Olga 
status: Czytelnik, ostatnio widziany 1 dzień temu
Teraz czytam
  • Bieguni
    Bieguni
    Autor:
    Uhonorowana Literacką Nagrodą Nike, jedna z najgłośniejszych i najszerzej komentowanych powieści ostatnich lat. Co mamy wspólnego z biegunami – prawosławnym odłamem starowierców, ludźmi, którzy zło...
    czytelników: 7625 | opinie: 287 | ocena: 6,93 (3169 głosów) | inne wydania: 1

Pokaż biblioteczkę
Aktywności (z ostatnich 3 miesięcy)
2018-12-09 20:49:47
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Kryminał, Ulubieni autorzy, Ulubione
Cykl: Saga o Fjällbace (tom 2)

Druga część serii o Erice Falk. Pierwotna publikacja miała miejsce w 2004 roku. Ja przeczytałam wydanie II z 2010 - wydawnictwo Czarna Owca. Mają bardzo ciekawe pomysły zdjęć na okładki.
Tym razem w uroczej Fjallabace mały chłopiec odkrywa zwłoki młodej dziewczyny. To 16-letnia Niemka, okropnie połamana i zgwałcona. Wkrótce okazuje się, że jej ciało leży na szkieletach dwóch innych młodych...
Druga część serii o Erice Falk. Pierwotna publikacja miała miejsce w 2004 roku. Ja przeczytałam wydanie II z 2010 - wydawnictwo Czarna Owca. Mają bardzo ciekawe pomysły zdjęć na okładki.
Tym razem w uroczej Fjallabace mały chłopiec odkrywa zwłoki młodej dziewczyny. To 16-letnia Niemka, okropnie połamana i zgwałcona. Wkrótce okazuje się, że jej ciało leży na szkieletach dwóch innych młodych kobiet, uznanych za zaginione dawno temu. Bardzo sprawna intryga, skupiona wokół rodziny Hultów, rozdzielonych w iście biblijny sposób: jeden z braci w poprzednim pokoleniu popełnił samobójstwo. Jego żona i synowie żyją w biedzie i patologii. Drugi syn otrzymał ogromny majątek, jest lokalnym bogaczem i prowadzi ośrodek nawracania młodych przestępców.
Pokolenie wychowane na amerykańskich kryminałach i serialach już wie, że religijny ośrodek nawracania młodych przestępców na pewno nie jest tym czym się wydaje :) Tak jest i tutaj, ale w zupełnie inny sposób niż można pomyśleć.
U Camilli Läckberg podoba mi się kontekst psychologiczny i socjologiczny. Autorka mimochodem rzuca trafne - moim zdaniem - uwagi dotyczące kwestii odrzucenia, inności, w tym przypadku biedy, alkoholizmu i starości - we współczesnej zamożnej Szwecji. U niej - tak to przynajmniej odbieram - nie można wyjść z trudnej sytuacji samemu, jest do tego niezbędny drugi człowiek lub instytucja. Camilla Läckberg tworzy obraz świata opartego na współpracy, bez niej rodzi się żal, rozpacz, poczucie beznadziei i wreszcie - zbrodnia. W obu częściach, które przeczytałam - Księżniczka z lodu i Kaznodzieja mimo rozwiązania zagadki i schwytania mordercy, pozostaje świadomość, że zło czai się wszędzie (Agatha Christie!), a wyrządzonego zła żadne dobro nie naprawi.

pokaż więcej

 
2018-12-09 17:53:37
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Dla dzieci, Dla młodzieży

Która to Malala? Renaty Piątkowskiej to fabularyzowana historia Malali Yousafzai, obecnie 20-latki, nagrodzonej w 2014 roku Pokojową Nagrodą Nobla. 9 października 2012 roku na terenie Pakistanu do autobusu wiozącego dziewczynki ze szkoły do domu, weszli terroryści. Oddali w stronę Malali kilka strzałów. Dziewczyna z trudem przeżyła. Atak talibów był wywołany działalnością Malali. Na swoim... Która to Malala? Renaty Piątkowskiej to fabularyzowana historia Malali Yousafzai, obecnie 20-latki, nagrodzonej w 2014 roku Pokojową Nagrodą Nobla. 9 października 2012 roku na terenie Pakistanu do autobusu wiozącego dziewczynki ze szkoły do domu, weszli terroryści. Oddali w stronę Malali kilka strzałów. Dziewczyna z trudem przeżyła. Atak talibów był wywołany działalnością Malali. Na swoim blogu walczyła o prawo do nauki, ze szczególnym uwzględnieniem praw dziewcząt. W Polsce wstydzimy się przyznać do popierania feminizmu, skutecznie wyśmiewanego przez polską opinię publiczną, ale trzeba wyraźnie tu powiedzieć, że Malala to pakistańska feministka.
Książka pani Renaty Piątkowskiej narracyjnie ma kształt sprawozdania, przeplatanego cytowanymi wątkami z forów internetowych, na których młodzież komentowała wydarzenia z 2012 roku. Nie wiem czy są to autentyczne wypowiedzi w zakresie merytorycznym, bo językowo na pewno zostały wygładzone. Brzmią przez to bardzo nienaturalnie, ale rozumiem, że taka forma szybciej trafi do nastoletniego czytelnika. Opis napadu, a potem leczenia, dzięki konwencji sprawozdania, jest beznamiętny i dlatego może być czytany nawet przez młodsze dzieci. W utworze Która to Malala? zawarto także tradycyjne azjatyckie opowieści (dziewczynka wspomina historie opowiadane przez babcię), można też się zapoznać z współczesnymi realiami życia w Pakistanie, niestety ogarniętego wojną. Uważam, że takie książki są dzisiaj niezwykle potrzebne naszym dzieciom. Powinny one orientować się w dzisiejszym świecie, mieć świadomość zagrożeń, właśnie tak przefiltrowanych. Nawet wzmianka o tym, że mama Malali modli się z Koranem w ręku - jest ważna. Uczy tolerancji. Renata Piątkowska nie zapomina jednak o tym w jakim świecie żyjemy i podaje, że Malala zainspirowała swoją postawą m.in. Madonnę, Beyonce czy Angelinę Joli. Celebryci mają swoje znaczenie :)
Całość dopełniają poetyckie ilustracje pana Macieja Szymanowicza. Na samym końcu umieszczono zdjęcie Malali.
Wolność wyboru, możliwość nauki, szacunek bez względu na płeć i wiek - to tematy do przedyskutowania z dziećmi, warto je podjąć.

pokaż więcej

 
2018-12-09 17:50:55
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Dla młodzieży

To zbiór 11 opowiadań o miłości - do rodziców, do rodzeństwa, do zwierząt, do dziewczyny, do chłopaka. To także historie o samotności dzieci i nastolatków w grupie rówieśniczej, o problemie rozwodów i patchworkowych rodzinach. Jest również wątek mamy-alkoholiczki i utraty ciąży. Bardzo trudne tematy, ale świetnie oswojone przez panią Kosmowską. Podane są bowiem tak subtelnie, że moim zdaniem... To zbiór 11 opowiadań o miłości - do rodziców, do rodzeństwa, do zwierząt, do dziewczyny, do chłopaka. To także historie o samotności dzieci i nastolatków w grupie rówieśniczej, o problemie rozwodów i patchworkowych rodzinach. Jest również wątek mamy-alkoholiczki i utraty ciąży. Bardzo trudne tematy, ale świetnie oswojone przez panią Kosmowską. Podane są bowiem tak subtelnie, że moim zdaniem młody czytelnik bardzo naturalnie przyswaja sobie wiedzę o tym, że nie zawsze w życiu układa się tak jakbyśmy chcieli, ale trzeba próbować. A drogą do szczęścia jest życzliwość i empatia. Tytułowe zielone kasztany to, jak mi się zdaje, symbol dojrzewania. Opowiadania są napisane lekko, z dużą dynamiką, bez zbędnych kolokwializmów, bolączki wielu utworów dla młodzieży. Polecam.

pokaż więcej

 
2018-11-30 21:00:18
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Dla młodzieży

Książka Cudowny chłopak to ten przypadek, kiedy film jest o wiele bardziej znany niż jego pierwowzór literacki. A szkoda. Powieść pani Palacio jest napisana nowoczesną narracją. Fabuła jest prosta: August idzie do szkoły i musi zmierzyć się z rzeczywistością, z ocenianiem, z odrzuceniem. O swoim życiu opowiada nam tytułowy bohater – August Pulman, potem jego siostra Via, jej chłopak Justin,... Książka Cudowny chłopak to ten przypadek, kiedy film jest o wiele bardziej znany niż jego pierwowzór literacki. A szkoda. Powieść pani Palacio jest napisana nowoczesną narracją. Fabuła jest prosta: August idzie do szkoły i musi zmierzyć się z rzeczywistością, z ocenianiem, z odrzuceniem. O swoim życiu opowiada nam tytułowy bohater – August Pulman, potem jego siostra Via, jej chłopak Justin, jej przyjaciółka Miranda, pojawia się też punkt widzenia przyjaciela Augusta – Jacka. Wielość optyki bardzo mocno dynamizuje akcję i uczy nastoletnich czytelników empatii. Historia Augusta Pulmana to historia ,,innego", chłopca odrzucanego ze względu na swój koszmarny wygląd. W filmie zostało to złagodzone, ale opis twarzy Augusta w książce uzmysławia nam, że zaakceptowanie jego fizjonomii nie należy do zadań łatwych. Lecz, zdaje się nam przekazywać pani Palacio, życie nie należy do łatwych wyzywań. Akcja skupia się wokół tytułowego bohatera, ale autorka pokazuje nam, że każdy napotyka na problemy, z którymi nie potrafi sobie poradzić, chociażby z zazdrością, odrzuceniem przyjaźni, urodzeniem zdeformowanego dziecka, śmiercią ukochanego pieska. I nie należy wartościować tych rzeczy, każdy ma swoją miarę. Cudowny chłopak to mądra książka. Finał tej opowieści jest optymistyczny, chociaż, co warto podkreślić, August nie należy do postaci bez skazy. Też popełnia błędy, też ocenia ludzi powierzchownie. Powieść pani Palacio na pewno jest warta polecenia dla dzieci około 9-11-letnich. Istnieją kolejne części, ale po nie nie sięgnę. Obawiam się typowej amerykańskiej cukierkowatości, tym bardziej, że zakończenie utworu jest w mojej ocenie za proste.
Dorosły czytelnik dostrzeże motyw maskarady – przebierania się/chowania za maską, motyw rozpoznania siebie oczami innych, wydaje mi się, że ta książka jest dobrym punktem wyjścia do rozmyślań o tym, kim my jesteśmy, jakbyśmy się zachowali w danej sytuacji, czy stać nas na akceptację ,,innego"? O tolerancji nigdy za wiele :)

pokaż więcej

 
2018-11-24 14:22:37
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Kryminał
Cykl: Lipowo (tom 1)

Motylek Katarzyny Puzyńskiej to dobry kryminał. Prawie tak dobry jak skandynawskie. Domyśliłam się co prawda kim jest zabójca, ale i tak polecam. Akcja rozgrywa się w fikcyjnej miejscowości Lipkowo. Dochodzi do zbrodni: jedna, druga..., trup ściele się gęsto. Pojawia się retrospekcja, cofamy się aż do lat 60. XX wieku, lubię takie chwyty. Najmocniejszą stroną kryminału jest psychologia... Motylek Katarzyny Puzyńskiej to dobry kryminał. Prawie tak dobry jak skandynawskie. Domyśliłam się co prawda kim jest zabójca, ale i tak polecam. Akcja rozgrywa się w fikcyjnej miejscowości Lipkowo. Dochodzi do zbrodni: jedna, druga..., trup ściele się gęsto. Pojawia się retrospekcja, cofamy się aż do lat 60. XX wieku, lubię takie chwyty. Najmocniejszą stroną kryminału jest psychologia zbiorowości i psychologia postaci. Widać wykształcenie autorki. Podziwiam, że tak umiejętnie potrafi swoje teoretyczne wiadomości przekształcić w pełnokrwistych bohaterów. Nie jest też zbyt wydumana, bo przeintelektualizowane kryminały to męka dla czytelnika. W Motylku mamy klasycznego psychopatę, rodzinę bogaczy ze swoimi wewnętrznymi finansowo-psychologicznymi problemami; jest też rozwódka, rodzina złożona z wdowca z nastolatkami, rodzina z patologicznym facetem, który bije swoją żonę. Swojskie klimaty, trochę takie ,,serialowe", ale to działa pozytywnie. Motylek jest polskim kryminałem: osadzonym w polskich realiach, z polską mentalnością. Nie mogę za dużo zdradzać, aby nie psuć przyjemności czytania.

pokaż więcej

 
2018-11-18 17:45:16
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Dla dzieci
Książka jest przypisana do serii/cyklu "Lektury Szkolne". Edytuj książkę, aby zweryfikować serię/cykl.

Książeczka została po raz pierwszy opublikowana dawno temu. Zdaję sobie sprawę, że powiastka wierszem pani Chotomskiej niesie dużo treści, dowiadujemy się z niej o Koperniku, planetach, Zodiaku, o tym, że Słońce jest kulą gazu i dlaczego świeci. Moim zdaniem jednak warstwa językowa mocno utrudnia przekazanie owych treści. Tekst jest pisany wierszem, liczba sylab: 8 lub 7, stały układ rymów -... Książeczka została po raz pierwszy opublikowana dawno temu. Zdaję sobie sprawę, że powiastka wierszem pani Chotomskiej niesie dużo treści, dowiadujemy się z niej o Koperniku, planetach, Zodiaku, o tym, że Słońce jest kulą gazu i dlaczego świeci. Moim zdaniem jednak warstwa językowa mocno utrudnia przekazanie owych treści. Tekst jest pisany wierszem, liczba sylab: 8 lub 7, stały układ rymów - nadaje całości rytmiczny ton, a jednak czegoś brakuje. Może te imiona głównych bohaterów: Teleskop i Teleskopka, może ich rozwrzeszczenie działa mi na nerwy, a może okropne ilustracje wywołują moją niechęć? Za takie przedstawianie buź dziecięcych powinna być kara.
Tytułowy pan Astronom to naukowiec, któremu rodzą się bliźnięta. Nadaje im imiona: Teleskop i Teleskopka. Dzieci dokazują, mają dużo energii. Pewnego razu pytają tatę dlaczego słońce świeci i otrzymują - a my wraz z nimi :) - obszerną, popularno-naukową odpowiedź. Rezolutne dzieci postanawiają też stworzyć pomnik Kopernika, lubią również słuchać opowieści o Księżycu i Zodiaku. Na końcu proszą tatę o wymyślenie rakiety, bo bardzo chciałyby polecieć w kosmos.
Polecam dzieciom zainteresowanym astronomią.

pokaż więcej

 
2018-11-17 10:19:49
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Posiadam, Ulubieni autorzy, Ulubione
Cykl: Harda (tom 2)

Zawsze lubiłam powieści historyczne: i te beletrystyczne, i te o zacięciu naukowym. Panienka z okienka, Szwedzi w Warszawie, Na bursztynowym szlaku, Złota włócznia, Odzyskana korona - kto to dzisiaj pamięta? Czytałam też Jasienicę, Kossak-Szczucką. Mam porównanie.
Królowa Elżbiety Herezińskiej to zdecydowanie powieść popularna, z wartką akcją, z dużą dawką wiedzy o Polsce dawnych lat. To już...
Zawsze lubiłam powieści historyczne: i te beletrystyczne, i te o zacięciu naukowym. Panienka z okienka, Szwedzi w Warszawie, Na bursztynowym szlaku, Złota włócznia, Odzyskana korona - kto to dzisiaj pamięta? Czytałam też Jasienicę, Kossak-Szczucką. Mam porównanie.
Królowa Elżbiety Herezińskiej to zdecydowanie powieść popularna, z wartką akcją, z dużą dawką wiedzy o Polsce dawnych lat. To już banał, że pani Cherezińska stworzyła świat, którego nie było, ale nie mogę się powstrzymać, aby tego nie napisać :)
Kreacje Tyry, Astrydy i Świętosławy uważam za bardzo dobre. Indywidualizacja postaci, razem z językiem, jakiego używają, zwroty akcji, konkretne tezy dotyczące decyzji politycznych bohaterów powieści mocne sceny przemocy (także psychicznej), seksu - dały ciekawy wynik. Rzadko już wpadają mi w ręce książki, od których nie da się oderwać. Hardej i Królowej poświęciłam ostatnie wakacje i nie żałuję.

pokaż więcej

 
2018-11-17 10:08:53
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Dla młodzieży, Ulubione
Cykl: Harry Potter (tom 8) | Seria: Harry Potter

Czegoś takiego jeszcze w historii literatury dla dzieci i młodzieży nie było. Harry Potter i przeklęte dziecko ma formę dramatu przeznaczonego do wystawienia na scenę. Jest podział na akty i sceny, didaskalia, a na końcu spis obsady przedstawienia oraz pełen spis osób biorących udział w produkcji spektaklu. Jego premiera miała miejsce w Palace Theatre w Londynie 30 lipca 2016 roku. Scenariusz... Czegoś takiego jeszcze w historii literatury dla dzieci i młodzieży nie było. Harry Potter i przeklęte dziecko ma formę dramatu przeznaczonego do wystawienia na scenę. Jest podział na akty i sceny, didaskalia, a na końcu spis obsady przedstawienia oraz pełen spis osób biorących udział w produkcji spektaklu. Jego premiera miała miejsce w Palace Theatre w Londynie 30 lipca 2016 roku. Scenariusz napisał Jack Thorne, przedstawienie wyreżyserował John Tiffany. Obaj panowie oraz J.K. Rowling są podawani jako Autorzy tego scenicznego sequela, którego akcja rozpoczyna się 19 lat po zwycięstwie Harrego Pottera nad Voldemortem. Harry Potter i przeklęte dziecko bardzo miło mnie zaskoczył. Po siódmym tomie trochę się zmęczyłam. Tymczasem tutaj są stare wątki, ale pogłębione. Jest motyw przyjaźni, lecz dotyczy przede wszystkim konfliktu na linii ojciec-syn. Jest motyw znikania, przenoszenia się w miejscu i czasie, ale w ogóle nie służy zabawie itd. Utwór jest w gruncie rzeczy poważny, raczej dla czytelnika 12+.
W ósmej części cyklu - bo tak prezentuje to Wydawca na okładce książki - Harry Potter zbliża się do 40. Z Ginny Weasley doczekał się trójki dzieci, w tym krnąbrnego Albusa, bardzo podobnego w tym do sławnego taty. Albus Sewerus (po kim imiona? 😀) nie potrafi dogadać się z ojcem, ministrem magii. Ciąży mu sława taty oraz jego niechęć do rodziny Draco Malfoya. Tymczasem Albus zaprzyjaźnia się z synem Draco, Scorpiusem. Tak jak i on, od Tiary Przydziału otrzymuje przydział do domu Slytherin. Dopiero wówczas Harry mu zdradza, że Tiara wahała się kiedyś, czy i on nie powinien tam trafić. To wyznanie jednak nie pomaga wzajemnym relacjom ojca i syna. Zbuntowany Albus uważa, że Harry powinien udostępnić Amosowi Diggory`emu zmieniacz czasu, dzięki któremu będzie można przywrócić życie Cedrikowi. Uważa, że tata popełnił przed laty błąd, który teraz można naprawić. Albus razem ze Scorpiusem i Delphie, bratanicą Amosa, postanawiają zaryzykować.W ósmej części życie Harrego zatacza koło, jest on świadkiem śmierci swoich rodziców. Musi to przeżyć, aby pokonać Voldemorta. Na pewno to symboliczna scena, metaforyczne przyjęcie świadomości o nieodwracalnym odejściu, bolesna chwila dojrzewania, konieczna, aby zrozumieć siebie i swoje dzieci. Przez całość przebija przekonanie, że nie zawsze miłość wystarcza, aby być z drugim człowiekiem, zrozumieć go, że miłość czasem - paradoksalnie - uniemożliwia porozumienie. Nie jest sama w sobie wartością. To od ludzi zależy w co ją przekształcą. Po lekturze został we mnie smutek Harrego, Nevilla, Snape`a, Draco Malfoya, Amosa Diggory`ego. Zawsze za mocną stronę cyklu o Harrym Potterze uważałam fakt, że bohaterowie nie są papierowi ani cukierkowaci. Jednak w ósmej części zyskali dopiero taki ostateczny szlif - psychologia postaci została wzbogacona i poszerzona. Naprawdę, jak to robią ci anglosascy pisarze, że ich książki dla dzieci i młodzieży są równocześnie lekkie i poważne, smutne i wesołe, głębokie, ale nie tak, aby utonąć? Na szczęście mamy już swojego Szczygielskiego... 😃
Przeczytałam całość w jeden wieczór. Genialny jest pomysł, aby poprzez formę dramatu scenicznego ominąć opisy i skupić się tylko na akcji. Ciekawe jak wyglądają na scenie pojedynki z fruwaniem w powietrzu? No cóż, gdyby nasza młodzież miała chodzić do teatru na takie sztuki, zamiast na Zemstę Aleksandra Fredry, to w przyszłości nie byłoby tak kiepsko z naszym teatralnym wykształceniem jak jest dzisiaj.
O wszystkich częściach Harrego Pottera piszę tutaj: http://ksiazkadobrzezaprojektowana.blogspot.com/search/label/Harry%20Potter

pokaż więcej

 
2018-11-17 10:05:22
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Ulubieni autorzy, Ulubione
Cykl: Saga o Fjällbace (tom 1)

Powieść wydano po raz pierwszy w 2003 roku. Dzisiaj kryminały skandynawskie to klasyka, mogę tylko się domyślać, jakie wrażenie musiała wywrzeć ta książka 14 lat temu...
Akcja rozgrywa się w szwedzkim miasteczku Fjällbacka, które istnieje naprawdę.
Pewnego dnia Eilert Berg, emerytowany rybak, dorabiający sobie doglądaniem domu Alexandry Carlgren, odnajduje ciało gospodyni leżące w wannie....
Powieść wydano po raz pierwszy w 2003 roku. Dzisiaj kryminały skandynawskie to klasyka, mogę tylko się domyślać, jakie wrażenie musiała wywrzeć ta książka 14 lat temu...
Akcja rozgrywa się w szwedzkim miasteczku Fjällbacka, które istnieje naprawdę.
Pewnego dnia Eilert Berg, emerytowany rybak, dorabiający sobie doglądaniem domu Alexandry Carlgren, odnajduje ciało gospodyni leżące w wannie. Zaszokowany wybiega z domu i spotyka Erikę Falck. Prosi kobietę o pomoc. Okazuje się, że Alexandra była kiedyś przyjaciółką Eriki...
Intryga jest skonstruowana bardzo sprawnie, a toczy się wokół wątku pedofilii, sztandarowego tematu kryminałów skandynawskich.
Aby wyjaśnić zagadkę, trzeba się cofnąć o 25 lat i zastanowić się komu przeszkadzało, że Alexandra chciała naprawić przeszłość...
Zagadka zostaje rozwiązana, a my zostajemy z myślami o trudnych relacjach rodzinnych, o tym, że każdemu zdarza się wykorzystywać innych, że często dowartościowujemy się kosztem słabszych.
Takie są te skandynawskie kryminały...

pokaż więcej

 
2018-11-16 18:03:17
Dodał książkę na półkę: Teraz czytam
 
2018-11-16 17:58:21
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Kryminał
Cykl: Komisarz Ann Lindell (tom 3)

Seria z Ann Lindell składa się z 10 tomów. Kamienna cisza to trzeci z kolei, ale dla mnie pierwszy. Według blurbu: Kjell Eriksson to ,,jeden z nauczycieli autora Millenium''. Takie teksty powinny być karane. Kryminał jest całkiem niezły, ale do Millenium mu daleko. Zaczyna się z przytupem. Ktoś zabija matkę z dzieckiem, na polnej drodze, w pięknej wiejskiej scenerii. Ann Lindell pragnie... Seria z Ann Lindell składa się z 10 tomów. Kamienna cisza to trzeci z kolei, ale dla mnie pierwszy. Według blurbu: Kjell Eriksson to ,,jeden z nauczycieli autora Millenium''. Takie teksty powinny być karane. Kryminał jest całkiem niezły, ale do Millenium mu daleko. Zaczyna się z przytupem. Ktoś zabija matkę z dzieckiem, na polnej drodze, w pięknej wiejskiej scenerii. Ann Lindell pragnie znaleźć mordercę, ale jej się nie udaje. Po drodze nieustannie myśli o tym jak się wplątać albo wyplątać ze związku z Edvardem, aż w końcu okazuje się, że jest w ciąży z kimś innym. Pojawiają się różne wątki, np. relacji rodzinnych między Edvardem a jego synami; jest też garść metafor o ludzkim życiu, ale do niczego spójnego to nie prowadzi. Najgorsze jest to, że bezpośredni mordercy kobiety z dzieckiem nie zostaną ujęci, bo w grę wchodzi polityka i rozgrywki między koncernami farmaceutycznymi. Nie podobało mi się.

pokaż więcej

 
2018-11-16 17:57:15
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Kryminał, Ulubieni autorzy, Ulubione

Rok powstania: 1940. Hercules Poirot otrzymał zadanie: dostarczyć dowodów, że Elinor Carlisle nie zabiła pięknej Mary Gerrard. Zadanie trudne, ponieważ cokolwiek detektyw przedsięweźmie, wskazuje na winę dziedziczki fortuny po cioci, którą także - być może - zamordowała: Wszystko samo wykręca się w ten sposób. Krąży i wraca do jednego nazwiska. Elinor Carlisle.
Uniewinnienia dziewczyny...
Rok powstania: 1940. Hercules Poirot otrzymał zadanie: dostarczyć dowodów, że Elinor Carlisle nie zabiła pięknej Mary Gerrard. Zadanie trudne, ponieważ cokolwiek detektyw przedsięweźmie, wskazuje na winę dziedziczki fortuny po cioci, którą także - być może - zamordowała: Wszystko samo wykręca się w ten sposób. Krąży i wraca do jednego nazwiska. Elinor Carlisle.
Uniewinnienia dziewczyny pragnie zakochany w niej młody lekarz, ale i on nie jest przekonany, czy nie kocha morderczyni, i to podwójnej. Na szczęście Herkules Poirot udowadnia, rzutem na taśmę, że Mary Gerrard zabił ktoś inny. I to ktoś, kogo w ogóle byśmy nie podejrzewali. Klasyczny, dobry kryminał. Polecam.

pokaż więcej

 
2018-11-16 17:53:44
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Kryminał
Autor:

Dobry kryminał napisać trudno. Przykładem jest Pogrzebane życie. Mogłabym rzec złośliwie, że ,,pogrzebałam kilka godzin życia", próbując wciągnąć się w intrygę.
Główny bohater, Joey musi napisać pracę zaliczeniową na studiach. Wybiera wywiad z mordercą-pedofilem, który umiera na raka trzustki. Joey odkrywa, że Carl Iverson tego nie zrobił. Co za niespodzianka! Dotarłam do części, w której...
Dobry kryminał napisać trudno. Przykładem jest Pogrzebane życie. Mogłabym rzec złośliwie, że ,,pogrzebałam kilka godzin życia", próbując wciągnąć się w intrygę.
Główny bohater, Joey musi napisać pracę zaliczeniową na studiach. Wybiera wywiad z mordercą-pedofilem, który umiera na raka trzustki. Joey odkrywa, że Carl Iverson tego nie zrobił. Co za niespodzianka! Dotarłam do części, w której Joey wraz z sąsiadką (o bujnej przeszłości, obecnie nawrócona - bardzo oryginalne :)) odnajdują trop prowadzący do prawdziwego zabójcy nastolatki. Uznałam jednak, że nie interesuje mnie kto zamordował dziewczynę. Na pewno będzie to sąsiad, pan ze stacji albo ojczym.
Jest też wątek brata chorego na autyzm i matka-pijaczka. Nie polecam.

pokaż więcej

 
2018-11-16 17:46:25
Dodał książkę na półkę: Przeczytane
Autor:

Jest to to jedna z tych książek, którą wszyscy znamy, ale nie pamiętamy o czym jest dokładnie :) Na polskim rynku mamy do dyspozycji kilka tłumaczeń, o bardzo zróżnicowanym stopniu zgodności z oryginałem. Powieść Daniela Defoe ukazała się na początku XVIII wieku i była skierowana do czytelnika dorosłego. Tytułowy bohater buntuje się przeciwko konserwatywnym, surowym zasadom obowiązującym w... Jest to to jedna z tych książek, którą wszyscy znamy, ale nie pamiętamy o czym jest dokładnie :) Na polskim rynku mamy do dyspozycji kilka tłumaczeń, o bardzo zróżnicowanym stopniu zgodności z oryginałem. Powieść Daniela Defoe ukazała się na początku XVIII wieku i była skierowana do czytelnika dorosłego. Tytułowy bohater buntuje się przeciwko konserwatywnym, surowym zasadom obowiązującym w domu, nie chce być kupcem, mieszczaninem, co w XVIII wieku było dość rewolucyjne. 17-letni Robinson ucieka z domu i zaciąga się na statek. Ma wiele przygód, w tym: dostaje się do niewoli jako ofiara piratów, a potem sam wyrusza po niewolników. Trafia na bezludną wyspę, pojawia się Piętaszek. Te dwa ostatnie elementy były i są najchętniej wyzyskiwane w licznych adaptacjach popkulturowych. Tymczasem powieść Daniela Defoe opowiada o dojrzewaniu bohatera: ostatecznie pojmuje i zaczyna szanować wartości rodzinne, nawraca się na wiarę w Boga!; zawiera też ciekawostki obyczajowe. Bardzo drobiazgowy jest opis zmagań Robinsona na wyspie, prawdziwy obraz ujarzmiania przyrody przez człowieka. Trudne są też opisy zachowań kanibali na wyspie, a Piętaszek bynajmniej nie jest sympatycznym dzikusem. Ostatecznie Robinson wraca do Anglii. Tyle I część. Istnieje jeszcze część II i III, nie włączana do lektur szkolnych. Dzisiaj mało kto ją omawia w szkole, nikt nie czyta ,,dla siebie". W dobie internetu opisy burz morskich czy fauny i flory Wenezueli nikogo nie interesują, tym bardziej, że język powieści jest osiemnastowieczny. Wydaje mi się jednak, że Przypadki Robinsona Crusoe powinny być obowiązkowe w szkole. Po 1. Jest to klasyka powieści światowej, od niej rozpoczął się nurt ,,robinsonady". Po 2. Stanowi dobry pretekst do refleksji (i wypowiedzi pisemnych :)) na temat wyborów życiowych i odpowiedzialności za nie.
Wymagająca lektura - stąd moich 9 gwiazdek, a nie 10.

pokaż więcej

 
2018-11-16 17:37:25
Dodał książkę na półkę: Przeczytane, Posiadam, Ulubieni autorzy, Ulubione
Cykl: Harda (tom 1)

Świetna. Wartka narracja, Świętosława pokazana jako pełnokrwista kobieta, nie zawsze sympatyczna. Duża garść wiedzy na temat wczesnośredniowiecznej obyczajowości. Kreacje zapadające w pamięć.

 
Moja biblioteczka
19 18 121
Porównaj książki w Waszych biblioteczkach.
Sprawdź oceny wspólnych książek.
Tyle książek ma ten użytkownik w swojej biblioteczce.
Tyle opinii dodał ten użytkownik.
Tyle plusów otrzymał ten użytkownik za swoje wypowiedzi.
Znajomi (0)
Lista jest pusta
zgłoś błąd zgłoś błąd