mogą być źródłem światła.

Mając gwiazdy po swojej stronie, ma się po swojej stronie wszechświat.

Nie baw się mrocznymi myślami, kiedy słońce położy się spać.

Z ciszy po burzy zawsze bije piękno.

Czerwona jest zorza, w której nikną gwiazdy
I mroźne przychodzące po niej lata.
Czerwień nieba budzi trwogę w sercach,
Szkarłatna wróżba końca świata.

Strach to bestia i w mroku poluje,
nasze umysły to dla niej uczta łakoma.
A nadzieja to blask, co serce raduje
I jak słońce będzie rozpromieniona.

Strach to bestia i w mroku poluje,
Nasze umysły to dla niej uczta łakoma.
A nadzieja to blask, co serce raduje
I jak słońce będzie rozpromieniona.

Jeśli nie żyliśmy dla miłości, żyliśmy na próżno.

Wydaje mi się, że mogę wiedzieć, gdzie udałoby się znaleźć jeden z brakujących fragmentów mapy. Dzięki niemu możecie uratować miasto. Bądźcie bohaterami, którymi tak wyraźnie chcecie być.

Gdybym umiała być ze sobą szczera, przyznałabym, że nie byłam jeszcze gotowa, by ze złamanym sercem pomagać komuś, kto też cierpiał. Nie odnalazłam jeszcze wszystkich kawałków siebie, by poskładać je w całość, stać się kimś, na kim mogłabym się oprzeć, i nie byłam pewna, czy kiedykolwiek stanę się znowu taka osobą.

Nikt nie jest wolny od lęku. Ale bez niego nie ma nadziei.

[Gwiazdy] opowiadają historię, której początek i koniec będą dla nas zawsze tajemnicą.
[Gwiazdy] są promykiem nadziei, nawet kiedy cały świat pogrąża się w mroku.

Nawet najmniejsze drgnienie może wywołać lawinę. A jeden podmuch, burzę.

Władza prowadzi do katastrofy.

bo opowiadają historię, której początek i koniec będą dla nas zawsze tajemnicą.

pomimo drwin ojca, siostry i innych wieśniaków- było na tym świecie miejsce dla marzycieli i ludzi, którzy odważyli się wierzyć w rzeczy nieuchwytne okiem. Dla których opowieści nie były tylko zamarzającymi w powietrzu słowami.

Na zimnej, zachlapanej krwią i pełnej ciał potworów plaży mój ojciec odnalazł swoje człowieczeństwo.

Oso,nawet najmniejsze drgnięcie może wywołać lawinę. A jeden podmuch, burzę. (...) a Ty zawsze szłaś jak burza.

Miłość jest jak rzeka - powiedziała kiedyś moja matka. - Stała. Pewna."
Ale tak nie było. Dla mnie miłość była jak zima. Nieprzewidywalna. Przerażająca. Dzika.
Porywająca. Miłość jest jak sięgający do szpiku kości mróz, kiedy myślisz, że mogłabyś ją stracić. Miłość nigdy nie wie, co pojawi się za chwilę, jest nieustannym zdeterminowanym wiatrem zawodzącym w nieskończoność jego imię gdzieś w zakamarkach głowy. A utracona miłość to wspomnienia zatopione w lodzie, na które możesz patrzeć, ale nigdy ponownie ich nie dotkniesz.

Jak można przejmować się cudzym bólem, kiedy człowiek z trudem znosi własny? Chciałam odizolować się od wszystkich, być sama z moimi ranami, żeby zaczęły się goić, zanim zacznę pomagać innym.

Trudno jest uwierzyć w istnienie światła, gdy się przebywa w takich ciemnościach, ale ono istnieje.

nikt nie jest wolny od lęku - powiedział kiedyś ivar. - ale bez niego nie ma nadziei.

Wszechświat ma swoją historię, ale upłynęło już tyle czasu, że nasze szanse na jej poprawne przetłumaczenie są bliskie zeru. Możemy tylko delektować się obrazami i wymyślać własne teorie.

Próba zatrzymania czasu po utracie kogoś bliskiego jest jak wpatrywanie się w gwiazdy o świcie i modlenie o to, by nie blakły, aż w końcu uświadamiasz sobie, że spoglądasz na bladoszary świt. Prędzej czy później połamane kawałki nas, które uważaliśmy za bezpowrotnie stracone, powoli znów sklejają się w jedną całość.

Ludzie się boją, że jeśli powiedzą głośno, że czas leczy rany, będzie to równoznaczne z odcięciem się od tych, których kochali. Zapomnieniem ich, wymazaniem z miejsc, które zajmowali. Ale dochodzenie do siebie jest bardzo ludzkie, w przeciwnym razie człowiek marnieje.

Łzami, które wylaliśmy, można by napełnić ocean, ale nie dopuściliśmy, żeby nas utopiły.

Bywa, że kiedy jest tak mroźno, trudno odróżnić zimno od gorąca. Czasami człowiekowi wydaje się, że jest mu ciepło, kiedy w rzeczywistości ciało przestało już odczuwać chłód, poddało się, ustąpiło i gaśnie.

Jednak problem z czasem polega na tym, że nie można zmienić tego, co już się stało. Nie można cofnąć żalu, wrażenia, że życie jest czymś oczywistym. Człowiek nie zdaje sobie sprawy, że coś ma, dopóki tego nie utraci.
- O czym myślisz? - zapytała Enja, przerywając moją zadumę.
Przełknęłam głośno ślinę i powiedziałam:
- Myślałam o tym, że bierzemy życie za oczywistość.
- Hm, tak. Wszyscy to robimy.
- Żałuję, że wcześniej nie doceniałam tego, co mam.
(...)
- Zawsze tak mówimy, kiedy jest już za późno, choć przecież dobrze wiemy, że czas porusza się tylko w jednym kierunku. Czy to jest w naszej naturze, takie zwykłe... czekanie na to, co będzie potem? Czekanie na jutro.