Na sam widok książki przypominającej słownik serce mu podchodzi do gardła.

Sekunda trwa wiek dla kogoś, kto czeka u bram śmierci lub prawdy.

- Cóż za idiotyczny pomysł te egzaminy! - wybuchnął starszy rzucając teczkę na stół.
- Niektórzy mają kurtki naszpikowane ściągawkami... Co ty o tym myślisz?
- Przede wszystkim oszukaństwo jest zawsze wstrętne. A poza tym, co im to da? W życiu nie będą mieli magicznych kurtek!

Gdy skała się obsuwa, przyczynia się do tego każda fala. A trzeba było dużo fal, żeby podmyć ten marmurowy głaz!

Każdy człowiek nosi w sobie własną ranę. I właśnie tego dnia, kiedy ją otrzymuje, dopiero tego dnia staje się człowiekiem. Czasem w szóstym roku życia, a czasem tuż przed śmiercią... I albo wszystko robisz, żeby zapomnieć o tej ranie zadanej ci przez świat, albo tylko ją będziesz czuł mając do siebie urazę, jeżeli choćby na chwilę przestaniesz o niej myśleć... Są więc dwa sposoby życia - a raczej trzy: życie nieświadomego dziecka, życie człowieka, który żyje ze swoją raną i życie człowieka, który ją neguje. Ale ostatni udaje dziecko, na swój sposób, który jest wstrętny i tchórzliwy...

Tylko niewinni nie używają wybiegów, lecą jak kamień na dno niesprawiedliwości.

- A twoi rodzice?
- Oni mnie nie kochają.
- Milcz! (...) Masz wszystkie atuty: rodziców, braci, ludzi, którzy na ciebie czekają, którzy czuwają przy tobie, kiedy jesteś chory, a ty pozwalasz sobie ich sądzić! To ty nie umiesz kochać, Fauchier-Delmas! Należysz do tych, którzy rozumieją za późno! O mój drogi, nie chciałbym, żebyś należał do tych, którzy rozumieją za późno...

Kiedy docelową stacją podróży jest życie, płaci się za to samemu.

A takie coś jak pułkownik kiedykolwiek płacze?

Zmarli należą do wszystkich.

Można być tylko najlepszym przyjacielem swego najlepszego przyjaciela.

Kochać wszystko, co żyje. To cała tajemnica.