A Los tylko uśmiechał się z tą swoją wyniosłą pewnością, gdyż wiedział, że owszem, śmierci można
się nie bać, ale życie to już zupełnie inna sprawa.

Ja również słuchałam, a moje serce stało się liściem, które zadrżało w dłoniach wiatru.

...każde słowo, które pragnęliśmy komuś powiedzieć, ale nie starczyło nam na to odwagi, już zdążyło zaistnieć. Niewyartykułowane na głos, trafiało właśnie do Krainy Niewypowiedzianych Słów.

Prawdziwa odwaga rzadko bywa głośna, raczej przychodzi niezauważona. Nie potrzebuje poklasku, tworzy się w cichości serca i odznacza się wyjątkową subtelnością. Odwaga jest wtedy, gdy człowiek, dygocąc ze strachu, podejmuje ważne decyzje, by poznać prawdę, która czeka w kącie, nielubiana i zapomniana.

Stałam u podnóża schodów i zaciskałam dłonie na drewnianej poręczy, jakby tylko ona mogła ocalić mnie przed tym, co się właśnie wydarzyło. Zaciskałam powieki z siłą, od której zabolały mnie skronie, jakby sama ciemność pod powiekami potrafiła dać mi schronienie.

Czekałam, aż ktoś ujrzy moją niezwyczajność w całej swojej zwyczajności. Zanim ja sama przestanę w nią wierzyć.