Postać Amundsena i jego wyczyny, rozkładają zwykłego zjadacza chleba na łopatki. I mówię to jako człowiek morza, który ma za sobą takie sztormy, co to się śmiertelnikom nie śniły, a także osoba, która miała okazję postawić stopę na lodowcu Spitsbergenu - choć w porze letniej.

Żył w czasach, kiedy można było dokonać jeszcze ostatnich największych odkryć i... Zgarnął je wszystkie dla siebie, poświęcając temu całe swoje życie.

Biorąc pod uwagę jego dorobek, wypadałoby wręcz rozbić tę pozycję na cztery opasłe tomy, które ujęłyby to wszystko ze szczegółami - bo tego też dotyczy największy mój zarzut wobec tej biografii. Z uwagi na ilość osiągnięć do opisania większość faktów dostajemy opisanych po łebkach. Mimo więc ogromnych osiągnięć tego ostatniego wikinga, nie do końca czujemy jak naprawdę wielkie i ekstremalnie trudne one były - częściowo tak jak widział to sam Amundsen, jak gdyby dojście na Biegun Południowy było spacerem, a przepłynięcie Przejścia Północno-Zachodniego rejsem turystycznym. Oczywistym jest jednak, że były to niezwykle ciężkie przeżycia i gdyby zebrać wiele opisów (choć trochę jest) z dzienników wszystkich członków wypraw, dostalibyśmy zapewne mrożący krew w żyłach thriller - a tego niestety nie dostajemy.

Uwidacznia się jeszcze bardziej ten fakt, jeśli czytało się szczegółowe opisy podróży Franklina i ekip ratunkowych za nim wysłanych, że nie wspomnę o podróży Shackletona spod pióra Alfreda Lansinga - ta ostatnia to czasami pełnoprawny horror, tyle że napisany przez życie.

Nie wątpię, że Amundsen i jego ludzie również mieli przejścia, które opisane w odpowiedni sposób zjeżyłyby włos na głowie.

Tymczasem dostajemy jednak solidną biografię, w której wszystkiego jest po trochu i poznajemy człowieka oraz jego życie, ciąg wydarzeń, który stoi za jego sukcesami (i wpadkami). Przede wszystkim też demistyfikuje liczne mity i niesłuszne oskarżenia, które wokół jego (bez wątpienia kontrowersyjnej) osoby narosły, zwłaszcza przez pryzmat podróży Scotta.

Nie mogę nie polecić, jest to bardzo dobra rzecz, nie mogę też jednak padać w zachwytach, bo oczekiwałem więcej. Czytając o Shackletonie wręcz uczestniczyłem w jego przeprawie i trzymałem się za serce, tutaj po prostu byłem pod wrażeniem dokonań herosa swoich (a może wszystkich) czasów. Ale może oddajmy to autorowi - to w końcu biografia, a nie streszczenie z podróży.

Postać Amundsena i jego wyczyny, rozkładają zwykłego zjadacza chleba na łopatki. I mówię to jako człowiek morza, który ma za sobą takie sztormy, co to się śmiertelnikom nie śniły, a także osoba, która miała okazję postawić stopę na lodowcu Spitsbergenu - choć w porze letniej.

Żył w czasach, kiedy można było dokonać jeszcze ostatnich największych odkryć i... Zgarnął je...