Honor złodzieja

Lekka, przyjemna historia, pełna ciekawych zwrotów akcji i dających popłynąć wyobraźni przygód. Książka jest prosta, bez wyjątkowych wymagań interpretacji i doszukiwania się głębszego sensu, ale idealna dla relaksu i rzucenia się po prostu z kamratami w nikczemne zakamarki świata.

Lekka, przyjemna historia, pełna ciekawych zwrotów akcji i dających popłynąć wyobraźni przygód. Książka jest prosta, bez wyjątkowych wymagań interpretacji i doszukiwania się głębszego sensu, ale idealna dla relaksu i rzucenia się po prostu z kamratami w nikczemne zakamarki świata.

Pokaż mimo to

W tej książce jest wszystko to co lubię i to co mi obiecano w opisie książki,czyli dużo akcji i świetnego humoru. Z każdą przewróconą stroną coś się dzieje. Polecam. Ja na pewno sięgnę po kolejną część.

W tej książce jest wszystko to co lubię i to co mi obiecano w opisie książki,czyli dużo akcji i świetnego humoru. Z każdą przewróconą stroną coś się dzieje. Polecam. Ja na pewno sięgnę po kolejną część.

Pokaż mimo to

Książka ma trochę nierówny poziom, ale ogólnie na plus - dałbym sześć i pół gwiazdki, niestety się nie da.
Ciekawie poprowadzona fabuła, acz w niektórych momentach trochę za mało "mięsa" w fabule i pojawiają się nic nie wnoszące dłużyzny i dygresje.

Książka ma trochę nierówny poziom, ale ogólnie na plus - dałbym sześć i pół gwiazdki, niestety się nie da.
Ciekawie poprowadzona fabuła, acz w niektórych momentach trochę za mało "mięsa" w fabule i pojawiają się nic nie wnoszące dłużyzny i dygresje.

Pokaż mimo to

Wspaniała. Kocham tę książkę. Co tu dużo pisać - polecam wszystkim całym serduszkiem.
Dodam, że była dla mnie jednym ze wzorców i inspiracji w mojej karierze pisarskiej :)
Bardzo mi się podobała.

Wspaniała. Kocham tę książkę. Co tu dużo pisać - polecam wszystkim całym serduszkiem.
Dodam, że była dla mnie jednym ze wzorców i inspiracji w mojej karierze pisarskiej :)
Bardzo mi się podobała.

Pokaż mimo to

Douglas Hulick postanowił zabrać czytelnika w świat złodziei, kamratów, intryg i spisków. I wyszło mu to bardzo dobrze. Czytając książkę, czułem się, jakbym był tuż obok głównego bohatera. Duży plus za pomysł i za świetnie opisane miasto - Ildrekkę. Kolejny plus za ciekawe dialogi i genialny sarkazm bohaterów. Książkę czyta się szybko, sprawnie i przyjemnie. Nie mogłem się doczekać, co kryje następna strona. Szczerze polecam fanom książek fantasy i z całą pewnością polecam fanom serii ,,Zwiadowcy''.

Douglas Hulick postanowił zabrać czytelnika w świat złodziei, kamratów, intryg i spisków. I wyszło mu to bardzo dobrze. Czytając książkę, czułem się, jakbym był tuż obok głównego bohatera. Duży plus za pomysł i za świetnie opisane miasto - Ildrekkę. Kolejny plus za ciekawe dialogi i genialny sarkazm bohaterów. Książkę czyta się szybko, sprawnie i przyjemnie. Nie mogłem się...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Cięzko się to czytało, szczególnie pierwszą połowę - w drugiej już trochę byłam ciekawa jak to wszystko się skończy. Zbyt mało rozumiem świat przedstawiony żeby był interesujący. Główny bohater przez większość powieści błądzi po omacku. Co chwilę pojawia się jakaś nowa funkcja czy frakcja, a czytelnik może się tylko domyślać czym się zajmuje, jaki ma cel i jak właściwie działa cokolwiek w tym świecie.
Nie chcę do niej wracać i nie wiem czy sięgnę po drugą część :/

Cięzko się to czytało, szczególnie pierwszą połowę - w drugiej już trochę byłam ciekawa jak to wszystko się skończy. Zbyt mało rozumiem świat przedstawiony żeby był interesujący. Główny bohater przez większość powieści błądzi po omacku. Co chwilę pojawia się jakaś nowa funkcja czy frakcja, a czytelnik może się tylko domyślać czym się zajmuje, jaki ma cel i jak właściwie...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Kurcze, jak to ocenić?
Bo z jednej strony nie mogę zaprzeczyć temu, że autor stworzył ciekawy świat, pełen pojedynków, intryg, różnorodnych bohaterów, scenerii. Naprawdę wiele się działo, ale chyba podstawowym problemem, przynajmniej jaki ja miałam z tą książką, jest zbyt duża liczba wszystkiego. Zbyt wielu bohaterów, zbyt wiele nazw, zbyt wiele różnych organizacji, przedmiotów, tytułów itd. W zasadzie każdy rozdział dostarczał nową lokację, nowych bohaterów i jakieś tłumaczenia ze strony bohatera, co czym jest. I tutaj skomentowałabym to w ten sposób: to co Martin rozłożył na czterokrotnie większy tom, Hulick zmieścił u siebie. Za szybko, trzeba było się bardzo skupiać, choć akcja teoretycznie nie powinna tego wymagać.
Dodatkowo istnieje jeszcze jeden, bardzo poważny problem: książka jest ciężka. Naprawdę. Wzięłam potem do czytania książkę Anny Bishop, która jest cegłą, ale kurcze... Zupełnie inna kategoria. Papier jest za gruby, za ciężki, nieprzyjemnie się przez to czyta!
Więc tak. Jeśli ktoś lubi Trzech Muszkieterów w wersji ulicowej, to ta książka będzie dla niego!

Kurcze, jak to ocenić?
Bo z jednej strony nie mogę zaprzeczyć temu, że autor stworzył ciekawy świat, pełen pojedynków, intryg, różnorodnych bohaterów, scenerii. Naprawdę wiele się działo, ale chyba podstawowym problemem, przynajmniej jaki ja miałam z tą książką, jest zbyt duża liczba wszystkiego. Zbyt wielu bohaterów, zbyt wiele nazw, zbyt wiele różnych organizacji,...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Niestety książka ta nie zachęciła mnie do śledzenia losów bohaterów w kolejnych częściach.
Historia i jej bieg są w moim odczuciu przekombinowane i naiwne.
Nudziłam się.

Niestety książka ta nie zachęciła mnie do śledzenia losów bohaterów w kolejnych częściach.
Historia i jej bieg są w moim odczuciu przekombinowane i naiwne.
Nudziłam się.

Pokaż mimo to

Napisać o tej powieści że jest chaotyczna to nic nie napisać! Przymierzałem się do "Honoru złodzieja" już jakiś czas, ale teraz kiedy jestem po lekturze to naszły mnie pewne wątpliwości czy na pewno było warto...
Tu i ówdzie znalazłem głosy, że jest to powieść podobna do tych, które tworzą Scott Lynch lub Brent Weeks. Lyncha jak dotąd przeczytałem tylko "Kłamstawa Locke'a Lamory" - książka była dobra ale bez uczucia urwania czterech liter, natomiast nie miałem jeszcze okazji poznać książek Weeksa, co jednak mam zamiar nadrobić wkrótce. Zatem jeśli mam porównać "Honor złodzieja" do "Kłamstw...", to Lynch miażdży Hulicka totalnie!
Powieść Hulicka od strony 'technicznej' czytało się nawet szybko, akurat w tej materii nie mam nic do zarzucenia Autorowi. Niestety inny czynnik powoduje że książki nie będę wspominał zbyt miło.
Mamy głównego bohatera, Drothe'go, którego w tej powieści wszyscy chcą złapać/pobić/zabić. Niby wiemy za co, ale tak po prawdzie nie wiemy nic! Szuka pewnej księgi, co schodzi mu około dwieście stron powieści, i tu od razu można mieć pretensje do Wydawcy, bo w opisie książki pisze o tym, że Drothe JEST posiadaczem owej księgi - megaspoiler! 
Poza tym ściga, ucieka, składa przysięgi, łamie je, szantażuje, ściga, ucieka, składa przysięgi... itp itd.
Jednak nic mnie tak nie zirytowało w tej powieści, jak mnogość nazwisk/imion i nazw: ludzi, miejsc, zawodów i grup mnożących się z każdym rozdziałem w zastraszającym tempie.
Rhys Błękitny Płaszcz, Nieśmiała Meg, Drapieżna Jess, Athel Roześmiana Gęba, Popielny Joe; Dziesięć Dróg, Srebrny Dysk, Trakt Eszelonów; no i "the best of the best" czyli zawody lub grupy (???) - Atramenciarze, Obwoźnicy, Archanioły, Nosy, Szarfiarze i absolutna perełka, czyli Cnotniczka! Dodam, że wymieniam raptem skromny ułamek całej galerii postaci i miejsc pojawiających się na stronach książki! W filmie Wojtka Smarzowskiego pt. "Wesele" bohaterowie często używali słowa 'pincet', które tu pasuje jak ulał. Każdego z tych wymienionych czynników jest dokładnie po 'pincet'!
Były momenty, i to bardzo częste, że Drothe spotyka wiele tych postaci, a ja w zdumieniu uniosłem brwi a przez głowę przemykała mi myśl:
- "kto to, (tu wklejamy pewne nieparlamentarne słowo!), jest???".
Z tego natłoku po prostu nie spamiętałem wszystkiego i wszystkich. CHAOS.
W podziękowaniach Hulick podał, że napisanie tej książki zeszło mu z różnych przyczyn 10 lat. Ja się temu nie dziwię, bo dla mnie przyczyna jest jedna - tak namotał z intrygami wśród głównych i pomniejszych bohaterów (których, jak wiadomo, jest 'pincet'...), że chyba sam się w tym wszystkim pogubił, i stopniowo to odkręcał. Innego wytłumaczenia nie widzę.
Jeżeli zatem położymy na szali styl pisania Hulicka, oraz samą, bardzo chaotyczną treść, to niestety ten drugi czynnik przeważa znacząco, co powoduje że nie mogę tej książki ocenić wyżej niż na pięć gwiazdek, czyli przeciętnie.
Być może kiedyś w przyszłości sięgnę po kolejny tom "Opowieści o Kamratach" - skłania ku temu niezłe zakończenie - ale to bardziej dalsza przyszłość niż bliższa.
Raczej nie polecam.

Napisać o tej powieści że jest chaotyczna to nic nie napisać! Przymierzałem się do "Honoru złodzieja" już jakiś czas, ale teraz kiedy jestem po lekturze to naszły mnie pewne wątpliwości czy na pewno było warto...
Tu i ówdzie znalazłem głosy, że jest to powieść podobna do tych, które tworzą Scott Lynch lub Brent Weeks. Lyncha jak dotąd przeczytałem tylko "Kłamstawa Locke'a...

więcej

mniej

Pokaż mimo to

Opis i porównanie do książek Scotta Lyncha zachęciły mnie do sięgnięcia po tę pozycję. Niestety okazała się taka sobie, nie potrafiłam wczuć się w akcję, chwilami czytałam tylko po to, żeby wreszcie skończyć tom. Wypożyczyłam od razu dwa tomy cyklu, jednak tego drugiego nie rozpocznę.

Opis i porównanie do książek Scotta Lyncha zachęciły mnie do sięgnięcia po tę pozycję. Niestety okazała się taka sobie, nie potrafiłam wczuć się w akcję, chwilami czytałam tylko po to, żeby wreszcie skończyć tom. Wypożyczyłam od razu dwa tomy cyklu, jednak tego drugiego nie rozpocznę.

Pokaż mimo to