Nocny kowboj

Film o niebo lepszy od książki, którą też warto przeczytać.

Film o niebo lepszy od książki, którą też warto przeczytać.

Pokaż mimo to

Dała mi to pani bibliotekarka, gdy byłam jeszcze w podstawówce. Szokujące ;))) Ta pani chyba nie do końca wiedziała, o czym traktuje powieść. Seks z chłopcem na dachu - to jedyna scena, która pozostała w mojej pamięci. Jakieś okruchy wspomnień. Tylko tytuł wciąż ma ten urok...

Dała mi to pani bibliotekarka, gdy byłam jeszcze w podstawówce. Szokujące ;))) Ta pani chyba nie do końca wiedziała, o czym traktuje powieść. Seks z chłopcem na dachu - to jedyna scena, która pozostała w mojej pamięci. Jakieś okruchy wspomnień. Tylko tytuł wciąż ma ten urok...

Pokaż mimo to

O głównym bohaterze "Nocnego kowboja" Joe Bucku można by powiedzieć kilka złych rzeczy: jest próżny, głupi, prymitywny, leniwy, zdemoralizowany, naiwny, narcystyczny... listę można wydłużyć jeszcze o całkiem sporo pozycji.
Pomimo takiego zestawu wad, postać ta ujmuje od pierwszych stron powieści, bo Joe jest w sumie tylko dużym chłopcem zagubionym w życiu. A życie nie oszczędzało go zabierając mu po kolei wszystko, co kochał. Nie szkodzi, że miłość ta była spaczona - była jednak szczera. Śledząc jego kolejne porażki życzymy mu jak najlepiej i trzymamy kciuki za to, żeby wyrwał się ze spirali upodlenia i znalazł na tym świecie swoje bezpieczne miejsce, nawet jeśli w drodze do tego celu musiałby zejść parę stopni w dół.

O głównym bohaterze "Nocnego kowboja" Joe Bucku można by powiedzieć kilka złych rzeczy: jest próżny, głupi, prymitywny, leniwy, zdemoralizowany, naiwny, narcystyczny... listę można wydłużyć jeszcze o całkiem sporo pozycji.
Pomimo takiego zestawu wad, postać ta ujmuje od pierwszych stron powieści, bo Joe jest w sumie tylko dużym chłopcem zagubionym w życiu. A życie nie...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Przepiękna choć trudna powieść o samotności, potrzebie bliskości drugiego człowieka. Realia Ameryki lat sześćdziesiątych - temat niezwykle aktualny i obecny.
Polecam!

Przepiękna choć trudna powieść o samotności, potrzebie bliskości drugiego człowieka. Realia Ameryki lat sześćdziesiątych - temat niezwykle aktualny i obecny.
Polecam!

Pokaż mimo to

Jedyny plus tej książki to jak dla mnie umiejętność tworzenia bardzo charakterystycznych postaci przez autora. Juanita podbiła moje serce swoją charakterystycznością !

Jedyny plus tej książki to jak dla mnie umiejętność tworzenia bardzo charakterystycznych postaci przez autora. Juanita podbiła moje serce swoją charakterystycznością !

Pokaż mimo to

Bardzo dobra krytyka amerykańskiego życia.

Bardzo dobra krytyka amerykańskiego życia.

Pokaż mimo to

O dojrzewaniu, związanej z nim utracie naiwności i zagubieniu w życiu.
O tym, że czasami nie wychodzi, choćbyś nie wiem jak się starał. Niby rzecz dzieje się w Ameryce lat 60., ale treść pozostaje niezwykle aktualna.

O dojrzewaniu, związanej z nim utracie naiwności i zagubieniu w życiu.
O tym, że czasami nie wychodzi, choćbyś nie wiem jak się starał. Niby rzecz dzieje się w Ameryce lat 60., ale treść pozostaje niezwykle aktualna.

Pokaż mimo to

Przeczytałam to jak dłuższe opowiadanie , wciągające i trzymające w napięciu Kibicowałam bohaterowi i miałam nadzieję , że uda mu się zrealizować jego plany , żałosne i poniżające .Jestem rozczarowana , że nic mu się nie udało . Czy taki był zamiar autora , żebyśmy pogubili się w nazywaniu rzeczywistości ?

Przeczytałam to jak dłuższe opowiadanie , wciągające i trzymające w napięciu Kibicowałam bohaterowi i miałam nadzieję , że uda mu się zrealizować jego plany , żałosne i poniżające .Jestem rozczarowana , że nic mu się nie udało . Czy taki był zamiar autora , żebyśmy pogubili się w nazywaniu rzeczywistości ?

Pokaż mimo to

Książka jest tak samo niesamowita jak film, który powstał na jej podstawie. Krótka i na pierwszy rut oka niepozorna. Jest surowa, napisana prostym językiem, pozbawionym obłudy, przekłamania i niepotrzebnych ozdobników. W połączeniu z dość okrutną historią, którą opisuje, daje to dość piorunujący efekt. W samym środku lektury płakałam i nie mogłam się uspokoić (nie zdarza mi się to aż tak często), a na końcu byłam po prostu zupełnie dobita. Zdecydowanie długo się ją pamięta, tak samo jak film z Voightem i Hoffmanem, na który nabiera się ochoty po lekturze. Któremu bardziej współczuć? Rizzo? Joemu? Nie wiem, bo z każdym z nich los obszedł się niesprawiedliwie. Nawet jeśli czasem Joe bywa irytująco naiwny a Rizzo nie bardzo chce się robić czegokolwiek w celu zmiany złej passy, nie można patrzeć na nich jak na postacie zupełnie negatywne. Przyjaźń tej dość ekscentrycznej dwójki i to, co przez nią robią sprawia, że można wybaczyć im wiele grzechów. W każdym razie, mit kariery którą w Nowym Jorku może zrobić każdy, został tu bezlitośnie zrównany z ziemią.

Książka jest tak samo niesamowita jak film, który powstał na jej podstawie. Krótka i na pierwszy rut oka niepozorna. Jest surowa, napisana prostym językiem, pozbawionym obłudy, przekłamania i niepotrzebnych ozdobników. W połączeniu z dość okrutną historią, którą opisuje, daje to dość piorunujący efekt. W samym środku lektury płakałam i nie mogłam się uspokoić (nie zdarza mi...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Powieść Herlihy stała się kanwą filmu, w którym zagrało dwu słynnych aktorów. Pierwszy z nich, Dustin Hoffman, miał już na swoim koncie kilka statuetek przyznanych przez amerykańską branżę filmową. Ze względu na swój mikry wzrost i wątłą posturę idealnie pasował do roli Gnidy, Rizza, pokracznego kloszarda i naciągacza, systematycznie podupadającego na zdrowiu. Drugim z pary głównych bohaterów był John Voight, tytułowy Nocny Kowboj, który wyrusza z dzikiego zachodu na podbój nowojorskich patrycjuszy. Wysoki i dobrze zbudowany Voight był idealnie skrojonym przez naturę młodzieńcem, pasującym do tej roli. Wcieliwszy się w postać żigolaka Johna Bucka, za tę udaną kreację otrzymał dwie pierwsze poważne statuetki w swej karierze aktorskiej (BAFTA i Złoty Glob).
Powieść ta traktuje o naiwności, poszukiwaniu własnej drogi, o rozlicznych rozczarowaniach, a także o niepokojach społecznych lat 60. Napisana jest przystępnym językiem, dzięki czemu nie nastręcza większych trudności czytelnikowi.

Powieść Herlihy stała się kanwą filmu, w którym zagrało dwu słynnych aktorów. Pierwszy z nich, Dustin Hoffman, miał już na swoim koncie kilka statuetek przyznanych przez amerykańską branżę filmową. Ze względu na swój mikry wzrost i wątłą posturę idealnie pasował do roli Gnidy, Rizza, pokracznego kloszarda i naciągacza, systematycznie podupadającego na zdrowiu. Drugim z pary...

więcej

mniej

Pokaż mimo to