Kroniki Czarnej Kompanii

O mamuniu, ale trudno jest mi ocenić tę książkę. Gdybym kupiła tylko pierwszą część, ocena nie przeskoczyłaby 3. Wynudziłam się strasznie. Podobało mi się poczucie humoru Konowała, zaintrygował mnie Kruk, ale tak poza tym fabuła ciągnęła się jak flaki z olejem. Drugą część zaczęłam dlatego, że ją miałam w tym omnibusie, a żeby nie skończyć książki muszę jej naprawdę nienawidzieć. Ku mojemu ogromnemu zdumieniu, ta część bardzo mnie wciągnęła. A potem przyszła trzecia, której pierwsza połowa była nudna, ale jak już akcja nabrała tempa, to nie mogłam jej odłożyć, dopóki nie dotarłam do końca. Jak ocenić taką serię? Nie jestem jeszcze pewna, czy będę kontynuować przygodę z Czarną Kompanią, ale nie żałuję, że wpadła w moje ręce.

O mamuniu, ale trudno jest mi ocenić tę książkę. Gdybym kupiła tylko pierwszą część, ocena nie przeskoczyłaby 3. Wynudziłam się strasznie. Podobało mi się poczucie humoru Konowała, zaintrygował mnie Kruk, ale tak poza tym fabuła ciągnęła się jak flaki z olejem. Drugą część zaczęłam dlatego, że ją miałam w tym omnibusie, a żeby nie skończyć książki muszę jej naprawdę...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Bardzo dobra opowieść! Dziewięć grubych ksiąg, jednak autor sprawił, że chciało się czytać do końca. Czarna Kompania, w sile od kilku do kilkuset, daje radę!

Bardzo dobra opowieść! Dziewięć grubych ksiąg, jednak autor sprawił, że chciało się czytać do końca. Czarna Kompania, w sile od kilku do kilkuset, daje radę!

Pokaż mimo to

Oto Czarna Kompania. Żadni tam bohaterowie, zwyczajna banda prymitywnych najemników. Honorowa? A gdzie tam, liczy się przede wszystkim wysoki żołd. Dobra? W żadnej mierze, jest po prostu ludzka, a wojsko często rządzi się swoimi prawami... Nie byłoby jednak historii kompanii gdyby nie cyniczny do bólu kronikarz Konował. To z jego perspektywy poznajemy wszystkie wydarzenia. Czy jednak przedstawia kompanię w sposób obiektywny? Cóż, sam przyznaje, że zarzucają mu wybielanie swoich towarzyszy...

Dlatego Kroniki pozostawiają spore pole dla wyobraźni i domysłów czytelnika. Sprzyja temu również czystko kronikarski styl, dzięki któremu autor rzeczywiście zachował autentyczność pisaniny wyjętej niczym z pamiętnika po delikatnym opracowaniu. Nic nie jest podane na tacy przez wszechwiedzącego narratora, stajemy przed faktem dokonanym w środku wiru zdarzeń. Mało tego, sama kompania jest uwikłana w wydarzenia, których nie rozumie bądź którym nie jest w stanie się przeciwstawić. To przecież tylko zwykli żołdacy. No, może nie tacy zwykli bowiem legenda o ich bojowych umiejętnościach sprawia, że niejeden pragnie wykorzystać najemników do swoich własnych celów.

W konsekwencji świat przedstawiony nie jest precyzyjnie zarysowany, stanowi dla nas bardziej dalekie tło dla rozgrywającej się fabuły. Wielcy czarownicy walczą ze sobą, ale co na to może poradzić banda zatrudnionych żołnierzy? Do tego z czasem pojawiają się wątpliwości, czy na pewno stoją po "właściwej" stronie... Dla innych może to stanowić spory minus, jako że kronikarskość w połączeniu z mało precyzyjnym opisem świata rzeczywiście powoduje początkowo dość spory chaos. Cooka należy zacząć czytać bardzo powoli i ostrożnie inaczej możemy się od niego odbić. Ale gwarantuję każdemu, że gra jest warta świeczki!

Mówię to szczególnie po tym jak udało mi się przeczytać "Kroniki..." już dwukrotnie. Zdumiałem się jak za drugim razem łatwo było mi wejść w klimat lektury, a ponadto da się zauważyć sporo smaczków i niuansów, które gdzieś wcześniej uciekły, a niejednokrotnie stanowią istotne komentarze metafizyczne, czy elementy ważne dla późniejszej fabuły. Cała konstrukcja fabularna jest bardzo przemyślana i w ciągu lektury widać precyzyjny zamysł autora.

Sama Kompania przedstawiana jest z bardzo wielu różnych perspektyw. W walce, w podróży, czy nawet podczas żołnierskiej nudy w karczmie przy grze w karty. Przy czym nie oznacza to, że mamy tutaj do czynienia z przestojami i smętami. Specyfika kronikarska sprzyja temu, że akcja oraz dialogi po prostu płyną i po zaznajomieniu się ze stylem Cooka łatwo wsiąknąć na długie godziny wertując kartkę za kartką.

Dodatkowo tomy drugi, a następnie trzeci w omawianym zbiorze wzbogacone są o inne perspektywy narracyjne. Części dowiadujemy się od Konowała, część natomiast przekazuje nam wszechwiedzący narrator, w innym miejscu wracamy do przeszłości, by lepiej zrozumieć współczesne wątki... Ma to zarówno swoją zaletę oraz wadę. Zaletą jest fakt, że autor próbuje nowych rozwiązań, które odświeżają nieco konwencje i perspektywę spojrzenia na całą historię. Największa jednak wada "Kronik..." to techniczny i narracyjny chaos. Owszem, da się do niego w stu procentach przyzwyczaić (szczególnie czytając za drugim razem) niemniej niejednokrotnie można się w treści pogubić. Jako że często jedno lub dwa zdania - wobec szybko płynącej akcji - wydają się niezmiernie istotne dla całości, jest to tym bardziej trudna rzecz.

Militarna fantasy nie doczekała się wielu podobnych, a co dopiero lepszych książek. Kroniki Czarnej Kompanii to prawdziwa klasyka w klasyce, jako że dziś nadal pozostaje niezmiernie oryginalna oraz poczytna. Stawiam jedną gwiazdkę mniej właśnie za narracyjny bałagan w kilku miejscach, ale wobec całości jest to niewiele znaczący element.

Oto Czarna Kompania. Żadni tam bohaterowie, zwyczajna banda prymitywnych najemników. Honorowa? A gdzie tam, liczy się przede wszystkim wysoki żołd. Dobra? W żadnej mierze, jest po prostu ludzka, a wojsko często rządzi się swoimi prawami... Nie byłoby jednak historii kompanii gdyby nie cyniczny do bólu kronikarz Konował. To z jego perspektywy poznajemy wszystkie wydarzenia....

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Dziury logiczne i fabularne skoki w bok zostają zrekompensowane przez bardzo dobre sceny batalistyczne, okazjonalny rozmach w kreowaniu scenerii oraz żołnierska, a przy tym całkiem uniwersalnie humanistyczna refleksja.

Dziury logiczne i fabularne skoki w bok zostają zrekompensowane przez bardzo dobre sceny batalistyczne, okazjonalny rozmach w kreowaniu scenerii oraz żołnierska, a przy tym całkiem uniwersalnie humanistyczna refleksja.

Pokaż mimo to

LC zeżarło mi opinię :( nic to - pierwsze trzy tomy bardzo interesujące, solidne żołnierskie fantasy.

Polecam!

LC zeżarło mi opinię :( nic to - pierwsze trzy tomy bardzo interesujące, solidne żołnierskie fantasy.

Polecam!

Pokaż mimo to

Klasyczna fantasy w starym dobrym stylu. opowieść o ekipie najemników, którzy pracują dla każdego. Nie ma ty wielkich dylematów moralnych, nie ma przynudzania o miłości, honorze tylko czysta przygoda przez nieco dziwaczy świat.
Co do bohaterów, ach Konował, Goblin, Jednooki, Pani czy Milczek mimo prostoty na zawsze zostaną w mojej pamięci. Dlaczego? Bo są ludzcy, bo są dziwni, bo po prostu chce się o nich czytać.

Klasyczna fantasy w starym dobrym stylu. opowieść o ekipie najemników, którzy pracują dla każdego. Nie ma ty wielkich dylematów moralnych, nie ma przynudzania o miłości, honorze tylko czysta przygoda przez nieco dziwaczy świat.
Co do bohaterów, ach Konował, Goblin, Jednooki, Pani czy Milczek mimo prostoty na zawsze zostaną w mojej pamięci. Dlaczego? Bo są ludzcy, bo są...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Bardzo fajna książka, nietuzinkowa i stylistycznie odbiega od typowej konwencji fantasy, mam nadzieję, że kiedyś jeszcze przeczytam resztę tej sagi.

Bardzo fajna książka, nietuzinkowa i stylistycznie odbiega od typowej konwencji fantasy, mam nadzieję, że kiedyś jeszcze przeczytam resztę tej sagi.

Pokaż mimo to

Jest to zbiorcze wydanie trzech powieści z cyklu o Czarnej Kompanii. Nie są one już młode, więc huczne zapowiedzi o rewolucji w gatunku fantasy trochę się zdezaktualizowały. Jednak bez względu na to, wciąż są to znakomite książki, które w pełni zasłużenie zaliczane są do kanonu fantasy. Nieco szorstki język oraz charakterystyczny "kronikarski" styl narracji sprawiają, że odrobinę ciężko jest "wejść" w tę historię, ale gdy już się przywyknie, to czyta się ją bardzo dobrze, a to, co na początku sprawiało trudności, staje się zaletą.
Widziałem też narzekania na słabo zarysowany świat. Jednak umówmy się, nie każda saga fantasy musi posiadać szczegółową mapę i dziesięć królestw, najlepiej wyznających dziesięć różnych religii. Jest to opowieść o grupie najemników, pisana z punktu widzenia zwykłych żołnierzy, więc pewne uproszczenia są zrozumiałe, a nawet mile widziane.

Podsumowując, każdy fan fantasy powinien choć spróbować ruszyć w świat z Konowałem, Jednookim, Goblinem, Kapitanem i całą resztą charakternych, choć nie do końca milutkich chłopaków.

Oceny poszczególnych części:
"Czarna Kompania" - 9/10
"Cień w ukryciu" - 9/10
"Biała Róża" - 9/10.

Jest to zbiorcze wydanie trzech powieści z cyklu o Czarnej Kompanii. Nie są one już młode, więc huczne zapowiedzi o rewolucji w gatunku fantasy trochę się zdezaktualizowały. Jednak bez względu na to, wciąż są to znakomite książki, które w pełni zasłużenie zaliczane są do kanonu fantasy. Nieco szorstki język oraz charakterystyczny "kronikarski" styl narracji sprawiają, że...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Miałam niemały problem z tą książką. Cieżko się zagłebić w lekturę, narracja jest poszarpana i uboga, akcja miejscami nudna, a przedstawiony świat jakiś taki niezrozumiały, że do ostatnich stron miałam z nim trudności. Czy ma to coś wspólnego z tym, że wersja 3 w 1 ma bardzo cienkie strony i zanim się zoorientowałam, do 70 strony czytałam co drugą kartkę (sic!)? Całkiem możliwe, ale zabrakło mi determinacji by do tego powrócić, co też o czymś świadczy.
Historia na tyle wciągająca, że dobrnęłam do końca, ale nie na tyle by czytać następne części. Okazuje się, że military fantasy to chyba nie moje klimaty.

Miałam niemały problem z tą książką. Cieżko się zagłebić w lekturę, narracja jest poszarpana i uboga, akcja miejscami nudna, a przedstawiony świat jakiś taki niezrozumiały, że do ostatnich stron miałam z nim trudności. Czy ma to coś wspólnego z tym, że wersja 3 w 1 ma bardzo cienkie strony i zanim się zoorientowałam, do 70 strony czytałam co drugą kartkę (sic!)? Całkiem...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Na książkę o czarnej kompanii trafiłem poprzez ten portal i byłem w szoku, że jest to książka z 1984. Dzięki dobrym recenzjom postanowiłem zabrać się za tą przygodę i się nie zawiodłem!
Mamy tutaj do czynienia z czystą fantastyką, bez elfów, krasnoludów czy smoków (no po za jednym). Tylko czysta magia i walka dobra ze złem.
Nasza Kompania jest ekipą do wynajęcia a jej historia sięga 400 lat. Jest to zbiór przeróżnych osobowości, nikt nie pyta Cię o przeszłość. Świetni bohaterowie, każdy inny i na swój sposób wyjątkowy. Niektórzy wprowadzają dobry humor inny są wręcz czasami straszni.
Sama walka ze złem, gdzie mamy Panią, która walczy z Białą Różą. Walka dwóch kobiet, gdzie jedna ma za sobą przerażających Schwytanych i czarną magię a druga zwykłych ludzi walczących o wolność i jest wspierana przez pierwotną magię choć sama jest niemagiczna i tworzy puste pola dla magii.
No i nareszcie sam sposób pisania. Całą historię opowiada nam kronikarz Konował, wszystko (prawie) widzimy z jego perspektywy. Jego celem w Kompani jest prowadzenie kronik i ta forma pisania bardzo mi odpowiada.

Na książkę o czarnej kompanii trafiłem poprzez ten portal i byłem w szoku, że jest to książka z 1984. Dzięki dobrym recenzjom postanowiłem zabrać się za tą przygodę i się nie zawiodłem!
Mamy tutaj do czynienia z czystą fantastyką, bez elfów, krasnoludów czy smoków (no po za jednym). Tylko czysta magia i walka dobra ze złem.
Nasza Kompania jest ekipą do wynajęcia a jej...

więcej

mniej

Pokaż mimo to