Kroniki Czarnej Kompanii

Bardzo dobre dark fantasy. Nie podzielam sporadycznych negatywnych opinii.

Bardzo dobre dark fantasy. Nie podzielam sporadycznych negatywnych opinii.

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Klasyka militarnej fantasy. No i jeszcze bardzo oryginalne, mimo tych wszystkich lat raczej nie znajdziesz opowiadań z punkty widzenia ludzi którzy służą siłą zła.

Klasyka militarnej fantasy. No i jeszcze bardzo oryginalne, mimo tych wszystkich lat raczej nie znajdziesz opowiadań z punkty widzenia ludzi którzy służą siłą zła.

Na początku nie wiedziałem co się dzieje- po kilkuset stronach świat i kompania mnie pochłonęły

Na początku nie wiedziałem co się dzieje- po kilkuset stronach świat i kompania mnie pochłonęły

Piękna przygoda, całkiem oryginalna. Jak w całej twórczości Cooka: irytują kalki z historii powszechnej.

Piękna przygoda, całkiem oryginalna. Jak w całej twórczości Cooka: irytują kalki z historii powszechnej.

Oceniam tylko pierwszy tom.

Niby tu wszystko jest, niby to jest ciekawy świat, ciekawi bohaterowie i tak dalej. Tylko ta ksiażka po prostu mnie nie wciągneła. Jest po prostu dobra, i tyle

Oceniam tylko pierwszy tom.

Niby tu wszystko jest, niby to jest ciekawy świat, ciekawi bohaterowie i tak dalej. Tylko ta ksiażka po prostu mnie nie wciągneła. Jest po prostu dobra, i tyle

Zaskoczenie, ale niestety jedno z kategorii tych "na minus". Według wielu recenzentów pozycja obowiązkowa, klasyk, praktycznie w każdej topce książek fantasy. A dla mnie czuć tu wiek tego utworu, a w topkach recenzentow cień sentymentu za latami minionymi. Książka niewiele wyjaśnia, zaskakuje co najwyżej brutalnością, obrazy którymi epatuje kojarzą sie z twórczością Frazetty. Ciągłe odwołania do dźwięków jakie wydają postaci, nasuwało mi nieustanne skojarzenia z filmami pokroju Conan Barbarzyńca z 1982 r.

Zaskoczenie, ale niestety jedno z kategorii tych "na minus". Według wielu recenzentów pozycja obowiązkowa, klasyk, praktycznie w każdej topce książek fantasy. A dla mnie czuć tu wiek tego utworu, a w topkach recenzentow cień sentymentu za latami minionymi. Książka niewiele wyjaśnia, zaskakuje co najwyżej brutalnością, obrazy którymi epatuje kojarzą sie z twórczością...

Historia o ekipie najemnych żołnierzy, gdzie każdy posiada jakieś szczególne umiejętności, a razem tworzą udaną zgraje. Technicznie książka jest naprawdę super, nie miałem problemu do powrotu po kilku dniach, ani nie męczyła czytając po kilka godzin. Bohaterowie różni i w wystarczającym stopniu rozwinięte wątki i motywacje życiowe ichnich. Na długie jesienne wieczory idealne

Historia o ekipie najemnych żołnierzy, gdzie każdy posiada jakieś szczególne umiejętności, a razem tworzą udaną zgraje. Technicznie książka jest naprawdę super, nie miałem problemu do powrotu po kilku dniach, ani nie męczyła czytając po kilka godzin. Bohaterowie różni i w wystarczającym stopniu rozwinięte wątki i motywacje życiowe ichnich. Na długie jesienne wieczory idealne

Pewnie coś ciekawego jeszcze znajdziecie na http://kwyrloczka.pl/2025/09/06/o-tym-jak-zalamac-czytelnika-glen-cook-kroniki-czarnej-kompanii/

PRZYGODA Z CZARNĄ KOMPANIĄ

Jedna strona, druga, trzecia, dwudziesta, czterdziesta, ja, cholera, nic nie kumam. Serio, to mi się pierwszy raz w życiu zdarzyło, żeby tak niczego nie zrozumieć. Czytam i nie ogarniam, totalny chaos fabularny. Wszystko jakieś posiekane, równoważnikami sytuacji pisane, czy jak? Są jacyś bohaterowie, świat jakiś się rysuje, a ja nic nie rozumiem. Nie wiem, jak wam to wytłumaczyć, ale nic się nie trzymało kupy, i dopiero grubo po połowie dało się rozszyfrować, poskładać z tych rozrzuconych po podłodze dziecięcego pokoju puzzli jakiś zamysł autora. Tyle, że połowa puzzli pozostała pod szafą i trzeba je było wyciągać po sztuce za pomocą drucianego wieszaka. Niełatwa sprawa, bo wieszak krótki, a szafa obszerna.

CZARNA KOMPANIA RAZ SIĘ ROZWIJA, RAZ UPADA

Z przykrością muszę zauważyć, że stylowo Kroniki Czarnej Kompanii leżą. Cała moja sympatia do gatunku nie potrafiła uratować tej sytuacji. Zdania są toporne, krótkie, słabo opisujące cokolwiek. Informacje o świecie są zagmatwane. Łatwo zgubić się w tym świecie i zamyśle autora. Czemu jednak książka jest taka gruba, skoro niby nic wartego uwagi się nie dzieje?

Była jednak niewielka iskierka nadziei — w drugim i trzecim tomie autor nawet się rozwinął. Stylistycznie lepiej mu szło z każdym kolejnym napisanym zdaniem. Nadal raził mnie bardzo brak opisów i miałkość bohaterów, przeplatająca się z niesamowitą infantylnością. Ciężko tu kogoś naprawdę polubić, z kimś się zżyć. Niby są postaci, z którymi można by sympatyzować — mam na myśli oczywiście Konowała i Kruka, od biedy Pupilkę. Uczucia te są jednak chwilowe, a sami bohaterowie na dłuższą metę bardziej irytują niż przyciągają.

A TOM TRZECI NASTAŁ PO DRUGIM

W zasadzie jedynie druga część, „Cień w Ukryciu”, zasługuje na uwagę. Mimo nudnawej i przydługiej fabuły, opowieść o Jałowcu, handlu trupami, Kruku i pewnym obywatelu, który chyba jako jedyny przeszedł całkiem niezłą ewolucję postaci, była najciekawszym fragmentem całości cyklu. Co dobre, szybko się jednak skończyło. Nastał tom trzeci, „Biała Róża”. Choć Wiedźmin postał równo dziesięć lat po powieści Glena Cooka, tytułowa Biała Róża przywodzi na myśl nieudolną wersję Cirilli z Cintry. Autor niczego czytelnikowi nie ułatwia. Posiedzenie na pustej równinie jest koszmarnie długie, nudne i bezowocne. Flashbacki z przeszłości męczą i nudzą. Rozwiązanie intrygi za pomocą zmutowanych, latających, ogromnych wielorybów. Bitch, please! Tylko czekać było, aż kosmici przylecą, ale tego autor postanowił czytelnikowi jednak oszczędzić.

ZALECENIA KOŃCOWE

Odpuśćcie sobie, moi mili, Kroniki Czarnej Kompanii. Dla tych kilku przebłysków fajnej fabuły, paru żartów, kilku pozytywnych odczuć dla jednego lub dwóch bohaterów i Psa o imieniu „Pies Zabójca Ropuch” naprawdę nie warto. Z tego pies tylko imię miał fajne; poza tym nie był specjalnie ciekawą postacią.

Pewnie coś ciekawego jeszcze znajdziecie na http://kwyrloczka.pl/2025/09/06/o-tym-jak-zalamac-czytelnika-glen-cook-kroniki-czarnej-kompanii/

PRZYGODA Z CZARNĄ KOMPANIĄ

Jedna strona, druga, trzecia, dwudziesta, czterdziesta, ja, cholera, nic nie kumam. Serio, to mi się pierwszy raz w życiu zdarzyło, żeby tak niczego nie zrozumieć. Czytam i nie ogarniam, totalny chaos...

"Czarna Kompania" to kawał solidnego fantasy. Zdecydowanie widać, że Erikson przy kreacji swojego świata czerpał od Cooka garściami. Genialni bohaterowie oraz relacje, świetna pierwszoosobowa narracja oraz zwroty akcji. W tym zbiorze zdecydowanie moim faworytem jest "Cień w ukryciu" i wątek Zalewacza oraz żywych zamków. Całość napisana w taki sposób, że przez książkę się płynie. Pierwsze trzy tomy to rewelacja.

"Czarna Kompania" to kawał solidnego fantasy. Zdecydowanie widać, że Erikson przy kreacji swojego świata czerpał od Cooka garściami. Genialni bohaterowie oraz relacje, świetna pierwszoosobowa narracja oraz zwroty akcji. W tym zbiorze zdecydowanie moim faworytem jest "Cień w ukryciu" i wątek Zalewacza oraz żywych zamków. Całość napisana w taki sposób, że przez książkę się...