Karaibska krucjata. Płonący Union Jack

Przyjemna rozrywka. Książka, w której akcja pędzi na złamanie karku, a bohaterowie co chwila rzucani są w wir gorących wydarzeń. Jak dla mnie postaci są jednak zbyt stereotypowe, choć domyślam się, że zabieg ten miał na celu wywołanie efektu komizmu. Dla mnie jednak większość żartów w książce wyglądało na wymuszone. Mimo to czasu nad tą książką nie uważam za stracony.
Tego autora polecam przede wszystkim Ragnarok 1940 - dużo lepsza powieść.

Przyjemna rozrywka. Książka, w której akcja pędzi na złamanie karku, a bohaterowie co chwila rzucani są w wir gorących wydarzeń. Jak dla mnie postaci są jednak zbyt stereotypowe, choć domyślam się, że zabieg ten miał na celu wywołanie efektu komizmu. Dla mnie jednak większość żartów w książce wyglądało na wymuszone. Mimo to czasu nad tą książką nie uważam za stracony.
Tego...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Długo to trwało zanim naprawdę się wciągnąłem w tą opowieść, w zasadzie najlepiej czytało mi się ostatnich 80-100 stron nawet mimo tego, że akcja rozkręca się od samego początku, a w książce jest utrzymany cały czas ten sam, dość solidny poziom i całość czyta się dość szybko. Bardziej niż w innych książkach pana Marcina które przerobiłem rzuciło się w oczy poczucie humoru autora – książka jest po prostu śmieszna. Główni bohaterowie są różnorodni i mają swoje indywidualne charaktery, było w nich tylko parę za mocnych kontrastów – O’Connor z jednej strony potrafił zabłysnąć intelektem, żeby później palnąć głupotę (może dzięki temu kapitan miał bardziej przypominać prawdziwego człowieka). Załoga jego okrętu jako całość przedstawiona jest raczej jako niezbyt wartościowa, ale już w groźniejszych sytuacjach radzi sobie podejrzanie dobrze. Parę lat planowałem się wziąć za Karaibską Krucjatę, ale jakoś nie brałem tej książki na poważnie i oczywiście był to pogląd mylny, bo ma w sobie wszystko, czego po tytule tego typu można się spodziewać, łącznie z elementami fantastyki.

Długo to trwało zanim naprawdę się wciągnąłem w tą opowieść, w zasadzie najlepiej czytało mi się ostatnich 80-100 stron nawet mimo tego, że akcja rozkręca się od samego początku, a w książce jest utrzymany cały czas ten sam, dość solidny poziom i całość czyta się dość szybko. Bardziej niż w innych książkach pana Marcina które przerobiłem rzuciło się w oczy poczucie humoru...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Świetna rozrywka. Szybkie zmiany akcji i barwne postacie.

Świetna rozrywka. Szybkie zmiany akcji i barwne postacie.

Pokaż mimo to

Dlaczego nie mogę kupić w ebooku cz. 2??? Whyyyyyy?! Przecież pierwsza część jest taka fajna!

Dlaczego nie mogę kupić w ebooku cz. 2??? Whyyyyyy?! Przecież pierwsza część jest taka fajna!

Pokaż mimo to

Mimo wartkiej akcji, humoru i ciekawych bohaterów nie potrafiłam się wciągnąć w tę historię. Strasznie jest mi głupio z tego powodu, bo całość prezentuje się naprawdę dobrze, tyle że... kompletnie to do mnie nie trafiło. Jeżeli jednak szukacie dobrej przygodówki, przypominającej odrobinę "Piratów z Karaibów" to możecie sięgnąć po tę powieść. Mnie nie zachwyciła, ale istnieje duża szansa, że większości z was się spodoba.

Więcej na:
https://okretslow.blogspot.com/2018/06/karaibska-krucjata-ponacy-union-jack.html

Mimo wartkiej akcji, humoru i ciekawych bohaterów nie potrafiłam się wciągnąć w tę historię. Strasznie jest mi głupio z tego powodu, bo całość prezentuje się naprawdę dobrze, tyle że... kompletnie to do mnie nie trafiło. Jeżeli jednak szukacie dobrej przygodówki, przypominającej odrobinę "Piratów z Karaibów" to możecie sięgnąć po tę powieść. Mnie nie zachwyciła, ale...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Przygody piratów na wesoło. Jak wiadomo marynarze naród przesądny i bogaty w wyobraźnię więc i czynnik nadprzyrodzony nikogo zdziwić nie powinien. Kontynuuje najlepsze wątki romansów spod płaszcza i szpady. Lekko, z przymrużeniem oka, dowcipnie. Dobra rozrywka.

Przygody piratów na wesoło. Jak wiadomo marynarze naród przesądny i bogaty w wyobraźnię więc i czynnik nadprzyrodzony nikogo zdziwić nie powinien. Kontynuuje najlepsze wątki romansów spod płaszcza i szpady. Lekko, z przymrużeniem oka, dowcipnie. Dobra rozrywka.

Pokaż mimo to

Malownicze scenerie, widowiskowe bitwy morskie i nawalanki w tawernach o klimatycznych nazwach („Pod Umrzyka Skrzynią”), krzykliwe papugi i gubernatorowie w białych perukach, wielobarwne postacie oraz pełnokrwiste dialogi to największe zalety „Karaibskiej krucjaty” Marcina Mortki.

W pierwszej części dylogii poznajemy kapitana Williama O`Connora, ambitnego i rwącego się do walki trzeciego oficera HMS „Mercury”, który w ekspresowym tempie traci młodzieńcze złudzenia, co kończy się wyrzuceniem kapitana za burtę, przejęciem hiszpańskiej fregaty „Santa Maria Magdalena” i dezercją z Royal Navy. Rozgoryczony O`Connor otwiera pokład dla wszystkich tych, których pokrzywdziły ludzka niegodziwość i wymiar sprawiedliwości, stając się w ten sposób dowódcą niezwykle malowniczej i międzynarodowej załogi. Francuz Jean Pierre Millard to genialny nawigator, dobroduszny Bambo jest uciekinierem z plantacji trzciny cukrowej, Wayne Sanders miał pecha zostać złapanym podczas łapania królików w lasach księcia Walii, a szalony, uzależniony od prochu Holender Augusto Zeeman chce sobie po prostu postrzelać.
(...)
W „Płonącym Union Jacku” kapitan William O`Connor i jego pstrokata załoga rozpętują (niechcący) wojnę między Francją a Anglią i – również przez przypadek – torpedują kilkakrotnie plany legendarnego Szalonego Hrabiego, Christophera de Lanvierre`a. Pierwsza część dylogii skupia się jednak nie tyle na fabule, ile na wprowadzeniu czytelnika w czasy kolonizacji karaibskich mórz. Marcin Mortka zawiązuje intrygę, a jego barwni bohaterowie szturmem zjednują sobie nasze serca. „Płonący Union Jack” to awanturnicza przygoda spod znaku „Piratów z Karaibów”. Mnie przypadła do gustu i z pewnością sięgnę po drugi tom, nie tyle pod wpływem ciekawości, jak potoczy się dalsza historia, ile dla samej przyjemności żeglowania po karaibskich wodach w towarzystwie O`Connora, Edwarda Love i tego szalonego piromana Zeemana.
Fragmenty recenzji opublikowanej na blogu:
https://zapiskinamarginesie.pl/2018/05/05/na-karaibskich-wodach/

Malownicze scenerie, widowiskowe bitwy morskie i nawalanki w tawernach o klimatycznych nazwach („Pod Umrzyka Skrzynią”), krzykliwe papugi i gubernatorowie w białych perukach, wielobarwne postacie oraz pełnokrwiste dialogi to największe zalety „Karaibskiej krucjaty” Marcina Mortki.

W pierwszej części dylogii poznajemy kapitana Williama O`Connora, ambitnego i rwącego się do...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Barwne przygody piratów z galopującą wartką akcją i posypane humorem dla smaku. Polecam Marta Gessler :)

Barwne przygody piratów z galopującą wartką akcją i posypane humorem dla smaku. Polecam Marta Gessler :)

Pokaż mimo to

Historia godna sfilmowania w duchu Piratów z Karaibów. Po ciężkim tygodniu świetne czytadło przygodowe na weekend. Biorę się za tom II

Historia godna sfilmowania w duchu Piratów z Karaibów. Po ciężkim tygodniu świetne czytadło przygodowe na weekend. Biorę się za tom II

Pokaż mimo to

Książkę dobrze się czyta, jest napisana sprawnym piórem, dowcipnie, aczkolwiek czasami żarty te meczą. Świat odrobinę nierzeczywisty, leje się za dużo rumu, żeby sprawność załogi była zachowana w takim stopniu, jak tego oczekuje autor. Poza tym bohaterowie nie mogą być jednocześnie najgorsza, pod względem sprawności fizycznej oraz intelektualnym, i najlepsza załoga (ponieważ poradzą sobie z każdym przeciwnikiem niezależnie od warunków pogodowych). Czasami trzeba się na coś zdecydować. A już kapitan z osobowością pensjonarki jest niejednokrotnie żałosny. Ot mila lektura na plażę, lub dla tych, którzy lubią morskie opowieści. Chyle czoła jedynie przed różnorodnością oraz kunsztem bluźnierstw rzucanych przez żeglarzy.

Książkę dobrze się czyta, jest napisana sprawnym piórem, dowcipnie, aczkolwiek czasami żarty te meczą. Świat odrobinę nierzeczywisty, leje się za dużo rumu, żeby sprawność załogi była zachowana w takim stopniu, jak tego oczekuje autor. Poza tym bohaterowie nie mogą być jednocześnie najgorsza, pod względem sprawności fizycznej oraz intelektualnym, i najlepsza załoga...

więcej

mniej

Pokaż mimo to