Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
LelandLester 
https://www.facebook.com/DobraKomplementarne
Lester pisze, Leland zaprasza: http://dobrakomplementarne.blogspot.com/
27 lat, mężczyzna, status: Czytelnik, ostatnio widziany 19 godzin temu
Teraz czytam
  • Gorzki smak czekolady Lucullus
    Gorzki smak czekolady Lucullus
    Autor:
    Tyrmand, którego cenzura PRL postanowiła wykreślić ze świadomości Polaków, po tym jak wyemigrował z kraju, powoli wraca w pejzaż literatury polskiej. Najbardziej znana jest jego powieść „Zły”, jednak...
    czytelników: 436 | opinie: 12 | ocena: 7,09 (165 głosów) | inne wydania: 1
  • Powrót
    Powrót
    Autor:
    Opo­wia­da­nia Woj­cie­cha Guni czyta się, jakby były efek­tem taj­nej współ­pracy Bru­nona Schulza, Franza Kafki i Tho­masa Ligot­tiego. To nastro­jowa proza sku­piona na spra­wach ostatecznych. Da...
    czytelników: 119 | opinie: 7 | ocena: 8,22 (23 głosy)

Pokaż biblioteczkę
Aktywności
2017-06-15 00:56:38
Dodał książkę na półkę: Chcę przeczytać
 
2017-06-13 21:06:37
Wypowiedział się w dyskusji: Nowe recenzje i posty

Przedpremierowa recenzja: „Nowy dom na wyrębach”
Stefan Darda w nowej powieści grozy.
Zapraszam.

http://dobrakomplementarne.blogspot.com/2017/06/przedpremierowo-powrot-do-domu-stefan.html

więcej...
 
2017-06-13 19:58:03
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
Autor:

[Przedpremierowa recenzja]

„Odetchnął głęboko upalnym powietrzem wczesnego sierpniowego popołudnia i postanowił, że raz na zawsze musi przeciąć nić szaleństwa, która ostatnimi czasy nie pozwalała mu swobodnie oddychać.”

Stefan Darda powraca z nową powieścią grozy, która fabularnie mocno nawiązuje do debiutu pisarza („Domu na wyrębach”) z 2008r. W ciągu minionych 9 lat autor wydał wiele...
[Przedpremierowa recenzja]

„Odetchnął głęboko upalnym powietrzem wczesnego sierpniowego popołudnia i postanowił, że raz na zawsze musi przeciąć nić szaleństwa, która ostatnimi czasy nie pozwalała mu swobodnie oddychać.”

Stefan Darda powraca z nową powieścią grozy, która fabularnie mocno nawiązuje do debiutu pisarza („Domu na wyrębach”) z 2008r. W ciągu minionych 9 lat autor wydał wiele pozycji na czele z bardzo dobrym cyklem „Czarny Wygon”, w jego dorobku pojawił się także zbiór opowiadań, a nawet thriller pt. „Zabij mnie tato”, jako próba sprawdzenia się w innym gatunku. Jednak a propos najnowszego tytułu nie sposób nie odnieść się do pierwszej książki pisarza, a także naturalne wydają się być wszelkie porównania „Domu na wyrębach” z „Nowym domem na wyrębach”.

W przypadku tej książki wskazana jest znajomość dzieła z 2008 r. Nie chodzi tu tylko o zbieżność tytułów, ale przede wszystkim o umiejscowienie akcji, występujących w obu pozycjach bohaterów oraz przeplatające się wątki fabularne. Z debiutem Stefana Dardy zapoznałem się już jakiś czas temu. Jednak, aby odświeżyć sobie wszelkie szczegóły, imiona czy finalne rozstrzygnięcia, nie czytałem ponownie całości. Do tego celu wystarczyło mi przypomnienie ostatnich kilkudziesięciu stron. Wtedy to owa historia ponownie stała się aktualna dla omylnej ludzkiej pamięci i z ciekawością mogłem oddać się lekturze „Nowego domu na wyrębach”.

Ci, co czytali, z pewnością pamiętają jak skończył się debiutancki „Dom na wyrębach” - bardzo pesymistycznie i przejmująco, pisząc wprost. Ale chodzi mi też o konkretne miejsce, w którym zastaliśmy Huberta po raz ostatni. Otóż następuje kontynuacja tej właśnie sceny z 19 marca 1996r. Od tego zaczyna się ta nowa-stara historia. A zaczyna się w tytułowych Wyrębach - „w maleńkim, otoczonym przepastnymi lasami przysiółku” - wśród pięknych, dziewiczych krajobrazów Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego.

Główny rdzeń akcji ma miejsce w sierpniu i wrześniu 1996 r. W centrum wydarzeń znajduje się rodzina Kosmalów, czyli Hubert z żoną Danusią i dwójką synów: Tomkiem i Michałem. To wokół nich będzie się najwięcej dziać, to ich losy czytelnik będzie śledził. Przypomnę tylko, że Hubert to przyjaciel zmarłego Marka Leśniewskiego, który w spadku przekazał mu wszystkie swoje rzeczy, w tym m.in. dom na wyrębach. Nie wolno też zapomnieć o postaci Ewy Firlej – znajomej z pracy Huberta i osoby, dla której Marek był kimś znacznie bliższym.

„Minęło kilka miesięcy od dnia, w którym Hubert Kosmala po raz ostatni odwiedził Wyręby, jednak wydarzenia, które miały tam miejsce na początku 1996 roku, zaczynają coraz mocniej odbijać się na jego życiu prywatnym i zawodowym. W pewnym momencie uświadamia sobie, że ucieczka od opuszczonego domu i związanych z nim wyrzutów sumienia to droga donikąd, wyjeżdża więc na jakiś czas do Wyrębów, aby zmierzyć się z własnymi demonami i odzyskać spokój ducha.”

Jak już wspomniałem, nie sposób uniknąć odniesień do debiutu. Na uwagę zasługuję początek nowej książki. Na uwagę i pochwały. Darda w pierwszych kilkudziesięciu stronach, kreśląc fabułę, opiera się na wizyjnych kontrastach. To z jednej strony piasek plaży, a z drugiej śnieg mimo kalendarzowej wiosny; albo gwar i plusk basenu skontrastowany z ciszą zmarłych. Przynajmniej początkowo będziemy przenosić się z krainy śniegu do upalnego okresu wakacji. Otwarcie dzieła to niepewność, przeplatająca się naprzemiennie rzeczywistość z koszmarną ułudą oraz porządna dawka rasowej literatury grozy. Natomiast na całej historii odciska piętno niepewność i sceptycyzm samego Huberta, które także czytelnikowi dają się mocno we znaki, do tego stopnia, iż wahanie towarzyszy nam na każdym kroku, nawet w tych teoretycznie mniej istotnych i „groźnych” scenach. Protagonista stoi w światopoglądowym rozkroku: wciąż nie jest przekonany, że notatki Marka znajdują odzwierciedlenie w rzeczywistości. Fundamentalne pytanie o kwestię wiary, życia i śmierci oraz obecność sił nadprzyrodzonych, które w końcowym kształcie sprowadza się do tego, czy można swobodnie i bezpiecznie udać się do domu na wyrębach. Czy można bez obaw zabrać ze sobą rodzinę, by przeżyć chwilę beztroski, nacieszyć się wszechobecną zielenią, czy też omijać szerokim łukiem ów skrawek wyrwany królestwu drzew?

Tymczasem im dalej z fabułą, tym bardziej krystalizuje się jedno, konkretne zastrzeżenie. Otóż po bardzo udanym początku, po mieszaninie elementów grozy ze szczyptą tajemniczości, po dawce niedomówień, wodzenia czytelnika za nos, nabierania go – w środkowej części książki doskwiera niedobór elementów typowych dla horroru. Ta część to bardziej zaznaczone tło obyczajowe, to wprowadzani nowi bohaterowie, a w końcu to mniej samych Wyrębów, a więcej wypraw Huberta, który podąża w, momentami nieco sentymentalną, podróż śladami swojego zmarłego przyjaciela-Marka, ale też odwiedza miejsca, które sam miał okazje wcześniej zobaczyć. Lista lokalizacji, miasteczek jest spora - to nie tylko tytułowe Wyręby i Lublin.

Na podstawie całej tej książki, a zwłaszcza początku, widać wyraźnie, iż Darda celniej niż w debiucie ujmuje to, co chce w danym momencie przekazać. Lepiej kreśli sceny, stosuje różnorodne środki stylistyczne. Jest bardziej konkretny oraz zwięzły w porównaniu z „Domem na wyrębach”. Nie wikła się w niepotrzebne szczegóły, a częste wyprawy poza Wyręby, wtedy przeze mnie krytykowane (bo rozmywały klimat), teraz są przemyślane i uzasadnione fabularnie. O wiele korzystniej wypadają sceny w Lublinie, gdzie ponadto spotykamy nowe osoby, a poza tym zło już dawno wyściubiło nos poza Wyręby, stąd też stolica lubelskiego nie jest zbędnym, nudnym elementem, tylko ciekawym przystankiem na fabularnej ścieżce. Co do kwestii formalnych, autor wzbogaca swoje najnowsze dzieło „Codziennostkami”, czyli krótkimi zapiskami w formie dziennika jednego z bohaterów.

Po pierwsze, Darda powraca do większości postaci znanych z debiutu, a osoba samego Marka unosi się, niczym duch, nad nową książką. Po drugie, autor udanie wprowadza do powieści nowych bohaterów, na czele z dwójką istotnych dla historii jednostek: losy jednej z nich okażą się niezwykle tragiczne, drugą zaś od samego początku otacza mgiełka tajemnicy.

Pisarz w swojej nowej powieści mocno zarysowuje tło obyczajowe. Kładzie nacisk na ukazanie realiów małomiasteczkowego życia, poddaje pod osąd rozważania „o tym, jak różni księża pełnią posługę kapłańską” i jaką rolę dla prowincjonalnego bytu odgrywają religia oraz wierzenia ludowe. Pisarz przemyca też odrobinę humoru, choćby za sprawą policjantów albo samego Huberta.

Darda, analogicznie do Kinga, zdecydował się na napisanie kontynuacji swojego wcześniejszego utworu. Amerykanin po wielu latach od „Lśnienia” wydał dzieło pt. „Doktor Sen”, któremu udaje się przywrócić i utrzymać klimat doskonałego pierwowzoru jedynie przez około 100 str. Pamiętając o zachowaniu rozsądnych proporcji, z Polakiem sprawa ma się inaczej – poza poprawą warsztatu i naturalnie większą dojrzałością pisarską, „Nowy dom na wyrębach” niezwykle udanie przywraca wymowę i nastrój dzieła z 2008 r. Ma się wrażenie, jakby obu książek wcale nie dzieliły te wszystkie lata, a co najwyżej kilka miesięcy.

PODSUMOWUJĄC, Stefan Darda ponownie proponuje nam podróż do czasów, kiedy sięgało się po przebrzmiałe już marki piwa, a kieszeni nie wypychały smartfony, bo dzwoniło się z budek telefonicznych, zaś CPN oferował benzynę po przeraźliwie niskich (jak na obecne realia) cenach.
Książka starannie zaplanowana, przemyślana, o czym najlepiej świadczy przygotowane przez autora zakończenie stanowiące raczej skupisko pytań aniżeli gotowych odpowiedzi. Końcowe zdanie na pewno dla wielu okaże się zaskakujące. Domyślam się też, że zamknięcie was rozczaruje, ale (uprzedzam) nie w taki sposób, o jakim myślicie, będąc przed lekturą. Właściwie jedynym większym mankamentem jest to, iż momentami fan grozy może poczuć się niedopieszczony.

Czytelnik odnajdzie wszystko to, czym odznacza się proza Stefana Dardy: oddanie walorów przyrody, wierzenia ludowe, swojskość, klimat, realizm i prostotę w dobrym tego słowa znaczeniu. [„wszystko bez zmian. Gościnne podwoje domu na wyrębach stoją przed tobą otworem”.] Nie ma żadnej rewolucji (bo też nie była potrzebna), jest co najwyżej ewolucja. To ten sam Stefan Darda – nic się nie zmieniło, więc jeśli czytelnik zna inne książki pisarza, z pewnością będzie wiedział, czego się spodziewać.

Dobrze jest poznawać książkę wieczorową porą przy uchylonym oknie i akompaniamencie żabiej filharmonii oraz ptasich nawoływań – ja akurat dostąpiłem tej przyjemności.

Jako że historia domu na wyrębach rozrosła się już do dwóch woluminów, to poniekąd można pozwolić sobie na porównanie jej do wcześniejszego cyklu autora - „Czarny wygon”. Otóż osobiście nieco bardziej cenię czteroczęściową opowieść o wiosce na Roztoczu, ale z drugiej strony doskonale zdaję sobie sprawę, że jeśli chodzi o faworytów, to głosy czytelników pozostają podzielone, i wielu z was świetnie bawiło się przy okazji debiutu pisarza. Wniosek - jest z czego wybierać, gdy mowa o twórczości Dardy.

Recenzja pierwotnie opublikowana na blogu:
http://dobrakomplementarne.blogspot.com/

pokaż więcej

 
2017-06-10 01:44:27
Dodał książkę na półkę: Teraz czytam
 
2017-06-10 01:43:48
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Posiadam
 
2017-06-08 13:54:08
Ma nowego znajomego: zaksięgowana
 
2017-06-06 17:48:28
Wypowiedział się w dyskusji: Nowe recenzje i posty

Recenzja: „Niespokojni zmarli” Simon Beckett. Dr David Hunter powraca po 6 latach w thrillerze medycznym. Następca „Wołania grobu” pojawił się na horyzoncie, przynajmniej dla mnie, zupełnie nagle i nieoczekiwanie. Zapraszam na nowość wydawniczą.

http://dobrakomplementarne.blogspot.com/2017/06/hunter-w-wodnistym-zauku-simon-beckett.html

więcej...
 
2017-06-05 21:44:04
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
Cykl: Dr David Hunter (tom 5)

[Hunter w wodnistym zaułku]

Dr David Hunter powraca po 6 latach w thrillerze medycznym pt. „Niespokojni zmarli”. Następca „Wołania grobu” pojawił się na horyzoncie, przynajmniej dla mnie, zupełnie nagle i nieoczekiwanie. Po pierwsze dlatego, iż w międzyczasie ujrzały światło dzienne dwa inne, niezwiązane z cyklem, tytuły, tj. „Rany kamieni” – wybitnie nieudany, najgorszy twór pisarza, który...
[Hunter w wodnistym zaułku]

Dr David Hunter powraca po 6 latach w thrillerze medycznym pt. „Niespokojni zmarli”. Następca „Wołania grobu” pojawił się na horyzoncie, przynajmniej dla mnie, zupełnie nagle i nieoczekiwanie. Po pierwsze dlatego, iż w międzyczasie ujrzały światło dzienne dwa inne, niezwiązane z cyklem, tytuły, tj. „Rany kamieni” – wybitnie nieudany, najgorszy twór pisarza, który (o zgrozo) przeczytałem – oraz „Zimne ognie”, od poznania których odstraszyły mnie skutecznie napływające zewsząd nieprzychylne opinie. Po drugie regularnie obniżający się poziom twórczości Becketta, który wprawdzie zaczął rewelacyjnie od „Chemii śmierci” i „Zapisane w kościach”, następnie resztkami artystycznego polotu wykreował wciąż bardzo dobre „Szepty zmarłych”, ale już od 2011 r. i „Wołania grobu” owoce pracy twórczej zaczęły się wyraźnie nadpsuwać, czego dobitnym przykładem są wspomniane „Rany kamieni”. Powiem szczerze, że skreśliłem już serię z antropologiem sądowym w roli głównej: raz, że minęło tyle lat, dwa, nic nie wskazywało, iż Hunter wróci. Stąd też na fali zaskoczenia nowym tomem, niedawno obchodzonych urodzin oraz wciąż żywego sentymentu do początkowych dzieł Becketta, sprawiłem sobie tę oto książkę.

Wszystkie dotychczasowe (4) części cyklu posiadam w domowej biblioteczce, wszystkie od Wydawnictwa Amber. Nietrudno zauważyć, że „Niespokojni zmarli” już „fizycznie” są nieco odrębni od swych kolegów sprzed lat. Po pierwsze „transfer” do „Czarnej Owcy”, czyli awans na wydawniczej drabinie. Po drugie objętość – pół tysiąca stron! – która nijak ma się do poprzedników pisanych niemal pod linijkę: 300-350 str. każde. To wydawnictwo może jest lekkie podczas lektury, ale z drugiej strony wątłe – zupełnie inne niż zwarte i kompaktowe AMBER-owskie publikacje.

Wyczytałem wcześniej, że Beckett umiejscawia akcje swoich powieści tylko tam, gdzie sam miał okazję przebywać. W tym przypadku pisarz zabiera nas na angielską prowincję, do hrabstwa Essex, niedaleko Chelmsford: „Na wybrzeżu wyspy Mersea znalezione zostają zwłoki w stanie głębokiego rozkładu. Miejscowa policja prosi Huntera o pomoc przy ich wydobyciu i identyfikacji. Śledczy podejrzewają, że to ciało Leo Villiersa, syna wpływowej miejscowej rodziny, który zaginął wiele miesięcy temu. Istnieją przypuszczenia, że miał romans z mężatką, Emmą Derby, pozbył się kochanki i popełnił samobójstwo.”

Akcja w głównej mierze rozgrywa się w Backwaters oraz Cruckhaven. Poszperałem nieco i zdaje się, że tego drugiego w ogóle w Essex nie ma (miejsce zapewne istnieje, lecz nazwę zmyślono), jest za to Crookhaven w Irlandii. Jak zwykle w takich sytuacjach przydałaby się mapa, której niestety nie uświadczymy, co moim zdaniem stanowi spore zaniedbanie.

Tym razem Beckett zabiera czytelnika w zupełnie nowe środowisko. Witajcie w krainie wszechobecnej wilgoci, usłanej bagnami, mokradłami i błotem, w miejscu nieustannego cyklu odpływów i przypływów, gdzie woda słodka permanentnie miesza się ze słoną, a każda większa ulewa przeobraża strumyki w groźne rwące rzeki, która dla laika spoza okolic stanowią poważne zagrożenie życia i zdrowia.

Nieznajomość specyfiki terenu, gapiostwo oraz prześladujący pech dają się mocno we znaki naszemu bohaterowi. Początkowa rola, jaką będzie odgrywał dr Hunter w owej sprawie zaskoczy nie tylko czytelnika, ale i jego samego. Mimo to protagonista nie będzie mógł narzekać na niedostatek wrażeń, biorąc pod uwagę odosobnienie tegoż rejonu.
Leo Villiers oraz Emma Derby - to właśnie wokół tych postaci zogniskowane będzie śledztwo. Odnalezione zwłoki prowadzą do szeregu zdarzeń sprzed wielu miesięcy. Widać, że woda miała już dość ludzkich tajemnic i okrucieństw.

„Ale wydarzenia, które mnie tu sprowadziły, były tylko ostatnimi
konsekwencjami zbrodni, której korzenie tkwiły w przeszłości…”

„Niespokojni zmarli” to niczym połączenie najlepszego dzieła Becketta (tak, cenię 2. część, „Zapisane w kościach”, wyżej aniżeli debiut) z tym najgorszym („Rany kamieni”). Pytanie tylko, co ostatecznie wypłynie na wierzch?

Tutaj króluje woda, a „Zapisane w kościach”, pomimo odciętej od świata wyspy Runy z jej tajemniczymi kurhanami rodem z „Psa Baskervillów”, to domena innego żywiołu - ognia. I podobnie jak w „Ranach kamieni”, Hunter w 5. tomie również poznaje pewną osobliwą (i niepełną) rodzinę. Zresztą nie brakuje bezpośrednich odniesień do obu wcześniejszych tytułów.


Pełna recenzja dostępna pod adresem:
http://dobrakomplementarne.blogspot.com/2017/06/hunter-w-wodnistym-zauku-simon-beckett.html

pokaż więcej

 
2017-06-04 15:57:56
Ma nowego znajomego: BooksMyHarbour
 
2017-06-04 15:46:42
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
Seria: Inne Historie
 
2017-06-03 23:57:26
Dodał książkę na półkę: Chcę przeczytać
Seria: 50 na 50
 
2017-06-01 22:54:28
Ma nowego znajomego: ryszpak
 
2017-06-01 12:25:02
Dodał książkę na półkę: Chcę przeczytać
Książka jest przypisana do serii/cyklu "Skorpion". Edytuj książkę, aby zweryfikować serię/cykl.
 
2017-05-27 14:40:47
Wypowiedział się w dyskusji: Nowe recenzje i posty

Recenzja: „Rzeka tajemnic” Dennis Lehane + Film! Opus magnum autora. Lehane w wielkiej formie! Absolutna czołówka moich ulubionych.

Nowa "stara" recenzja. Rozszerzona, poprawiona, napisana od serca. Zapraszam!

http://dobrakomplementarne.blogspot.com/2017/05/wielka-uczta-u-dennisa-dennis-lehane.html

więcej...
 
2017-05-25 13:58:25
Dodał książkę na półkę: Chcę przeczytać
Seria: Reportaż
 
Moja biblioteczka
510 98 8630
Porównaj książki w Waszych biblioteczkach.
Sprawdź oceny wspólnych książek.
Tyle książek ma ten użytkownik w swojej biblioteczce.
Tyle opinii dodał ten użytkownik.
Tyle plusów otrzymał ten użytkownik za swoje wypowiedzi.
Znajomi (230)

Ulubieni autorzy (15)
Lista ulubionych autorów
zgłoś błąd zgłoś błąd