Łempicka. Tryumf życia

Okładka książki Łempicka. Tryumf życia
Małgorzata Czyńska Wydawnictwo: Znak biografia, autobiografia, pamiętnik
208 str. 3 godz. 28 min.
Kategoria:
biografia, autobiografia, pamiętnik
Wydawnictwo:
Znak
Data wydania:
2020-11-10
Data 1. wyd. pol.:
2020-11-10
Liczba stron:
208
Czas czytania
3 godz. 28 min.
Język:
polski
ISBN:
9788324060795
Tagi:
wspomnienia malarka arystokratka femme fatale Łempicka historia sztuki historia kobiet
Dodaj do pakietu
Dodaj do pakietu

Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki

Porównaj ceny

i
Porównywarka z zawsze aktualnymi cenami
W naszej porównywarce znajdziesz książki, audiobooki i e-booki, ze wszystkich najpopularniejszych księgarni internetowych i stacjonarnych, zawsze w najlepszej cenie. Wszystkie pozycje zawierają aktualne ceny sprzedaży. Nasze księgarnie partnerskie oferują wygodne formy dostawy takie jak: dostawę do paczkomatu, przesyłkę kurierską lub odebranie przesyłki w wybranym punkcie odbioru. Darmowa dostawa jest możliwa po przekroczeniu odpowiedniej kwoty za zamówienie lub dla stałych klientów i beneficjentów usług premium zgodnie z regulaminem wybranej księgarni.
Za zamówienie u naszych partnerów zapłacisz w najwygodniejszej dla Ciebie formie:
• online
• przelewem
• kartą płatniczą
• Blikiem
• podczas odbioru
W zależności od wybranej księgarni możliwa jest także wysyłka za granicę. Ceny widoczne na liście uwzględniają rabaty i promocje dotyczące danego tytułu, dzięki czemu zawsze możesz szybko porównać najkorzystniejszą ofertę.
Poczekaj, szukamy dla Ciebie najlepszych ofert

Pozostałe księgarnie

Informacja

Reklama
Reklama

Książki autora

Podobne książki

Reklama

Oceny

Średnia ocen
6,3 / 10
86 ocen
Twoja ocena
0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE

Sortuj:
avatar
216
137

Na półkach:

Biografia – niebiografia. Bardziej opowieść o Łempickiej niż twarde fakty. Jednak opowiedziana w taki sposób, że wciąga i pozwala poznać tę artystkę.
Łempicka była wolnym ptakiem w każdym tego wyrażenia rozumieniu. Wolna artystycznie, wolna seksualnie, wolna mentalnie. Nie znosiła konwenansów, nie cierpiała ograniczeń, nie rozumiała przywiązania i angażowała się we wszystko, nie będąc związana nigdzie na dłużej. Taki obraz wypływa z tej książki – a przynajmniej ja taki zobaczyłam. Jej sztuka przemawiała za nią, jej obrazy sprzedawały się na pniu, była rozchwytywana na całym świecie. Żyła sztuką i dla sztuki poświęcała wszystko. W jej rozumieniu poświęciła nawet swoje ciało na tym ołtarzu (inna sprawa, że ciało poświęciła również dla ratowania męża z więzienia). Kobieta absolutnie niepowtarzalna, która robiła co chciała w każdej dziedzinie życia. Wewnętrznie sprzeczna i niespójna emocjonalnie. Rzucała się w wir romansów będąc żoną Tadeusza, a jednocześnie nie umiała sobie poradzić z sytuacją, kiedy to on poznał nową miłość. Postrzegała ludzi wokół wyłącznie przez pryzmat ich wyglądu, co jak na artystkę pachnie płytkością. Jej sztuka odzwierciedlała etapy jej życia i jej namiętności. Opowiadała swoje życie według własnego uznania – koloryzowała, wzbogacała wszystkie wydarzenia o elementy, które w słuchaczach miały wzbudzać konkretne emocje. Od miejsca urodzenia aż po istotę swoich relacji jej opowieści niewiele miały wspólnego z prawdą. Była narcyzem lubującym się w budowaniu wizerunku, a jednocześnie uciekała od tłumów, miewała fazy zaszywania się przed światem. Była chimeryczna, jednak to do Tadeusza miała pretensje, kiedy wpadał w Weltschmerz. Obywatelka świata nie należąca nigdzie. Wiecznie udająca kogoś, sama pogubiona kim jest. Biseksualna dla własnej przyjemności. Na pozór niewrażliwa na emocje, sama ujawniająca swoją wrażliwość w listach do przyjaciela. Tamara Łempicka.
Książka jest napisana wolnym stylem powieści. Nie koncentruje się na datach, nie opowiada o wydarzeniach przez ich istotę a raczej przez ich istnienie – dowiadujemy się, że we Włoszech została zorganizowana wystawa, ale w jaki sposób do tego doszło? jak to się stało, że Włosi chcieli mieć u siebie jej wystawę? co spowodowało, że nazwisko Łempickiej pojawiło się na tamtejszych salonach? takich informacji nie dostaniemy w książce. Dostaniemy natomiast krótką historię romansu Tamary z modelem, który pozował do jej obrazu, który to właśnie był na tej włoskiej wystawie jednym z eksponatów. Mimo to możemy sobie jej życie poskładać z tych urywków. Nie jest chronologiczna (a przynajmniej nie tak, jak wyobrażamy sobie faktografię), ale te ucieczki z linii czasowej mają swoje znaczenie. One powracają jak mantra, bo z jakiegoś powodu dla artystki stanowiły jakiś ważny punkt w życiu. W jej głowie kotłują się pewne rozmowy, które zaważyły na jej decyzjach. Nie dowiadujemy się wiele o charakterze jej relacji z rodziną, jednak składamy sobie z pewnych epizodów jej stosunek do matki, siostry, córki. Nie jest to linearna biografia, ale daje nam pełny obraz (może właśnie pełniejszy niż klasyczna biografia) Łempickiej, ponieważ wchodzi nieco w jej głowę, w przytoczonych tekstach znajdujemy jej cytaty. Przez ten sposób narracji łatwiej skupić się na psychologii postaci, co dla mnie jest wartością dodaną. Ja zakochałam się w tej książce i w ogóle mnie nie mierziło, że w encyklopediach jest więcej informacji (od tego są encyklopedie), a wręcz spodobało mi się spojrzenie na Łempicką w ten sposób przez autorkę.

Polecam!

Biografia – niebiografia. Bardziej opowieść o Łempickiej niż twarde fakty. Jednak opowiedziana w taki sposób, że wciąga i pozwala poznać tę artystkę.
Łempicka była wolnym ptakiem w każdym tego wyrażenia rozumieniu. Wolna artystycznie, wolna seksualnie, wolna mentalnie. Nie znosiła konwenansów, nie cierpiała ograniczeń, nie rozumiała przywiązania i angażowała się we...

więcej Pokaż mimo to

5
avatar
826
18

Na półkach: , , ,

Strasznie chaotyczna. Masa dygresji, pełno powtórzeń i banałów, brak chronologii. Ciężko się w tym połapać. Za to informacji o słynnej malarce tyle samo, co w krótkiej notce z albumu z jej obrazami. Jak ktoś już wcześniej słusznie zauważył, więcej się można dowiedzieć po przeczytaniu artykułu na Wikipedii.

Strasznie chaotyczna. Masa dygresji, pełno powtórzeń i banałów, brak chronologii. Ciężko się w tym połapać. Za to informacji o słynnej malarce tyle samo, co w krótkiej notce z albumu z jej obrazami. Jak ktoś już wcześniej słusznie zauważył, więcej się można dowiedzieć po przeczytaniu artykułu na Wikipedii.

Pokaż mimo to

7
avatar
657
595

Na półkach: ,

Z wielką ciekawością sięgnęłam po książkę Małgorzaty Czyńskiej, którą poświęciła malarce Tamarze Łempickiej. Szykowałam się na ucztę, tym bardziej po przeczytaniu biografii Mai Berezowskiej, także napisanej przez autorkę. Zatem nie zwlekając zaraz po przyniesieniu książki z biblioteki zabrałam się za czytanie. Interesują mnie biografie wielkich i znanych Polek, a w przypadku Tamary Łempickiej mamy do czynienia nie tylko z artystką, ale również z osobowością, która ceniła sobie niezależność holistyczną, była osobą obeznaną w świecie, zarabiającą na swojej sztuce i wyznającą wolności obyczajowe. Opowieść o malarce XX wieku, która brała z życia pełnymi garściami była dla mnie tak samo ciekawa co niewystarczająca. Autorka co prawda starała się snuć opowieść w barwny sposób, ale skupiała się tylko na niektórych aspektach jej życia, zaś innym nie poświęcała czasu. Sama książka osnuta jest na kanwie dwóch małżeństw, pierwszego z Tadeuszem Łempickim i drugiego z baronem Raoulem Kuffnerem. Autorka w pierwszym rozdziale opisała atmosferę domu, w którym dorastała malarka, jej wychowanie i podejście do życia, Starała się pokazać jej umiejętności do spełniania swoich zamierzeń, niespożytą energię w dążeniu do celu. Przybliżyła burzliwe życie z Tadeuszem, który szybko przestał nadążać za potrzebami i możliwościami żony. Opisała lata w Petersburgu,ucieczkę z niego, życie we Francji. Ciekawy rozdział, ale także chaotyczny, bo autorka często bez wyraźnych znaków wracała do tych samych wątków, wybiegała w przód i wracała w przeszłość bez wyraźniejszych "uprzedzeń", czy uzasadnień, co nie zawsze pozwalało na odnalezienie się we właściwych czasie i miejscu. Drugi rozdział był mniej chaotyczny, pozwalał prześledzić jej losy po drugiej wojnie światowej, relację z drugim mężem, przeprowadzki, problemy ze sprzedażą prac.

Podsumowują życie tej, jakże barwnej polskiej malarki w mojej opinii zostało przez autorkę spłycone, sprowadzone do tylko niektórych sfer życia, tych bardziej medialnych, bo kontrowersyjnych lub skandalicznych. Zabrakło mi Tamary Łempickiej jako matki, przyjaciółki, kobiety i późniejszego okresu życia. Odnotowałam też błąd dotyczący daty śmierci jej drugiego męża, podano 1962 zamiast 1961. Niemniej generalnie książkę czyta się przyjemnie.

Z wielką ciekawością sięgnęłam po książkę Małgorzaty Czyńskiej, którą poświęciła malarce Tamarze Łempickiej. Szykowałam się na ucztę, tym bardziej po przeczytaniu biografii Mai Berezowskiej, także napisanej przez autorkę. Zatem nie zwlekając zaraz po przyniesieniu książki z biblioteki zabrałam się za czytanie. Interesują mnie biografie wielkich i znanych Polek, a w...

więcej Pokaż mimo to

12
Reklama
avatar
173
11

Na półkach:

Historia szalenie intrygującej kobiety, artystki, która nie bała się życia. Jednak według mnie nieco zbyt chaotyczna, przez co zagubiona została chronologia. Nie jest to biografia, z której możemy się wiele nauczyć. Jest to książka na wieczór, która daje odprężenie, wciąga i aż się prosi, by "połknąć ją na raz".

Historia szalenie intrygującej kobiety, artystki, która nie bała się życia. Jednak według mnie nieco zbyt chaotyczna, przez co zagubiona została chronologia. Nie jest to biografia, z której możemy się wiele nauczyć. Jest to książka na wieczór, która daje odprężenie, wciąga i aż się prosi, by "połknąć ją na raz".

Pokaż mimo to

3
avatar
49786
1931

Na półkach: ,

Fascynujący żywot Tamary poznałam drobiazgowo z publikacji Ja, tTamara. Było to wydanie bogato ilustrowane, z reprodukcjami i uzupełnione o liczne zdjęcia z archiwum. Czyńska stworzyłą zaś dośc krótką esencjonalną opowieść o najważniejszych momentach życia artystki. dziełko to z znakomicię się srawdzi jako wstęp, wprowadzenie, ale nie zaskoczy niczym nowym czytelnika. Autorka zaakcentowała innowacyjność i awangardowość malarstwa Tamary. Burzliwy związek z Tadeuszem Łempickim to tylko 1/6 ksiażki, ale dobrze, że opisano tutaj KLIMAT SZALONEGO PARYŻA, GDZIE Tamara udzielała sie towarzysko i obracała wśród takich sław jak HEMINGWAY, G. STEIN, G D'Annuzio czy Colette., Cocteau

Ma się oczywiscie niedosyt ze względu na nietuzinkowość postaci, irytować może też chaotycznośc w przedstawianiu bohaterki. Dużó uwagi Czyńska poświęca ilustracjom i plakatom Łempickiej, jej wspólpracy z Die Dame, opisuje elementy charaktery-stycznego stylu, analizuje portrety Iry Perrot czy Nany da Herrary.
Tamara jako kobieta nowoczesna interesowała się automobilami, jako włąścicielka zielonego bugatti przeszła do historii.

Fascynujący żywot Tamary poznałam drobiazgowo z publikacji Ja, tTamara. Było to wydanie bogato ilustrowane, z reprodukcjami i uzupełnione o liczne zdjęcia z archiwum. Czyńska stworzyłą zaś dośc krótką esencjonalną opowieść o najważniejszych momentach życia artystki. dziełko to z znakomicię się srawdzi jako wstęp, wprowadzenie, ale nie zaskoczy niczym nowym czytelnika....

więcej Pokaż mimo to

10
avatar
14
3

Na półkach:

Niestety grafomańska.

Niestety grafomańska.

Pokaż mimo to

1
avatar
491
276

Na półkach: ,

Rozczarowanie 2021 roku. Biografia bez ładu i składu. Zero o malarstwie Łempickiej, o kunszcie, tworzeniu, tylko wyszukane i powtarzające się dyrdymały.

Rozczarowanie 2021 roku. Biografia bez ładu i składu. Zero o malarstwie Łempickiej, o kunszcie, tworzeniu, tylko wyszukane i powtarzające się dyrdymały.

Pokaż mimo to

13
avatar
15
15

Na półkach:

o czym jest ta książka? kolejna znakomita postać została zmarnowana grafomańskimi wypocinami.

o czym jest ta książka? kolejna znakomita postać została zmarnowana grafomańskimi wypocinami.

Pokaż mimo to

1
avatar
87
7

Na półkach:

Biografia o wszystkim i o niczym, więcej dowiedziałem się z Wikipedii

Biografia o wszystkim i o niczym, więcej dowiedziałem się z Wikipedii

Pokaż mimo to

3
avatar
521
41

Na półkach: , ,

Opowieść o Nowej Kobiecie, fascynującej osobowości, artystce szczególnej. Zresztą nie byle jaka, tę książkę pochłania się jednym tchem! Pozostaję pod ogromnym wrażeniem łatwości z jaką autorce udaje się wciągnąć czytelnika w świat europejskiej (i nie tylko) socjety począwszy od lat 20. XX wieku, rozbudzić zainteresowanie główną bohaterką i, niestety wciąż nie wiem czy dostrzegać w tym atut, czy jednak jedną z większych wad tej książki, finalnie pozostawić go z ogromnym niedosytem.

Mam wrażenie, że książka w pewnym sensie oddaje charakter czasów, o których opowiada – chaotycznych, zaskakujących (nie zawsze pozytywnie), nierównych.
Przede wszystkim właśnie ten wspomniany przed chwilą chaos w budowaniu narracji sprawia, że trudno mi jednoznacznie ocenić tę książkę. Za nic ma się tu chronologię i nie za bardzo mi się to podoba. Dostrzegam też oczywiście wiele jej niekwestionowanych zalet. Wydaje mi się na przykład, że to ogromne wyzwanie napisać o Tamarze Łempickiej w taki sposób, żeby nie wyszło banalnie, albo żeby nie otrzeć się o patos. Albo napisać po prostu coś nowego, bo o tej kobiecie, jednej z najsłynniejszych europejskich artystek swoich czasów dotychczas napisano już tyle, że każda następna wydaje się miałkim przypomnieniem o poprzedniej. Małgorzacie Czyńskiej udało się „ożywić” Łempicką, jej sztukę odsuwając chwilowo na dalszy plan, a zamiast tego pokazując obraz (nomen omen!) kobiety z krwi i kości. Trochę nawet zabrakło mi w tej książce sztuki per se (obrazy wspominane są zaledwie zdawkowo), ale rozumiem, że najprawdopodobniej właśnie taki był zamysł tej książki i przyjmuję to. Chyba nawet oceniam tę książkę bardziej sercem niż rozumem, bo widząc ile wątków się tu urywa, ile w ogóle nie zostaje poruszonych, jak cieniutka w gruncie rzeczy jest to książka (a bibliografia do niej to w ogóle), powinnam starym zwyczajem już podnosić alarm, że pozycja napisana na szybciora (tym bardziej, że miałam podobne wrażenia czytając pani Czyńskiej książkę o Katarzynie Kobro) i że ja się na takie rzeczy nie godzę!... ale co zrobić, jak się serca nie oszuka, i mało, ze się jednak godzę, to jeszcze z tego serca gorąco polecam.

Opowieść o Nowej Kobiecie, fascynującej osobowości, artystce szczególnej. Zresztą nie byle jaka, tę książkę pochłania się jednym tchem! Pozostaję pod ogromnym wrażeniem łatwości z jaką autorce udaje się wciągnąć czytelnika w świat europejskiej (i nie tylko) socjety począwszy od lat 20. XX wieku, rozbudzić zainteresowanie główną bohaterką i, niestety wciąż nie wiem czy...

więcej Pokaż mimo to

3

Cytaty

Więcej
Małgorzata Czyńska Łempicka. Tryumf życia Zobacz więcej
Małgorzata Czyńska Łempicka. Tryumf życia Zobacz więcej
Małgorzata Czyńska Łempicka. Tryumf życia Zobacz więcej
Więcej
Reklama
zgłoś błąd