Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Rodzina Borgiów



Wydawnictwo: Albatros
7,1 (2635 ocen i 207 opinii)
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
The Family
data wydania
ISBN
9788376591247
liczba stron
448
kategoria
historyczna
język
polski
dodała
Dorota_1988

Inne wydania

Ostatnia, pośmiertnie wydana powieść wybitnego amerykańskiego pisarza. Barwny fresk historyczny osadzony w realiach Włoch przełomu XV i XVI wieku, ukazuje rodzinę Borgiów, władającą wówczas Rzymem, jako pierwszą włoską mafię, duchowych przodków klanu Corleonów, unieśmiertelnionego w Ojcu Chrzestnym. Centralną postacią powieści jest kardynał Rodrigo Borgia, w 1492 roku wybrany na papieża...

Ostatnia, pośmiertnie wydana powieść wybitnego amerykańskiego pisarza. Barwny fresk historyczny osadzony w realiach Włoch przełomu XV i XVI wieku, ukazuje rodzinę Borgiów, władającą wówczas Rzymem, jako pierwszą włoską mafię, duchowych przodków klanu Corleonów, unieśmiertelnionego w Ojcu Chrzestnym.
Centralną postacią powieści jest kardynał Rodrigo Borgia, w 1492 roku wybrany na papieża Aleksandra VI. Człowiek opętany żądzą bogactwa i władzy, bez skrupułów eliminujący rywali i wrogów, choć niepozbawiony pewnej szlachetności – ale jest ale jest to szlachetność Vita Corleone. Obok Rodriga widzimy jego dzieci: Juana i Jofre, Cezara i Lukrecje. Każde z nich jest dla papieża źródłem wielkich kłopotów, ale i obiektem szczerej miłości.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Sklep
Format
Cena
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.

Mogą Ciebie również zainteresować

  • Z jednym wyjątkiem
  • Czarny świt
  • Ekspozycja
  • Zwykły człowiek
  • Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi
  • Szturmując niebo
  • Silver. Powrót na Wyspę Skarbów
  • Nie tacy oni straszni
  • Widok z nieba
  • Etta i Otto i Russell i James
  • Dom po drugiej stronie lustra
  • Oddam ci słońce
Z jednym wyjątkiem
Katarzyna Puzyńska

7,87 (71 ocen i opinii)
Czarny świt
Rolf Börjlind , Cilla Börjlind

6,9 (10 ocen i opinii)
Ekspozycja
Remigiusz Mróz

8,4 (5 ocen i opinii)
Zwykły człowiek
Graeme Cameron

9,33 (3 ocen i opinii)
Krótkie wywiady z paskudnymi ludźmi
David Foster Wallace

8 (9 ocen i opinii)
Szturmując niebo
Felix Baumgartner , Thomas Becker

7,11 (9 ocen i opinii)
Silver. Powrót na Wyspę Skarbów
Andrew Motion

7,91 (11 ocen i opinii)
Nie tacy oni straszni
Federica Bosco

7,5 (2 ocen i opinii)
Widok z nieba
Clara Sanchez

6,7 (46 ocen i opinii)
Etta i Otto i Russell i James
Emma Hooper

7,5 (2 ocen i opinii)
Dom po drugiej stronie lustra
Vanessa Tait

6,4 (10 ocen i opinii)
Oddam ci słońce
Jandy Nelson

8,73 (15 ocen i opinii)
Gdzie wypożyczyć?
Znajdź książkę w najbliższej bibliotece MAK+
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (7492)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 97
Paco | 2015-07-09
Na półkach: MARIO PUZO, Przeczytane
Przeczytana: 09 lipca 2015

Rozpala emocje. Rodzina. Nie książka.
Widać je w ilości badaczy, naukowców i historyków, penetrujących zagadnienia z nią związane.
Widać je w kulturze masowej, w postaci publikacji, filmów, książek a nawet gier komputerowych.
Widać je w końcu, w sporach etyków, teologów, eksploratorów i kronikarzy.
Puzo formalnie i literalnie do nich dołączył. Ze swą wariacją.
Na bazie dotychczasowej wiedzy na temat rodziny, wysnuł własną koncepcję chrześcijańskiej mistyfikacji, którą uprawiali.
Zrobił to jednak powierzchownie, gdyż stos zagadnień, które poruszył, skutecznie przysypał meritum.
Rozmachu się więc nie spodziewajmy. Wyprodukował to językiem prostym, niewyszukanym a nawet przaśnym.
Niczym dziwnym nie jest natomiast, podejście autora do kwestii obyczajowości i moralności, skoro nawet faktografowie różnią się w tym względzie. Mario nie zrobił z Borgiów diabłów wcielonych, gdyż zrobiła to przed nim historia. Myślę, że nawet próbował ich obronić, rozgrzeszyć, usprawiedliwić. Podyskutował...

książek: 308
ChicaDeAyer | 2013-10-13
Przeczytana: 13 października 2013

Po fenomenalnym "Ojcu Chrzestnym", zawiesiłam poprzeczkę Puzo dość wysoko. I niestety ta powieść się nie obroniła, a szkoda.

Gdzie się podział cały kunszt autora, dzięki któremu lektura dziejów rodziny Corleone była najczystszą czytelniczą przyjemnością? Takie pytanie stale kołatało się w mojej głowie. Bo znacznie odstaje poziomem od najsłynniejszej powieści Mario Puzo. Jest niechlujna, troszkę niespójna, zdarzają się powtórzenia, sama akcja pozbawiona ciągłości i pełna przerywników. Jednak nie jest fatalnie, jakby się mogło zdawać po tej mojej fali żalu. Sama historia wciągająca, sylwetki bohaterów są dość wyraziste - czyli podstawy dobre, a nawet bardzo dobre. Szkoda, że styl kładzie się cieniem na całokształcie.

Zepsuć nie zepsuł, ale ja i tak jestem troszkę rozczarowana. Spodziewałam się więcej.

książek: 159
Bykovsky | 2013-02-18
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 17 lutego 2013

„Rodzina Borgiów” jest powieścią dobrze napisaną. Pierwsze co rzuca się w oczy, to doskonale wykreowani bohaterowie. Autor dokładnie opisuje zarówno ich cechy zewnętrzne jak i charakter, dzięki czemu łatwo można sobie wyobrazić i dopasować wszystko do otaczającego świata. Prawdziwe oblicze kilku z nich poznamy dopiero pod koniec powieści, co również jest ciekawe. Pojawiają się krótkie epizody postaci takich jak Leonardo da Vinci czy Niccolò Machiavelli.

Odpowiednio został ukazany klimat renesansowej Italii, można było wybrać się tam, oczywiście poza Rzymem i Watykanem, do Florencji, Toskanii, Neapolu czy Wenecji. Autor świetnie opisał kulturę i obyczaje ludzi renesansu. Spisek, zdrada, śmierć - występują tu dość powszechnie.

Charakter bohaterów, fabuła, grzechy rodziny Borgiów, jak wiadomo były wymysłem wyobraźni autora, lecz niebezpodstawnie oparte na faktach historycznych.
Minusem było występowanie zbyt wielu bohaterów historycznych, tym bardziej często pochodzących z jednego...

książek: 1602
Isadora | 2011-02-08
Przeczytana: 08 lutego 2011

Podobno rodzina Borgiów jest uważana przez niektórych za pierwszą włoską mafię ; no cóż,moim zdaniem nie była pierwszą,ale z całą pewnością najbardziej spektakularną i działającą z największym rozmachem.
Jeżeli Rodrigo Borgię,czyli papieża Aleksandra VI uznamy za ojca chrzestnego rodu,to jego ukochane dzieci - Cezara,Juana,Jofre i Lukrecję możemy ustawić na samym szczycie tej mafijnej hierarchii ; w jej skład wchodziło także wielu bliższych i dalszych krewnych oraz powinowatych,a także ludzie nie spokrewnieni z Borgiami,ale bezwzględnie wobec nich lojalni.
Skąd ta nagonka na rodzinę Borgiów? To oczywiste,że szokowali i szokują trybem życia,jakie wiedli ; rozpustny papież utrzymujący kochanki,obdarzający swoje dzieci najróżniejszymi przywilejami i bogactwami ze skarbca Kościoła,który dla utrzymania i zdobywania władzy nie cofał się przed najbardziej nawet haniebnym czynem w myśl zasady "cel uświęca środki" ; Cezar - najpierw z woli ojca kardynał,później dowódca papieskiej...

książek: 527
Degamisz | 2014-08-19
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 19 sierpnia 2014

Książkę mogę określić jako swobodną wariację na temat Borgiów. Nie da się ukryć,że autor imponująco odrobił zadanie domowe zbierając fakty i ubierając to w zgrabną powieść ale nie porwało mnie to. Historia rodziny Borgiów jest ogólnie mi znana, może nie jakoś szczególnie, ale jest. Mario Puzo ma ten przywilej jako autor, że swoją książkę może napisać jak chce. I napisał. I ani mi się to nie podobało ani podobało. Ot, taka tam powieść historyczna. Razi trochę język jakim posługuje się Puzo i nie wiem czy to on tak pisał czy to wina tłumaczenia. Razi mnie to, że podkolorował trochę fakty, razi mnie to, że zarówno Rodrigo Borgia jak i Lukrecja w jego powieści pokazani są w aż tak pozytywnym świetle. Z kolei nie byli też co prawda w rzeczywistości tacy okrutni, morderczy, żądni władzy, zemsty i krwi ale też bez przesady. Swoje za uszami mieli, szkoda tylko, że autor tego nie wykorzystał w większym stopniu niż to, co zawarł w książce.
Autor opisuje wszystko dość barwnie ale czasem...

książek: 1531
Gosia | 2013-05-10
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, 2013
Przeczytana: 08 kwietnia 2013

Uwielbiam książki historyczne napisane tak, że nie można się przy nich nudzić i ta jest zdecydowanie jedną z nich. Historia toczy się gładko, a przy okazji przemycone jest wiele ciekawostek historycznych.

książek: 684
Kanclerz | 2013-07-23
Przeczytana: 22 lipca 2013

Genialnie napisane dzieje pierwszej mafii w historii Włoch. Pierwszej i chyba najtrwalszej, bo uznawanej za wciąż obecną, choć już odrobinę subtelniejszą w swych poczynaniach.

Dzieje Wielkiego Ojca i jego trójki nieślubnych dzieci, które właściwie poza ich zgodą, zostały osadzone w wielkich trybach szaleńczej machiny władzy. Świat wojennych sojuszy, ich ostentacyjnego łamania, układów i układzików oraz wciąż negocjowanych rodowych mariaży.

Początkowo cały ten światek wydaje się interesującą grą polityczną o bardzo elastycznych regułach, jednak z czasem rodzinę Borgiów zaczyna ogarniać szaleństwo. Wciąż nowe intrygi zapętlają się, a droga na szczyt spływa coraz szerszym strumieniem krwi. Układ polityczny Europy zaczyna się chwiać niczym olbrzym na glinianych nogach, a szalony Papież nie bierze pod uwagę żadnych argumentów.

Osobiście jestem pełni podziwu dla M. Puzo za kunszt, aczkolwiek ze względu na moje osobiste uprzedzenia klerykalne nie byłam w stanie ocenić książki na 9/10....

książek: 1008
Dociekliwy_Kotek | 2013-03-15
Przeczytana: 01 marca 2013

Tak mi się wydaje, że rzymska mądrość nakazująca mówić o umarłych dobrze albo wcale powinna być bezwzględnie przestrzegana wobec wszystkich obarczonych opieką nad spuścizną literacką popularnych pisarzy. Czytając posłowie nadziobane przez połowicę autora można odnieść wrażenie, że ten w ostatniej rozmowie obarczył ją dziejową misją skończenia powieści o Borgiach, a pani, świadoma powagi sytuacji, bezzwłocznie przystąpiła do dzieła, za co czeka ją wieczysta chwała na powieściowym parnasie.
Tymczasem każdy kolejny rozdział średnio rozgarniętemu czytelnikowi przynosi całkiem zasadne pytanie czy przypadkiem Mario Puzo nie zostawił planu ramowego powieści, dwóch stron maszynopisu i garści notatek na barowych serwetkach, bo nie wierzę, że w pełni świadom i całkowicie poczytalny taką szmirę firmowałby swoim nazwiskiem. No a wiadomo, że umarli bronić się nie mogą.
Książka jest cieniutka. Potęga Borgiów nie trwała długo. W porządku. Ale mimo wszystko jeśli ktoś upiera się, żeby w...

książek: 747
Sylwia | 2012-02-19
Przeczytana: 17 lutego 2012

BÓG PRZEKUPIONY

Wiara.
Niesamowite, że człowiek może być najpodlejszym bydlakiem, pozując na dobrą duszę. W dodatku pozując niebywale przekonująco! Na tyle, że przekonał nawet sam siebie i jeszcze w to uwierzył...

Grzech. Freud. Dom.
Mario Puzo ponaginał nieco historię. Ale czy to grzech? Położył fundament, żeby wszystko trzymało się zwarcie i solidnie, a potem puścił wodze fantazji. Ściany powstały z niedomówień i plotek rozsiewanych przez wiele lat na tle historycznym. Na dach złożyły się mroczne wizje pisarza, które Freud zdefiniowałby jako sublimację popędów, a całe dzieło uznał za objaw nerwicy, który znalazł swe ujście w postaci sztuki, której świat nie odrzuci. Podłogę wyłożył Mario Puzo ze skandali, ażeby czytelnika poruszyć nieco bardziej i żeby jego umysł i przyzwyczajenia moralne przeżyły ostry aerobik. Na okna zużył natomiast całe mnóstwo „smaczków” dzięki którym możemy spoglądać do wewnątrz i podglądać jego mieszkańców. Całość jest natomiast wykonana z niepozornych,...

książek: 224
Kofi | 2015-08-16
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 16 sierpnia 2015

Borgiowie w ostatnich latach mocno zyskali na popularności i sam z wielką przyjemnością oglądałem serial z Ironsem w roli głównej, szkoda że produkcja nie doczekała się ostatniego sezonu, ale wracajmy do książki. Kto jak nie Mario Puzo mógłby napisać powieść o pierwszej mafijnej rodzinie i zrobił to w bardzo dobrym stylu. Po pierwsze już to co wiemy z historii jest niesamowicie ciekawe. Papież, który nie jest święty, ma kochanki, organizuje orgie, morduje dla władzy i chwały Kościoła, jego krnąbrne dzieci, które prędzej czy później sprowadzą na siebie zagładę. Puzo bardzo zręcznie przedstawił na kolejne fakty z życia Borgiów, zaczynając od wybrania Rodrigo Borgii na papieża, przez kolejne spiski, wojny, aż po śmierć najstarszego syna. Szkoda, że fabuła tak skacze z punktu do punktu, bo żadne z wydarzeń nie zostało szerzej opisane. Klimat książki jak zawsze u Puzo jest genialny, aż czuć, że znajdujemy się we Włoszech. Duża dbałość o szczegóły i pojawianie się historycznych postaci...

zobacz kolejne z 7482 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
zgłoś błąd zgłoś błąd