Biała gorączka

Klasyka polskiego reportażu

Klasyka polskiego reportażu

Pokaż mimo to

Rosja (tak naprawdę to Rosja i jej liczne republiki takie jak Jakucja, Dagestan, Komi lub kraje dawnego ZSRR) w zbioru reportaży Jacka Hugo-Badera jest nawet bardziej niehumanitarna, nieludzka i uwłaczająca rozumowi człowieka zachodniego, niż wam się do tej pory wydawało. Kraj, w którym 40 tysięcy osób rocznie umiera od chlania lewego alkoholu; gdzie wespół z Mołdawią (gdzie dodam, kilkanaście tysięcy kobiet jest porywanych przez handlarzy ludźmi, a dziesiąta osoba nie ma kompletu nerek) i Ukrainą ponad 2,5mln. ludzi ma HIV, a ponad 70% ludzi którzy go mają, nawet o tym nie wiedzą; gdzie pozostawione same sobie republiki po upadku Kraju Rad zapijają się na śmierć bo już nikt w wiosce nie pamięta jak się polowało. Taki kraj teoretyczny, gdzie jest jakiś obszar wielkości przeciętnego kraju europejskiego gdzie mieszkają ludzie w średnim zagęszczeniu, a dalej są obszary wielkości Polski pilnowane przez czterdziestu zapijaczonych potomków myśliwych syberyjskich.

Polecam reportaże, bo Hugo-Bader dotyka całego tego syfu, tarza się w nim, a potem idzie do sklepu, kupuje koniak za 40 rubli i pije bo inaczej tam, kurwa, nie można.

Rosja (tak naprawdę to Rosja i jej liczne republiki takie jak Jakucja, Dagestan, Komi lub kraje dawnego ZSRR) w zbioru reportaży Jacka Hugo-Badera jest nawet bardziej niehumanitarna, nieludzka i uwłaczająca rozumowi człowieka zachodniego, niż wam się do tej pory wydawało. Kraj, w którym 40 tysięcy osób rocznie umiera od chlania lewego alkoholu; gdzie wespół z Mołdawią...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Tak , tak polecam
To była moja pierwsza książka tego autora i od tamtego czasu jestem wiernym fanem .

Tak , tak polecam
To była moja pierwsza książka tego autora i od tamtego czasu jestem wiernym fanem .

Pokaż mimo to

Świetna pozycja dla ludzi ciekawych świata. Reportaż o Rosji. A jak wiadomo Rosja to " stan umysłu".

Świetna pozycja dla ludzi ciekawych świata. Reportaż o Rosji. A jak wiadomo Rosja to " stan umysłu".

Pokaż mimo to

Oszałamiające wrażenie wywiera sposobność autora do znajdowania się w jedynych w swoim rodzaju okolicznościach, w odpowiednich niedostępnych środowiskach i społecznościach. Dodatkowo wszystkie przedstawione tematy opowiedziane są koleżeńskim językiem, co sprawia, że w reportaż można tym bardziej łatwo wsiąknąć.

Oszałamiające wrażenie wywiera sposobność autora do znajdowania się w jedynych w swoim rodzaju okolicznościach, w odpowiednich niedostępnych środowiskach i społecznościach. Dodatkowo wszystkie przedstawione tematy opowiedziane są koleżeńskim językiem, co sprawia, że w reportaż można tym bardziej łatwo wsiąknąć.

Pokaż mimo to

Bardzo dobrze się to czyta. Rzeczywiście, historia i sama idea całej wyprawy - samotna podróż przez Rosję - niesamowita. Autorowi udało się bardzo dobrze oddać naturę "rosyjskiej duszy" - tą degrengoladę, emocjonalność, wszystkie paradoksy i skrajności tego olbrzymiego kraju.

Bardzo dobrze się to czyta. Rzeczywiście, historia i sama idea całej wyprawy - samotna podróż przez Rosję - niesamowita. Autorowi udało się bardzo dobrze oddać naturę "rosyjskiej duszy" - tą degrengoladę, emocjonalność, wszystkie paradoksy i skrajności tego olbrzymiego kraju.

Pokaż mimo to

Pierwsza czesc o podróży przez Rosję fenomenalna. Historie o mieszkańcach tajgi, przyczynach alkoholizmu i narkomanii bardzo dobrze napisane. Poprzeplatany reportaż o trzech ofiarach HIV świetny.
Ale... dlaczego cała książka nie jest poświęcona temu wyjazdowi? Druga część poświecona jest krajom posowieckim - Ukrainie, Mołdawii i po takim wstępie już tak bardzo nie zachwyca. Momentami sposób prowadzenia narracji staje się powtarzalny.

Pierwsza czesc o podróży przez Rosję fenomenalna. Historie o mieszkańcach tajgi, przyczynach alkoholizmu i narkomanii bardzo dobrze napisane. Poprzeplatany reportaż o trzech ofiarach HIV świetny.
Ale... dlaczego cała książka nie jest poświęcona temu wyjazdowi? Druga część poświecona jest krajom posowieckim - Ukrainie, Mołdawii i po takim wstępie już tak bardzo nie...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

W 1957 roku dwóch radzieckich dziennikarzy wydało książkę, w której opisali jak w Sowieckom Sojuzie będzie się żyć za lat 50. W 1957 roku urodził się też Jacek Hugo-Bader. W 2007 roku dziennikarz postanowił uczcić swoje 50-te urodziny samotną wyprawą z Moskwy do Władywostoku. Azję przejechał kupionym w Moskwie kultowym gniotsa-nie-łamiotsa UAZem 469. Przy okazji sprawdził jak dawne bajdurzenia dwóch gorliwych komsomolskich fantastów rozminęły się z rzeczywistością.
Książka to trochę opis samej podróży, zderzenia z rzeczywistością Syberii, problemów z samochodem, walki z surowym klimatem i trudną do wyobrażenia przestrzenią. Przede wszystkim jednak to zapis rozmów jakie autor odbywa w różnych miejscach z przeróżnymi ludźmi, ze wszystkich szczebli współczesnej rosyjskiej drabiny społecznej. Zarówno z takimi z absolutnych pijacko-żebraczych nizin jak i z ludźmi władzy lub biznesu. Są nawet szamani i syberyjski Jezus Chrystus, były milicjant, obecnie guru niezwykłej sekty wissarionowców. Druga, zaskakująco aktualna, część książki to materiał zebrany podczas pobytu na Ukrainie i Krymie, w Mołdawii i w Naddniestrzu. Jest jeszcze o wyprawie kajakiem przez Bajkał. Nie chodzi tu jednak o to czym i gdzie dotarł autor i jakie miał przygody. Chodzi o obraz wyłaniający się z opowieści snutych przez Rosjan i przedstawicieli innych nacji zamieszkujących tereny dawnego ZSRR. Dla mnie była to bardzo przygnębiająca lektura, po której miałem dosłownie ochotę wyjść z domu i ucałować polską ziemię. Współczesna Rosja i cały ten postsowiecki sąsiadujący z nią obszar to z jednej strony taki kociokwik i pomieszanie z poplątaniem, dziki kapitalizm i komunistyczna mentalność doprawiona archaiczną religijnością. Z drugiej strony to ciągle ta sama Rosja co za Mongołów, carów, pierwszych sekretarzy i prezydenta Putina. Kraj, w którym urzędnik jest panem, mundur wywołuje kołatanie serca, gdzie lud jest karny i potulny, życie jednostki nie znaczy dosłownie nic. Kraj, w którym wóda wciąż leje się hektolitrami, gdzie panuje niewyobrażalna korupcja i przemoc a zarazem gdzie prawie każdy zagadnięty mówi o nim z dumą i poczuciem wyższości. Oprócz nie-Rosjan, bo takich jest w Rosji wielu, jak chociażby syberyjscy autochtoni. Ci akurat są zajęci wymieraniem w nędzy i oparach alkoholizmu. Czasami mówi się, że Polacy pod komunistycznym batem sami się trochę zsowietyzowali i stali podobni do Rosjan ale ta książka leczy z takich kompleksów. Jest tutaj taka scena, gdzie autor próbuje przez dwie godziny nadać paczkę, ciągle coś dopisując, przepakowując, poprawiając i cały czas będąc strofowanym przez złośliwą urzędniczkę z okienka pocztowego. Za nim stoi karna i niema kolejka Rosjan. Nikt nie protestuje, nikt nie narzeka, wszyscy cierpliwie stoją, dla nikogo ta sytuacja nie jest dziwna. Cała Rosja właśnie sobie tak stoi, czasy się zmieniają, systemy się zmieniają, świat się zmienia a Rosja sobie tak trwa, zacofana, agresywna i obrażona, że nikt jej nie lubi. Świetny reportaż z innego świata.

W 1957 roku dwóch radzieckich dziennikarzy wydało książkę, w której opisali jak w Sowieckom Sojuzie będzie się żyć za lat 50. W 1957 roku urodził się też Jacek Hugo-Bader. W 2007 roku dziennikarz postanowił uczcić swoje 50-te urodziny samotną wyprawą z Moskwy do Władywostoku. Azję przejechał kupionym w Moskwie kultowym gniotsa-nie-łamiotsa UAZem 469. Przy okazji sprawdził...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

"Biała gorączka" Jacka Hugo-Badera nie jest książką, którą czyta się jednym tchem. Nie, nie mówię, że to zła pozycja. Wyłaniający się z jej kart obraz postsowieckiego społeczeństwa, wymusza przerwy w lekturze na poukładanie sobie w głowie przeczytanych słów...
Wydawnictwo Czarne po raz kolejny zachęca nas do wędrówki w głąb Rosji oraz krajów wchodzących w skład byłego ZSRR. Naszym przewodnikiem jest Jacek Hugo-Bader. Nie pokaże nam on piękna krajobrazu, nie będzie to wędrówka pełna walorów estetycznych, zachwytów nad kulturą czy zabytkami. Autor zaprasza nas do brzydkiego, brudnego, cuchnącego świata wyrzutków społecznych, ludzi często zapomnianych przez świat. Ciężka, depresyjna atmosfera, dojmujące uczucie beznadziei, wymierające ludy Syberii, korupcja, alkohol i śmierć... Nie jest to lektura wprawiająca czytelnika w dobry nastrój. Myślę jednak, że bardzo dobrze pozwala ona zrozumieć tok myślenia i schematy działania naszych braci zza wschodniej granicy. "Biała gorączka" pozostawia po sobie wiele tematów do przemyśleń... Najbardziej szokujący? Ogrom epidemii AIDS i rozmowy z chorującymi. Najciekawszy? Czas spędzony w osadzie Ewenków. Niespodziewany? Obraz smutnego życia w Mołdawii. A to tylko kilka wyjątków z całego ogromu reportaży/ felietonów/ wycinków z życia tego nieprzebranego społeczeństwa. Nie myślcie jednak, że podchodzę do tej pozycji zupełnie bezkrytycznie. Niektóre rozdziały niestety potrafiły mnie znudzić, tak jak np. opowieści o moskiewskich hipisach i półświatku. Przyznaję się także szczerze, że część dotyczącą koniaku ominęłam zupełnie... Nie pasowała wg mnie do tego zbioru, kompletnie mnie nie zainteresowała... Brak jasnej myśli przewodniej spajającej publikacje także uważam za minus. O ile w części pierwszej jest nią podróż UAZ-em przez cały kraj, o tyle kolejne części występowały w kompletnym oderwaniu od siebie. Brakowało mi również zdjęć, i to bardzo brakowało. Rozumiem oczywiście, że jest to przede wszystkim opowieść o ludziach, o ludziach których twarzy autor nie mógł opublikować. Rozdział o Bajkale czy Krymie jednak, aż się prosił o kilka pięknych fotografii...
Mimo lekko zniechęcającego początku (życie wielkiego miasta nie do końca mnie interesuje), książka Jacka Hugo-Badera na długo pozostanie w mojej pamięci. Pozostawiła po sobie lekki stan depresyjny i mnóstwo smutnych obrazów. Są to jednak obrazy w stu procentach autentyczne, pozbawione filtrów i sztucznych upiększeń. Cieszę się, że wytrwałam w tej niełatwej lekturze do czego i Was, drodzy czytelnicy, zachęcam.

"Biała gorączka" Jacka Hugo-Badera nie jest książką, którą czyta się jednym tchem. Nie, nie mówię, że to zła pozycja. Wyłaniający się z jej kart obraz postsowieckiego społeczeństwa, wymusza przerwy w lekturze na poukładanie sobie w głowie przeczytanych słów...
Wydawnictwo Czarne po raz kolejny zachęca nas do wędrówki w głąb Rosji oraz krajów wchodzących w skład...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Wybitny reportaż o krajach byłego związku sowieckiego, przeczytamy w nim najwięcej o Rosji ale także o Ukrainie, Mołdawii.

Wybitny reportaż o krajach byłego związku sowieckiego, przeczytamy w nim najwięcej o Rosji ale także o Ukrainie, Mołdawii.

Pokaż mimo to