Imperium Czerni i Złota

Świetna saga choć z początku trudno było mi się za nią zabrać. Ludzie-owady nie do końca mi odpowiadały do momentu gdy się dobrze w nią wczytałem. Później już jakoś poszło:)

Świetna saga choć z początku trudno było mi się za nią zabrać. Ludzie-owady nie do końca mi odpowiadały do momentu gdy się dobrze w nią wczytałem. Później już jakoś poszło:)

Pokaż mimo to

Z różnych powodów powieść zwróciła moją uwagę dość dawno, ale obawy przed najtańszą pulpowatością powstrzymywały mnie przed lekturą. Obawy owe po części się potwierdziły, na szczęście w niezbyt dużej skali.

W krótkim zarysie, mamy drużynę przyjaciół, która w mniejszym lub większym osamotnieniu stara się walczyć z imperium zła. Przypomina wam to coś? Właśnie. Taka sytuacja uwidacznia się od czasu do czasu. A nawet częściej. Autor pozbierał mnóstwo motywów z naszej historii, ze świata literatury fantastycznej i ogólnie pojmowanej popkultury, dorzucił do tego trochę własnych koncepcji i w efekcie powstało coś z jednej strony dobrze znanego, z drugiej zaś, na tyle świeżego, że pozwala wciągnąć się w opowiadaną historię, nie nudzi.

W pierwszej chwili rzeczywistość przypominała mi świat starożytnej Grecji z jej niezależnymi polis (Kolegium wykazuje duże podobieństwo do Aten) i Imperium Perskim na wschodzie. Z czasem jednak mocarstwo owe nabiera pewnych cech przypominających Imperium Rzymskie, potem typowych dla faszystowskich Niemiec, by w końcu wziąć coś z Mordoru. Taki mechanizm ma miejsce w przypadku niemal każdego aspektu powieści. Początkowo na przykład, wydaje się, że to klasyczna fantasy, ale z czasem pojawiają się elementy typowe dla steampunku, płaszcza i szpady, literatury łotrzykowskiej, westernowego dzikiego zachodu czy literatury wojennej. A wszystko to powoli zmierza w kierunku epickiego rozmachu, stylistycznie zanurzonego w klimacie podobnym do tego co prezentowało Kino Nowej Przygody lat osiemdziesiątych. Indiana Jones albo Han Solo odnaleźli by się tu bez trudu.

I znów, choć część nacji kojarzy się z typowymi dla fantasy rasami to jednak ich różnorodność i wieloaspektowość pozwala twierdzić, że koncepcja Tchaikovsky'ego jest oryginalna, przemyślana i spójna. Podobnie z kreacją bohaterów. Nieprzesadnie rozbudowani, są jednak swoiści, logicznie i harmonijnie skonstruowani.

Fabuła nie jest ani zbyt prosta ani przesadnie skomplikowana, a mnogość bohaterów daje się opanować bez większego trudu. Narracja szczęśliwie pozbawiona jest częstego dla epickich fantasy nadętego braku dystansu do czegokolwiek. Pewne rzeczy idą tu na skróty, bez przesadnych opisów i objaśniania każdego detalu. Nie oznacza to jednak dziur logicznych. To dość zgrabna przygodówka, bardzo dobrze spełniająca rolę wciągającej opowieści i samoistnego bytu fabularnego, choć w rzeczywistości pierwszy tom cyklu Cienie pojętnych to preludium do znacznie szerszego zamyślenia, obszerna ekspozycja pozwalająca poznać ogólne założenia świata i koncepcji autorskich.

Językowo autor nie jest doskonały ale nie zawodzi, zaś tłumaczenie też daje radę, choć momentami wydaje się lekko nieporadne, tu i tam trzeszczące kolokwializmami. W efekcie jednak otrzymujemy tekst z lekką sentymentalną patyną, który, co odrobinę zaskakujące, nie drażni. Przypomina to trochę styl powieści sprzed kilkudziesięciu lat.

Imperium Czerni i Złota nie jest powieścią wybitną, ogrywa znane rozwiązania, ale jednocześnie dzięki pewnej dozie oryginalności i bezpretensjonalnej narracji, nie silącej się na coś czym nie jest, pozwala na przyjemną lekturę. Choćby nawet lekko w kategorii guilty pleasure. A może po prostu autorowi udało się wstrzelić w wąskie okienko moich subiektywnych upodobań.

7/10

Z różnych powodów powieść zwróciła moją uwagę dość dawno, ale obawy przed najtańszą pulpowatością powstrzymywały mnie przed lekturą. Obawy owe po części się potwierdziły, na szczęście w niezbyt dużej skali.

W krótkim zarysie, mamy drużynę przyjaciół, która w mniejszym lub większym osamotnieniu stara się walczyć z imperium zła. Przypomina wam to coś? Właśnie. Taka sytuacja...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Było to moje pierwsze zetknięcie z prozą Tchaikowskiego. Początkowo trudno mi było "wgryźć" się w wymyślony przez autora świat. Ale z każdym rozdziałem było tylko lepiej. Bardzo dobra książka, takie fantasy opowieści z spod znaku "płaszcza i szpady".

Było to moje pierwsze zetknięcie z prozą Tchaikowskiego. Początkowo trudno mi było "wgryźć" się w wymyślony przez autora świat. Ale z każdym rozdziałem było tylko lepiej. Bardzo dobra książka, takie fantasy opowieści z spod znaku "płaszcza i szpady".

Pokaż mimo to

Na początku pomyślałam, co to ma być? Jakieś modliszkowce, mrówce, żukowce i inne insekty. Niby wszystkie rasy to ludzie ale jednocześnie trochę jakby owady. Mimo, że wizja takiego świata jakoś mię nie kręciła to postanowiłam spróbować.
Pierwsze strony nie porwały mnie. Zaczęłam się zastanawiać czy to mój kolejny czytelniczy błąd. Szybko zmieniłam zdanie. Akcja powoli nabiera tempa ale jak już się rozkręci to ciężko się oderwać. Mamy świat, gdzie głównym zagrożeniem są osowcy (ludzie osy), którzy chcą podbić resztę świata. Przeciwko całemu imperium staje garstka bohaterów, różnych ras i umiejętności. Autor wprowadza miedzy nimi ciekawe relacje, co chwila dzieje się coś zaskakującego.
Bardzo fajna pozycja, cieszę się że mam wszystkie tomy.

Na początku pomyślałam, co to ma być? Jakieś modliszkowce, mrówce, żukowce i inne insekty. Niby wszystkie rasy to ludzie ale jednocześnie trochę jakby owady. Mimo, że wizja takiego świata jakoś mię nie kręciła to postanowiłam spróbować.
Pierwsze strony nie porwały mnie. Zaczęłam się zastanawiać czy to mój kolejny czytelniczy błąd. Szybko zmieniłam zdanie. Akcja powoli...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Książkę przeczytałem dzisiaj, więc zrelacjonuję na świeżo co o niej sądzę.
Kupiłem ją jakieś 10 lat temu. Podejść było kilka, ale zawsze po ślamazarnym i nudnym początku, przez brak zwrotów akcji grzązłem niewiele dalej. Wizualnie książka prezentuje się świetnie, ładna oprawa graficzna, wypukła, lekko błyszcząca okładka oraz papier dobrej jakości.


Na temat samej fabuły, powiem tyle, że autor wykreował naprawdę ciekawy świat, dość niestandardowe rasy i klasy bohaterów, co z pewnością wprowadza elementy świeżości. Na tym dobre strony się kończą...

Czytając miałem wrażenie, że autor nie jest w wstanie w jasny sposób dzięki opisom przybliżyć nam wizję wizerunku niektórych bohaterów, nic poza 'chitynowymi wypustkami na przedramionach, kolorze skórny, oczami bez źrenic' niczym specjalnym nas nie uraczy, skupia się niejednokrotnie na kompletnie bezsensownych elementach, przez co książka strasznie się dłuży - stąd ponad 630 stron (jak dla mnie dużo za dużo).

Początkowo nazywa postacie np 'modliszkopodobnymi', potem modliszkami, na końcu ludźmi i nie do końca wiadomo o co chodzi, z biegiem stron człowiek się przyzwyczaja i staje się bardziej klarowne.

Fabuła bardzo przewidywalna, banalna, koszmarny zarys tematyczny na ostatniej stronie. Autor niejednokrotnie robi błędy językowe, pisze niezrozumiale, albo sam się gubi, przez co robi się kocioł. Jak zjawią się naprawdę ciekawe wątki to są kończone najbardziej prymitywnymi ścieżkami. Muszę się przyznać, że czytając niektóre dialogi zastanawiałem się czy A. Tchaikovsky nie jest czasem lekko upośledzony.

Erotyzm wpychany na siłę...no proszę...

**I na koniec:**

Motyw bohaterów nieśmiertelnych, które dostają nagłe wymaxowanie we wszystkim co jest możliwe.

Grupka studentów-świeżaków, którzy mieli kilka lekcji mieczem w akademii, dosłownie MIAŻDŻĄ legiony w pełni opancerzonych oponentów...
- gdybym miał to do czegoś porównać to do dzieci z Bullerbyn z tępymi nożyczkami w rączkach wykrwawiające Imperium Rzymskie za czasów świetności. Naprawdę szkoda...

Suma sumarum, drugi raz bym książki nie kupił, następnych tomów nie dotknę niemal na bank.

Książkę przeczytałem dzisiaj, więc zrelacjonuję na świeżo co o niej sądzę.
Kupiłem ją jakieś 10 lat temu. Podejść było kilka, ale zawsze po ślamazarnym i nudnym początku, przez brak zwrotów akcji grzązłem niewiele dalej. Wizualnie książka prezentuje się świetnie, ładna oprawa graficzna, wypukła, lekko błyszcząca okładka oraz papier dobrej jakości.


Na temat samej...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Książka znaleziona na jednej z list "polecajek" zamieszczonych na LC.

Moje pierwsze i na pewno nie ostatnie spotkanie z książkami pana Tchaikovsy'ego. "Imperium Czerni i Złota" może na kolana mnie nie rzuciło, ale wzbudziło moje zainteresowanie do tego stopnia, że z chęcią sięgnę po ciąg dalszy.

Początek książki jest wypełniony po brzegi akcją - armia osowców atakuje Mynę; grupka przyjaciół-spiskowców wie, że miasto upadnie. Ich celem jest jak najszybsze opuszczenie jego murów, ale ucieczka nie jest łatwa. Później tempo trochę zwalnia, autor zaczyna przedstawiać wydarzenia z perspektyw kilku bohaterów, ale nadal dzieje się całkiem sporo.

Autorowi bardzo duży plus należy się za ciekawy pomysł "owadzich" ras ludzi. Zamiast znanego podziału mamy więc żukowce, osowce, mrówce, muszce, ciemce i wiele innych. Rasy różnią się od siebie wyglądem oraz "sztuką przodków" (umiejętnościami właściwymi dla danej rasy). Wcześniej nie spotkałam się z czymś podobnym, więc na początku trudno mi było wyobrazić sobie typowego (powiedzmy) żukowca. Później było już ok. Widocznie musiałam przywyknąć do nietypowych terminów.

Książkę polecam :) Mi przypadła do gustu.

Książka znaleziona na jednej z list "polecajek" zamieszczonych na LC.

Moje pierwsze i na pewno nie ostatnie spotkanie z książkami pana Tchaikovsy'ego. "Imperium Czerni i Złota" może na kolana mnie nie rzuciło, ale wzbudziło moje zainteresowanie do tego stopnia, że z chęcią sięgnę po ciąg dalszy.

Początek książki jest wypełniony po brzegi akcją - armia osowców atakuje...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Jestem przyjemnie zaskoczona. Po "pierwszym kawałku" chciałam odłożyć książkę, bo jakaś nudnawa była. Ale ostatecznie - sporo lepsza niż się spodziewałam. Bardzo oryginalny pomysł na świat. Dobrze napisana. Niby sporo lepszych fantazy czytałam, ale naprawdę polecam.

Jestem przyjemnie zaskoczona. Po "pierwszym kawałku" chciałam odłożyć książkę, bo jakaś nudnawa była. Ale ostatecznie - sporo lepsza niż się spodziewałam. Bardzo oryginalny pomysł na świat. Dobrze napisana. Niby sporo lepszych fantazy czytałam, ale naprawdę polecam.

Pokaż mimo to

Gdyby ogłoszono konkurs na współczesnego Tolkiena, to Adrian Tchaikovsky powinien wygrać. Książka wprowadza do serii w sposób niezwykle ciekawy i wciągający. Genialne kreacje postaci, dynamiczna akcja, której opisy sprawiają, że czytelnik odczuwa wszystko razem z bohaterami.

Gdyby ogłoszono konkurs na współczesnego Tolkiena, to Adrian Tchaikovsky powinien wygrać. Książka wprowadza do serii w sposób niezwykle ciekawy i wciągający. Genialne kreacje postaci, dynamiczna akcja, której opisy sprawiają, że czytelnik odczuwa wszystko razem z bohaterami.

Pokaż mimo to

Niedawno skończyłam ostatni tom serii, krótką opinię wyklepałam, a potem tak sobie pomyślałam, że może warto by napisać też coś o pierwszym. No więc, a zatem ;)

"Imperium Czerni i Złota" to tytuł ze swoim specyficznym klimatem. Sięgając po tę pozycję, rozpoczynającą niebagatelna, dziesięciotomową serię, musicie być świadomi, że czeka Was wiele bitew, batalistyki i innych opisów rodem z wojen światowych (obu), choć okraszonych interesującą, nietypową otoczką kulturalną świata high fantasy, w którym ludzie dzielą się na rasy ze względu na ich owadziego "patrona" - mrówki, ważki, modliszki, żuki, osy i wiele innych. Osobiście potrzebowałam dwóch podejść - za pierwszym, jeszcze w gimnazjum, odłożyłam książkę po pierwszym rozdziale na kilka długich lat i dopiero w liceum do niej powróciłam, przeczytałam i jeszcze dałam się wciągnąć ;)

Bohaterów jest wielu i czasami ciężko wszystkich spamiętać; niektórzy mnie irytowali, innych polubiłam z zupełnie niezrozumiałych dla mnie samych powodów (Thalryk). Ludzi, którzy wiążą się z postaciami emocjonalnie (jak ja), ostrzegam - to saga wojenna. Na wojnach się ginie. Nie jest to "Gra o tron" - i całe szczęście - ale też może się okazać, że akurat Wasze typy nie przetrwały.

Dla tych co przeczytali część pierwszą, podobało im się średnio i wahają się czy iść dalej - ruszajcie i to śmiało. Część pierwsza jest chyba najmniej interesującą z serii (choć moim zdaniem i tak bardzo dobrą książką), potem jest już tylko lepiej ;)

Niedawno skończyłam ostatni tom serii, krótką opinię wyklepałam, a potem tak sobie pomyślałam, że może warto by napisać też coś o pierwszym. No więc, a zatem ;)

"Imperium Czerni i Złota" to tytuł ze swoim specyficznym klimatem. Sięgając po tę pozycję, rozpoczynającą niebagatelna, dziesięciotomową serię, musicie być świadomi, że czeka Was wiele bitew, batalistyki i innych...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Cały cykl to rewelacyjna fabuła, nieszablonowe postacie i wielki świat, który odkrywamy krok po kroku wraz z głównymi bohaterami. Fantasy, które nie opiera się na elfach, krasnoludach i smokach, a bardziej na innym świecie, gdzie żyją różne rasy, posiadające unikalne cechy.

Cały cykl to rewelacyjna fabuła, nieszablonowe postacie i wielki świat, który odkrywamy krok po kroku wraz z głównymi bohaterami. Fantasy, które nie opiera się na elfach, krasnoludach i smokach, a bardziej na innym świecie, gdzie żyją różne rasy, posiadające unikalne cechy.

Pokaż mimo to