Piękno wszechświata. Superstruny, ukryte wymiary i poszukiwanie teorii ostatecznej

Genialnie napisana ( i przetłumaczona ) superpozycja z dziedziny fizyki i kosmologii, wyjaśniająca w zaskakująco przejrzysty i przystępny sposób wszelkie kwantowo-grawitacyjne zawiłości współczesnej nauki o mechanizmach przyrody.

Genialnie napisana ( i przetłumaczona ) superpozycja z dziedziny fizyki i kosmologii, wyjaśniająca w zaskakująco przejrzysty i przystępny sposób wszelkie kwantowo-grawitacyjne zawiłości współczesnej nauki o mechanizmach przyrody.

Pokaż mimo to

Bardzo dobra książka. Dopiero Greene był w stanie wyjaśnić mi pewne geometryczne zagwozdki STW, których do tej pory kompletnie nie rozumiałam.
Tematyka - choć obiektywnie dość ciężka - jest wyłożona w możliwie przystępny sposób, ale nie wiem, czy jest to książka dla zupełnych laików.

Bardzo dobra książka. Dopiero Greene był w stanie wyjaśnić mi pewne geometryczne zagwozdki STW, których do tej pory kompletnie nie rozumiałam.
Tematyka - choć obiektywnie dość ciężka - jest wyłożona w możliwie przystępny sposób, ale nie wiem, czy jest to książka dla zupełnych laików.

Pokaż mimo to

Greene to ideał popularyzatora. W przystępny i pełen humoru sposób przybliża najtrudniejsze zagadnienia. Czasem zdarza mu się przedobrzyć (promieniowanie ciała doskonale czarnego jest w jego wydaniu jeszcze bardziej zawiłe niż w rzeczywistości), ale w większości przypadków tak plastycznie opisuje zjawiska fizyczne, że tylko życzyć podobnej elastyczności i kreatywności nauczycielom fizyki w polskich szkołach. Jedynym problemem (przez co moja ocena jest jednak zaniżona w stosunku do wartości książki oraz uznania dla samego autora) jest fakt, że opisywana teoria strun, póki co wydaje się być, niestety bardziej "matematyczną gimnastyką" i ciekawostką niż opisem rzeczywistości. Owszem, ma swoje osiągnięcia i świetnie tłumaczy różne zjawiska zachodzące w fizyce, niemniej entuzjazm, jaki Greene przejawiał, gdy pisał "Piękno Wszechświata" trudno podzielać po niemal 20 latach od jej ukazania się, gdy wciąż brak jakichkolwiek przesłanek, mogących świadczyć o jej prawdziwości. Niemniej warto sięgnąć po tę lekturę, gdy chce się zapoznać z głównymi założeniami i istotą teorii strun. Istotnie jej założenia są piękne i zachwycające. Gdyby jeszcze udało się je potwierdzić.

Greene to ideał popularyzatora. W przystępny i pełen humoru sposób przybliża najtrudniejsze zagadnienia. Czasem zdarza mu się przedobrzyć (promieniowanie ciała doskonale czarnego jest w jego wydaniu jeszcze bardziej zawiłe niż w rzeczywistości), ale w większości przypadków tak plastycznie opisuje zjawiska fizyczne, że tylko życzyć podobnej elastyczności i kreatywności...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Póki co na polu w miarę współczesnej fizyki nie znalazłem lepszej pozycji. Momentami bardzo przystępna, przy trudniejszych zagadnieniach również daje radę - mimo tego, że grunt teorii strun i mechaniki kwantowej jest dla mnie bardzo grząski.
Kiep, kto interesuje się fizyką i nie przeczyta Greene'a.

Póki co na polu w miarę współczesnej fizyki nie znalazłem lepszej pozycji. Momentami bardzo przystępna, przy trudniejszych zagadnieniach również daje radę - mimo tego, że grunt teorii strun i mechaniki kwantowej jest dla mnie bardzo grząski.
Kiep, kto interesuje się fizyką i nie przeczyta Greene'a.

Pokaż mimo to

Mam przed sobą książkę wybitną, którą polecam każdemu, bez wyjątku. Ona sprawi, że otworzą się wam oczy, że zrozumiecie to, co do tej pory było „czarną magią”, mglistym wspomnieniem ze szkolnej ławki, gdy podczas lekcji fizyki i matematyki zastanawialiście się: po co to? I nagle nadejdzie olśnienie: a no po to, by w życiu było nam łatwiej (matematyka) i by mogliśmy przyjrzeć się pięknu wszechświata (fizyka). Jestem zachwycona Brianem Greenem, jego umysłem, sposobem pisania i tłumaczenia, to ekstremalnie utalentowany naukowiec z ogromnymi zdolnościami edukacyjnymi. Tak! Jestem jego wielką fanką, a jego „Piękno Wszechświata” uważam za jedną z najlepszych książek o kosmosie wszechczasów. Wiem, to mocne słowa, lecz jak najbardziej zasłużone.
Czytałam do dzieło dość długo, co jest raczej zrozumiałe, ponieważ taka lektura wymaga większego skupienia niż jakiś thriller, czy romansidło (oczywista oczywistość). Lecz dało mi to tak rozległe spojrzenie na świat i na to, co nas otacza, a i to, kim jesteśmy, że chyba będę do końca życia za to dziękować Greenowi. Jakże ja strasznie żałuję, że na mojej drodze edukacyjnej nie trafiłam na takiego człowieka, kogoś z wielką pasją i miłością do przedmiotów ścisłych, czyli najlepszych z możliwych! Z matmą zawsze sobie dobrze radziłam, zwłaszcza z geometrią, którą faworyzowałam. Jeśli chodzi o fizykę… miałam tak beznadziejnych nauczycieli, że przy całych mych chęciach, naprawdę szczerych, nie dało się z tego nic pożytecznego wyciągnąć. Ci „nauczyciele” wcale nie mieli zamiaru zarazić nas pięknem fizyki i matmy, ale odbębnić przedmiot i dać zaliczenie. Oczywiście byli przy tym bardzo miłymi ludźmi… tak że… ten tego… No dobra, może jedne pan od fizyki był okej… ale, ale, dość o mnie! (choć muszę wspomnieć, że też miałam dobre stopnie z fizyki – a ostatecznie poszłam na humanistyczny bełkot!!! O zgrozo! Dajcie nam nauczycieli, którzy poprowadzą młodych ludzi, a niektórzy ich tylko odfajkują w dzienniku!)
„Piękno Wszechświata” tłumaczy czytelnikom prosto i ciekawie (to bardzo rzadkie połączenie) czym jest foton, grawitacja, ogólna teoria względności, czarne dziury, czym jesteśmy w tym całym zamieszaniu my, pokazuje, że podróż do przyszłości jest możliwa (!!!) i przede wszystkim przedstawia teorię strun, w której to się zupełnie zakochałam. Oczywiście obecnie nadal jest to tylko teoria, lecz wierzę, że to tylko kwestia czasu a Brian Greene potwierdzi swoje przypuszczenia i dostanie Nobla!!! Kibicuję gorąco.
Dzięki tej książce spojrzałam na Wszechświat z różnych stron. Czytałam o mikrokosmosie i makrokosmosie – a oba wydały mi się równie wspaniałe, tajemnicze i wciąż nieodgadnione, jednak odsłoniły przede mną rąbek swej doskonałości.
Muszę jeszcze o czymś wspomnieć. Można by zapytać: dlaczego uważam, że Brian Greene przeskoczył wszystkich innych piszących o Wszechświecie? Cóż, odpowiedź jest prosta: Mamy tu czystą naukę, bez filozofowania, wciskania swoich moralnych poglądów na świat, bez brudów – czysta wiedza. Wspaniała skarbnica informacji, cały ten „trudny język” przełożony został na „nasz język”, zrozumiały, pełny ciekawych przykładów. Spotkacie na jej kartach Adama i Ewę w pustce i w statku kosmicznym, Rudego i Chudego, co się starzeją w inny sposób, a ich zegarki chodzą jakoś dziwacznie. Czas i przestrzeń wreszcie się do was przybliżą i zobaczycie – zmienicie o nich zdanie. To jak, wyruszycie w tę podróż?

9/10
wybitna

Mam przed sobą książkę wybitną, którą polecam każdemu, bez wyjątku. Ona sprawi, że otworzą się wam oczy, że zrozumiecie to, co do tej pory było „czarną magią”, mglistym wspomnieniem ze szkolnej ławki, gdy podczas lekcji fizyki i matematyki zastanawialiście się: po co to? I nagle nadejdzie olśnienie: a no po to, by w życiu było nam łatwiej (matematyka) i by mogliśmy...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Świetna książka przedstawiająca szczegółowo teorie Einsteina oraz ówczesny stan wiedzy na temat teorii strun - sposobu kompleksowego wyjaśnienia praw rządzących światem - od grawitacji do wiązań spajających atomy. Mimo naprawdę szczegółowego przestawienia tematu książka jest jednak dość trudna w odbiorze dla osoby nie znającej choć po trochu tych tematów a już zapewne nie będzie zrozumiała dla osób niezwiązanych z naukami ścisłymi. Dodatkowe trudności może powodować budowa książki, która jest jednym wielkim wywodem naukowym i niezrozumienie go na pewnym etapie (konkretny rozdział) powoduje trudności w zrozumieniu kolejnych.
Książkę mogę polecić osobom interesujących się taką tematyką, jednak nie jest to raczej lektura do poduszki.

Świetna książka przedstawiająca szczegółowo teorie Einsteina oraz ówczesny stan wiedzy na temat teorii strun - sposobu kompleksowego wyjaśnienia praw rządzących światem - od grawitacji do wiązań spajających atomy. Mimo naprawdę szczegółowego przestawienia tematu książka jest jednak dość trudna w odbiorze dla osoby nie znającej choć po trochu tych tematów a już zapewne nie...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2019/09/piekno-wszechswiata-superstruny-ukryte.html

Mówicie, że nie kumacie fizyki?


Ja w sumie też nie.
Ale za każdym razem, kiedy widzę mądre książki, rozprawiające o fizyce, czy mechanice kwantowej, kosmosie i czarnych dziurach to zawsze staram się po nie sięgnąć. Poniekąd, aby dowiedzieć się czegoś nowego, poniekąd aby zrozumieć o to tu chodzi. W końcu nie każda z tych książek napisana jest językiem na tyle przejrzystym i prostym, żeby dosłownie każdy Czytelnik mógł ją zrozumieć. Niestety różnimy się zwojami w mózgu i tego nie możemy przeskoczyć, obojętnie jak bardzo byśmy się starali.

Brian Greene – fizyk i jeden z największych zwolenników teorii superstrun, będący wykładowcą na uniwersytecie Columbia popełnił książkę o tytule „Piękno Wszechświata”. Wybaczcie, że nie będę pisać całości tytułu, który jest wyżej w poście. Wydaje mi się, że te dwa główne człony tytułu wystarczą doskonale, aby całą tę pozycję opisać.

Nie jest łatwo napisać książkę, która wytłumaczy ciężkie, lub bardzo ciężkie pojęcia, na papierze, bez pokazywania ich w rzeczywistości. Wiadomo, że wielu z nas jest wzrokowcami i wszelkie rysunki, schematy, a nawet projekty są dla nas zdecydowanie bardziej zrozumiałe, niż pełne strony tekstu, które człowiek przeczyta, a potem i tak końcem końców nic nie rozumie.
„Piękno Wszechświata” to jedna z lektur, która wyłamuje się ze schematu nudziarstwa i niezrozumienia już na pierwszych stronach.

Brian Greene za pomocą nieskomplikowanych rysunków opisuje fizykę i mechanikę kwantową, która po dziś dzień dalej jest niewiadomą dla umysłów ścisłych. Opisuje też tytułową teorię superstrun, a także mikro i makrokosmos na przykładach z życia codziennego.
Możemy poznać kosmicznych Adama i Ewę, a także Chudego i Rudego, którzy zawsze chętnie wykonują doświadczenia. To właśnie dzięki tym dokładnym opisom, które napisane zostały niemalże krok po kroku, jesteśmy w stanie w bardzo dużej mierze zrozumieć o co w tym wszystkim chodzić.
Poczuć się, jak Einstein (żartuję).

„Piękno Wszechświata” to książka, która zabiera nas w kosmiczną podróż. Podróż, która wymaga od nas skupienia przez cały czas jej trwania, ale w zamian za ten drobny wysiłek dostajemy wspaniały opis działania całego Wszechświata. Pozycja ta nie jest krótka. Zawiera ona ponad pięćset stron, jednak każda z nich przekazuje nam ważne informacje w przystępny, zrozumiały sposób. Choć nie ukrywam, że na tę książkę, jako pierwszą pozycję z tego tematu lepie się nie decydować, bo można się pogubić.
Zanim sięgniecie po „Piękno Wszechświata. Superstruny, ukryte wymiary i odkrywanie teorii ostatecznej” polecam przeczytać kilka łatwiejszych pozycji, które rozjaśnią Wam w głowie te zamglone części. Nie jest to powtórka z fizyki i matematyki, którą znamy ze szkoły. Raczej, nazwałabym tę książkę, jako solidne rozszerzenie do tematu.

Niemniej jednak, „Piękno Wszechświata” polecam każdemu, kogo choć trochę nurtuje coś, co jeszcze nie zostało odkryte. Dla zrozumienia tej książki, naprawdę warto się skupić, ale uprzedzając, nie jest to lektura na jeden wieczór, czy nawet na dwa. Polecam dawkować sobie podrozdziałami, dokładnie czytać przypisy, które znajdują się na końcu każdego rozdziału/podrozdziału i zaglądać do słowniczka terminów, będącego z tyłu książki.
Co przy okazji, przypomina mi o fakcie, aby dodać, że „Piękno Wszechświata” chcąc nie chcąc musicie czytać w wersji papierowej. Sama, miałam okazje czytać ją na czytniku, gdzie na telefonie miałam słowniczek, a na laptopie przyglądałam się obrazkom, aby zrozumieć, co autor do mnie pisze. I wiecie co? Nie polecam takiej formy czytania. Trzeba się naprawdę mocno skupić, aby czerpać radość z przeskakiwania z ekranu na ekran. Już teraz wiem, że jak tylko wezmę w dłonie mój papierowy egzemplarz, to w wolnych chwilach będę go czytać wyrywkowo jeszcze raz. Naprawdę warto.

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2019/09/piekno-wszechswiata-superstruny-ukryte.html

Mówicie, że nie kumacie fizyki?


Ja w sumie też nie.
Ale za każdym razem, kiedy widzę mądre książki, rozprawiające o fizyce, czy mechanice kwantowej, kosmosie i czarnych dziurach to zawsze staram się po nie sięgnąć. Poniekąd, aby dowiedzieć się czegoś nowego, poniekąd aby...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Napisana pięknym językiem książka o czasie i teorii strun. Atutem pozycji są przykłady, dobrze dobrane i często dość zaskakujące.

Napisana pięknym językiem książka o czasie i teorii strun. Atutem pozycji są przykłady, dobrze dobrane i często dość zaskakujące.

Pokaż mimo to

Więcej niż bardzo dobra dlatego, że porywający jest temat i sam fakt podania go szerokiemu gronu czytelników. Przypomina się, ale od razu również przyjemnie koi, drastyczne wykluczenie laików z dokonań współczesnej nauki. Wygląda na to, że w przypadku nauk fizycznych i matematycznych, to wykluczenie jest szczególne a w programie nauczania (ogólnym) luka wynosi raczej ponad 100 lat, jeśli nie więcej. Z książki wynika, że powodem jest fakt wyjaśnienia przez Newtona w wystarczający sposób świata, z którym stykamy się każdego dnia. To budzi mój duży sprzeciw. Nie pierwszy raz dobra literatura popularnonaukowa nakierowana na ważne współczesne teorie i osiągnięcia jest dla mnie bardzo stymulująca i dająca wrażenie dostępu do prawdy, ewentualnie lepszego rozumienia świata. Książka Greene'a nie jest napisana w jakiś specjalnie wybitny sposób. Jej siłą jest temat, którego jest prawdopodobnie najważniejszą ekspozycją książkową, czyli teoria strun. Na okładce jest trafna analogia z najważniejszą książką popularną Stephena Hawkinga. Warto pamiętać, że w tego typu książkach późniejsza data publikacji jest kolosalną przewagą. W zasadzie najpóźniejsza z tych czołowych książek o kosmologii (np. S. Weinberg, S. Hawking, B. Greene) staje się tą zdecydowanie najważniejszą, bo siłą rzeczy musi zawierać w miarę pełne omówienie zagadnień poprzedniczek. "Piękno Wszechświata" z takiej roli wywiązuje się znakomicie, choć nie jest już przecież nowością. Sama myśl o tym, że w następnej kolejności sięgnę po książkę, która uwzględni odkrycie Bozonu i fal grawitacyjnych, jest bardzo ekscytująca. Polecam!

Więcej niż bardzo dobra dlatego, że porywający jest temat i sam fakt podania go szerokiemu gronu czytelników. Przypomina się, ale od razu również przyjemnie koi, drastyczne wykluczenie laików z dokonań współczesnej nauki. Wygląda na to, że w przypadku nauk fizycznych i matematycznych, to wykluczenie jest szczególne a w programie nauczania (ogólnym) luka wynosi raczej ponad...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

https://grafomanya.wordpress.com/2018/04/03/piekno-wszechswiata-recenzja/

Czy o skomplikowanych kwestiach naukowych można pisać przystępnym językiem? O ile kwestia pozwoli, a i autor da radę – owszem. Na przykład o naszej rzeczywistości, którą w makroskali rządzi szczególna oraz ogólna teoria względności Einsteina, zaś w skali mikro dzieją się w niej rzeczy, o jakich śnią jedynie fizycy kwantowi… Obie zdają się być prawdziwe, ba – obie zostały potwierdzone doświadczalnie. I obie się wykluczają.

Paradoks.

Problem, który trzeba rozwiązać. Kłopot, z którym od dobrych kilku dziesięcioleci zmagają się fizycy teoretyczni, nieustający w poszukiwaniu teorii ostatecznej. Takiej, która pogodzi Alberta Einsteina z Niehlsem Bohrem (to ten, co rozpracował atom i położył podwaliny pod fizykę kwantową). Która wykluczy z matematycznych wyliczeń absurdy nieskończonych mas i energii, pomoże zrozumieć, co działo się ze światem tuż po, w trakcie, a nawet przed Wielkim Wybuchem. Która będzie czysta, piękna, elegancka i odpowie na każde nasze pytanie.

Takiej teorii póki co nie sformułowano i możliwe, że to nigdy nie nastąpi, chociaż… Teoria strun i jej kolejne modyfikacje wydaje się pierwszą kandydatką do tytułu teorii ostatecznej. Jej podstawę stanowi założenie, że najmniejszymi cząstkami budulcowymi Wszechświata są jednowymiarowe, drgające struny. O tym, czy dana struna da początek cząstce materii (np. kwarkowi), czy też nośnikowi siły (np. fotonowi) decyduje ruch, jaki struna wykonuje – częstotliwość i amplituda drgań. Z tego założenia płyną kolejne, coraz bardziej sensacyjne wnioski, jak np. ten, że makroskopowe czarne dziury i mikroskopowe cząstki elementarne są w gruncie rzeczy tożsame, czy też teoria wieloświatów (wg. której obok naszego Wszechświata istnieje nieskończenie wiele alternatywnych wszechświatów, a czarne dziury są bramami do światów równoległych).

Cóż, wiem, to trudne. Dla mnie także, szczególnie, że nie jestem fizykiem…

… Ale fizyka, szczególnie ta Einsteinowska i kwantowa interesuje mnie od zawsze. Chętnie sięgam po popularnonaukową literaturę dotyczącą tego tematu. Książkę pt. „Piękno Wszechświata. Superstruny, ukryte wymiary i poszukiwanie teorii ostatecznej” autorstwa Briana Greene miałam w rękach kilkanaście lat temu. Wtedy wydał ją Prószyński i S-ka. Dziś otrzymujemy wznowienie od wydawnictwa Zysk i S-ka. Co mnie niezwykle ucieszyło.

Kilkanaście lat temu byłam jeszcze studentką. Ponad pięćsetstronicowe dzieło Greena, fizyka i matematyka z Uniwersytetu Columbia czytałam z wypiekami na twarzy. Czytałam, łamałam sobie nad nim głowę i… niewiele zrozumiałam. Tę cześć książki, która poświecona została odkryciom Alberta Einsteina – odrobinę. Ciąg dalszy, gdzie mowa o strunach… cóż, szczerze mówiąc niemal wcale. Dziś, po kilkunastu latach czytam ponownie i oczom oraz głowie nie wierzę – rozumiem! Nie wszystko, nawet nie większość wywodu, ale całkiem sporo. Jestem laikiem, a jednak język autora do mnie przemawia. Skutecznie tłumaczy mi to, co od zawsze pragnę pojąć.

Ta książka jest prawdziwie pasjonującą podróżą. Wyruszenie w nią polecam każdemu, kogo – jak mnie – fascynuje w nauce to, co jeszcze nieodkryte.

https://grafomanya.wordpress.com/2018/04/03/piekno-wszechswiata-recenzja/

Czy o skomplikowanych kwestiach naukowych można pisać przystępnym językiem? O ile kwestia pozwoli, a i autor da radę – owszem. Na przykład o naszej rzeczywistości, którą w makroskali rządzi szczególna oraz ogólna teoria względności Einsteina, zaś w skali mikro dzieją się w niej rzeczy, o jakich śnią...

więcej

mniej

Pokaż mimo to