Bogumił Wiślanin

STARE HISTORIE Z ODROBINĄ FANTAZJI ?

STARE HISTORIE Z ODROBINĄ FANTAZJI ?

Pokaż mimo to

Ciekawe - lubię takie opowieści a ta jakoś mnie do siebie nie przekonała.

Ciekawe - lubię takie opowieści a ta jakoś mnie do siebie nie przekonała.

Pokaż mimo to

Jakiś czas temu przeczytałam "Balladę o czarownicy" tego samego autora. Nie pamiętam już, jak ją oceniłam, ale jeśli nie dałam dziesiątki, ocena była za niska. To jedna z tych powieści, które docenia się jakiś czas po przeczytaniu, gdy już się je "przetrawi".
Czy z tą pozycją też tak będzie, pokaże czas. Na razie daję 8 gwiazdek. Jest ona inna niż "Ballada...". Tamta to powieść historyczna, z elementami fantastyki. Ta jest zdecydowanie bardziej fantastyczna, a momentami wręcz... (nie wiem jakiego słowa najlepiej tu użyć)... mistyczna? Z pewnością powinny ją przeczytać osoby interesujące się przedchrześcijańskim okresem dziejów Polski i wierzeniami słowiańskimi. Niestety nie jest to książka, którą czyta się jednym tchem. Ja musiałam się mocno skupiać na lekturze, a czasem wspomagać "Małym słownikiem kultury dawnych Słowian".

Jakiś czas temu przeczytałam "Balladę o czarownicy" tego samego autora. Nie pamiętam już, jak ją oceniłam, ale jeśli nie dałam dziesiątki, ocena była za niska. To jedna z tych powieści, które docenia się jakiś czas po przeczytaniu, gdy już się je "przetrawi".
Czy z tą pozycją też tak będzie, pokaże czas. Na razie daję 8 gwiazdek. Jest ona inna niż "Ballada...". Tamta to...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Miałam nadzieję na ciekawą lekturę, zwłaszcza, że opis jest bardzo zachęcający. Niestety zupełnie ta historia do mnie nie przemówiła, ledwo dobrnęłam do końca.

Miałam nadzieję na ciekawą lekturę, zwłaszcza, że opis jest bardzo zachęcający. Niestety zupełnie ta historia do mnie nie przemówiła, ledwo dobrnęłam do końca.

Pokaż mimo to

,,Bugumił Wiślanin" początkowo stawiał opór😂chyba przez archaizmy, gware i specyficzny styl. Nie żeby gorszy, ale ciężko się to czyta, a już na pewno wolniej. Niemniej książka jest bardzo ciekawa. Tym którzy zdecydują się po nią sięgnąć polecam zacząć od końcowych objaśnień, gdzie wyjaśnione jest pochodzenie bóstw, opisy i ich charakterystyka😊Ja odkryłam to na środku lektury, co dodatkowo utrudniło początek 😂choć dzięki serii ,,kwiat paproci" miałam jakieś pojęcie o słowiańskich bogach.
Tytułowy Bogumił jest chłopcem o wyjątkowym darze, widzi duchy, rozmawia z bogami, przepowiadam przyszłość i wróży. Jego przyjście na świat zapowiedział proroczy sen jego matki. Niestety przez to, że chłopak jest wybrańcem bogów, w życiu nie ma łatwo ani tym bardziej lekko. Często z niego drwią, a jego słowa okraszają śmiechem. Wszystkie przygody i przeżycia Bogumiła przeplatają wojny między plemionami Słowian, a świat stoi u progu chrzescijaństwa, co dodatkowo utrudnia głównemu bohaterowi wypełniać wolę bogów.

,,Bugumił Wiślanin" początkowo stawiał opór😂chyba przez archaizmy, gware i specyficzny styl. Nie żeby gorszy, ale ciężko się to czyta, a już na pewno wolniej. Niemniej książka jest bardzo ciekawa. Tym którzy zdecydują się po nią sięgnąć polecam zacząć od końcowych objaśnień, gdzie wyjaśnione jest pochodzenie bóstw, opisy i ich charakterystyka😊Ja odkryłam to na środku...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Tym co uderza w lekturze „Bogumiła Wiślanina” są nie tylko opisy, których jakość można porównać jedynie do najwybitniejszych klasyków literatury, ale kulturowa i historyczna uczciwość Autora. Paweł Rochala wciąga czytelnika w schyłkowe czasy pogaństwa, przedstawiając świat takim jakim widzieli go ówcześni i nie popadając tym samym ani w uprzedzenia, ani w nadmierną egzaltację czy własne fantasmagorie. Dawni Słowianie nie są więc przedstawieni ani jako latające na wimanach istoty ze światła w ciałach delfinów, ani jako małpoludy lepiące najbrzydsze garnki w Europie, a chrześcijaństwo nie jest ani „przyniesione na niemieckich mieczach” ani hucznie przyjęte. Ludzie po prostu istnieją, a dzieje po prostu się rozwijają – z całą swoją nieuchronnością, pięknem, tragedią, tęsknotą i codziennym wpływem (albo i jego brakiem) na losy poszczególnych postaci.

To nie fantastyka – to głębokie, oparte na całym spektrum etnograficznych źródeł, studium polskiego i słowiańskiego podłoża kulturowego, rozwijającego się w otoczeniu rodzimej przyrody. Uczciwość dotycząca nieuchronności procesów politycznych i społecznych, z ich uniwersalnym tragizmem ale też z ich zwyczajnością ukazaną w sprawach dnia codziennego, przekłada się na losy bohaterów, wciągając czytelnika coraz mocniej w narrację pełną starannie splecionej, nienarzucającej się symboliki. Archetypy leżące u podłoża indoeuropejskiej kultury, a także zbudowane na nich i przez lata ulegające zmianom rytuały, wierzenia i zwyczaje, nie są więc ani w sposób akademicki „podane na tacy” ani też chaotycznie wrzucone dla umagicznienia fabuły, a raczej subtelnie przekazane w opisach zdarzeń, z których żadne nie jest przypadkowe i w opisach przyrody, które urzekają koronkową precyzją doboru słownictwa.

Bo w „Bogumile Wiślaninie” nic nie jest przez przypadek: ani miejsca, ani spotkane postaci mitologiczne i ich atrybuty, ani zachowania samego Bogumiła, ani kolory, ani rośliny, ani przysłowia i ludowe mądrości (z których wiele przetrwało do dziś). Widać, że samo przygotowanie do napisania takiej książki musiało zająć Autorowi lata dogłebnych badań: jeśli ktoś uważnie czytał Gieysztora, Moszyńskiego, Tomickich, Zadrożyńską, a nawet Levi-Straussa, Frazera czy Eliadego, no i rzecz jasna polskie podania i bajki ludowe, doskonale zda sobie sprawę ze znakomitego podłoża merytorycznego, rzetelności i wiedzy Autora. I jeszcze z czegoś. Mianowicie, „Bogumił Wiślanin” jest w stu procentach nasz: poczynając od doboru słownictwa, przez opisywaną przyrodę, a kończąc na życiu i wierzeniach dawnych Słowian oraz na tych aspektach, które w kulturze ludowej przetrwały do dziś i poruszają te najbardziej dźwięczne struny w naszej wspólnej pamięci.

Tę naszość czuć od początku lektury aż do ostatniej strony i jest ona skrzętnie zaplanowana. Nie ma tam tandetnych popkulturowych domieszek, zbędnych zapożyczeń ani pustego filozofowania, a złożoność słowiańskich wierzeń – tak samo jak ich upadek - oddane są takimi, jakimi były.

Ze znanych mi pisarzy, Paweł Rochala najlepiej zweryfikował i skategoryzował pokolenia słowiańskich bogów i zebrał ich atrybuty w całość. Genialnym zabiegiem było dodanie słownika pod koniec książki – jeśli komuś znajoma jest mitologia słowiańska, wtedy co rusz odkrywa w przeżyciach i w każdym geście tytułowego Bogumiła działanie konkretnych boskich sił (i jest to przednia zabawa, choć wydźwięk książki zabawny nie jest). Jeśli komuś mitologia jest nieznajoma – doczytanie słownika pozwoli w pełni docenić to, co w książce nie było nazwane i podane na tacy (bo ucierpiałby na tym realizm), a ze sprytem wplecione w fabułę.

Sam tytułowy bohater to postać podobna nietzsche’ańskiemu Zaratustrze, a także Myszkinowi z „Idioty” Dostojewskiego. Co najważniejsze jednak, ma wszelkie cechy boskiego wybrańca, tyle że w naszych realiach historycznych i w ramach naszej protokultury, co uwypukla wagę zachodzących wokół głównego bohatera zmian społecznych (w książce pokazanych bezbłędnie, bo za pomocą „zanurzenia się” w losy konkretnych postaci, szczególnie zaś w losy samego Bogumiła, który jest postacią wysoce alegoryczną).

Magiczny realizm Pawła Rochali ożywia tęsknoty i budzi pamięć kulturową, a „Bogumił Wiślanin” to perła literatury. Oby nadeszły czasy kiedy takie właśnie książki będą docenione w kraju i nagradzane na arenie międzynarodowej.

Tym co uderza w lekturze „Bogumiła Wiślanina” są nie tylko opisy, których jakość można porównać jedynie do najwybitniejszych klasyków literatury, ale kulturowa i historyczna uczciwość Autora. Paweł Rochala wciąga czytelnika w schyłkowe czasy pogaństwa, przedstawiając świat takim jakim widzieli go ówcześni i nie popadając tym samym ani w uprzedzenia, ani w nadmierną...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Gratulacje dla tego, kto przebrnął. Książka inna niż wszystkie, dla amatorów. Nie dla mnie. Doceniam jednak wiedzę i skrupulatność autora.

Gratulacje dla tego, kto przebrnął. Książka inna niż wszystkie, dla amatorów. Nie dla mnie. Doceniam jednak wiedzę i skrupulatność autora.

Pokaż mimo to

8ka, ponieważ tak bardzo brakuje książek o tej tematyce.

8ka, ponieważ tak bardzo brakuje książek o tej tematyce.

Pokaż mimo to

Nużąca opowieść o słowiańskich bóstwach. Wydaje mi się, że dla pasjonatów.

Nużąca opowieść o słowiańskich bóstwach. Wydaje mi się, że dla pasjonatów.

Pokaż mimo to

Dziś wiele jest powieści historycznych dziejących się w czasach pogańskich Słowian, ale wcześniej gdy nie było to w modzie, napisania takiej książki podjął się Paweł Rochala. Moim zdaniem, całkiem udanie.

Może nie każdemu przypaść do gustu taka forma, która pełna jest słowiańskiego mistycyzmu, lecz mi się spodobała. W końcu było to coś innego od całej reszty!

Mamy tutaj opisane losy tytułowego Bogumiła (jednak nie był on Wiślaninem, a wywodzi się od Lędzian, co jest wyjaśnione w książce), od momentu onirycznego poczęcia, po kres dni. Żałuję tylko, że autor nie ukazał nam jego życia dorosłego, co bardzo chciałoby się poznać po tych niesamowitych przygodach wieku młodzieńczego. Przedstawione w książce podkoloryzowane wydarzenia czerpiące inspiracje z historii są jedną z trzech najmocniejszych stron książki. Mamy tutaj Lędzian, Wiślan, Polan, Łęczyczan, Czechów, walki o kniaźowski tron, przenikanie nowej religii chrześcijańskiej do Słowian itp. Druga mocna strona to pokazanie wiary Słowian. Jest ona dość subiektywna i trochę się kłóci z tym w co wierzą dziś rodzimowiercy, ale jest nie mniej fascynująca i spójna. Spotykamy w książce niemal wszystkich najważniejszych bogów: Welesa, Świętowita, Wołoszyna (Perepłuta), Dziewannę i innych. Wiara Słowian pokazana też jest jako bardzo niespójną gdy każde plemię ma swojego naczelnego boga (np. Łęczyce mają Jarowita, Siemomysł polański czci Nyję itp. co jest też ważne dla fabuły). Mamy też oczywiście słowiańskie demony. Trzecia mocna strona to główny bohater. Po prostu bardzo go polubiłem.
Ach, dużym plusem jest też mit o stworzeniu świata i przedstawienie demonów słowiańskich na końcu książki.

Książka ma jednak też swoje słabe strony. Przede wszystkim nie jest wyważona. Miałem wrażenie, że jest jakby podzielona na dwie części - pełna tajemnic, znaków, zagadek i epicką część pierwsza oraz część druga będąca już dużo mniej ciekawa oraz stonowana. Nie bardzo też zrozumiałem proroctwo Rodzanic z początku, moim zdaniem nie sprawdziło się. Nie do końca spodobała mi się też mitologia (Żmij jako syn Peruna?, Nyja jako bóg śmierci?, Simargł, Welewitka, Perperuna, Chors też nie do końca mi pasowali), ale to moje bardzo subiektywne zdanie, po prostu za bardzo już w tym siedzę.


Podsumowując - ciekawa powieść historyczna, z nietuzinkowym bohaterem, fantastycznym przedstawieniem plemion lechickich przed zjednoczeniem, dobrym przedstawieniem religijności Słowian oraz mistycyzmem dodającym powieści uroku, choć dość nierówna.

Dziś wiele jest powieści historycznych dziejących się w czasach pogańskich Słowian, ale wcześniej gdy nie było to w modzie, napisania takiej książki podjął się Paweł Rochala. Moim zdaniem, całkiem udanie.

Może nie każdemu przypaść do gustu taka forma, która pełna jest słowiańskiego mistycyzmu, lecz mi się spodobała. W końcu było to coś innego od całej reszty!

Mamy tutaj...

więcej

mniej

Pokaż mimo to