Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
Zgłosuj na książki roku 2017

Spowiedź

Tłumaczenie: Bogdan Baran
Wydawnictwo: Aletheia
7,69 (140 ocen i 8 opinii) Zobacz oceny
10
13
9
26
8
33
7
48
6
16
5
1
4
2
3
1
2
0
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Ispoved
data wydania
ISBN
978-83-6118-2-627
liczba stron
200
słowa kluczowe
spowiedź, Tołstoj
język
polski
dodała
Ag2S

Lew Tołstoj (1828–1910), rosyjski klasyk światowej literatury, w latach siedemdziesiątych XIX wieku przeżywał egzystencjalny kryzys, rozważał sens, a właściwie bezsens swojego życia i prawdy szukał w religii, do której wcześniej miał obojętny stosunek. W tym okresie miał już za sobą dwa główne dzieła: „Wojnę i pokój” oraz „Annę Kareninę”. Od kilkunastu lat mieszkał w Jasnej Polanie, cieszył...

Lew Tołstoj (1828–1910), rosyjski klasyk światowej literatury, w latach siedemdziesiątych XIX wieku przeżywał egzystencjalny kryzys, rozważał sens, a właściwie bezsens swojego życia i prawdy szukał w religii, do której wcześniej miał obojętny stosunek. W tym okresie miał już za sobą dwa główne dzieła: „Wojnę i pokój” oraz „Annę Kareninę”. Od kilkunastu lat mieszkał w Jasnej Polanie, cieszył się poważaniem i sławą. Nieortodoksyjne eksperymenty z religią doprowadziły do wykluczenia go z Cerkwi, ale nastąpiło to dopiero w 1901 roku, na razie zaś wynikiem rozmyślań nad sensem życia stał się ich zapis w postaci tej „Spowiedzi”, dokonany w 1879 i 1882 roku, ale z racji niecenzuralności (religijnej) opublikowany dopiero w 1884 roku w Szwajcarii, a w Rosji w 1906. Tołstoj cofa się do podstawowego „pytania życiowego” sformułowanego najprościej, jak to tylko możliwe: po co żyję i co po mnie zostanie? Dramatyczna opowieść o poszukiwaniu odpowiedzi na to pytanie, poruszająco szczera, choć zarazem dzieło pisarza świadomego swej sztuki, ma uniwersalny sens i przemówi także do dzisiejszego czytelnika z innej epoki, innej cywilizacji.

 

źródło opisu: Nota Wydawcy

źródło okładki: Wydawca

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 508
Grot | 2015-12-18
Na półkach: Przeczytane

Po co żyje i co po mnie zostanie? Jest to kluczowe pytanie Tołstoja zawarte w książce, która jest efektem kryzysu egzystencjalnego, kryzysu wartości jakie w pewnym okresie przeżywał pisarz.

„Spowiedź” jest to niezwykle szczerą publikacją. Słynny rosyjski intelektualista miał już w swoim dorobku dwa główne arcydzieła – „Wojnę i pokój” oraz „Annę Kareninę” , więc pozwolił sobie na coś zupełnie wyjątkowego - rozliczenie z przeszłością. Autor przyznaje że w młodości miał poważny kryzys religijny, odkrył bezsensowność życia. Pojawiały się myśli samobójcze – „Ja sam nie wiedziałem czego chcę, bałem się życia uciekałem od niego, a mimo to czegoś się jeszcze w nim spodziewałem”. Tołstoj przyznał że rodzina i literatura trzymały go przy życiu, lecz rodzina kiedyś umrze, a dzieła literackie odejdą w zapomnienie...

Literat poszukiwał odpowiedzi na pytanie o sens życia w nauce, choć go tam nie znalazł. Jak pisze, według nauki życie to „czasowe połączenie przypadkowych cząsteczek”.

To co ocaliło pisarza przed samounicestwieniem to ŚWIADOMOŚC ŻYCIA, fakt że jeszcze go nie zna. Jak żyć? Według prawa boskiego. Śmierć nie unicestwia połączenia z nieskończonym Bogiem – „Wiara jest siłą życia. Jeśli człowiek żyje to musi w coś wierzyć”.

Tołstoj doszedł do wniosku, że szukać sensu życia należy nie u tych którzy go utracili i chcą się zabić, ale u tych miliardów ludzi, którzy tworzą życie i dźwigają jego ciężar, czyli prostego chłopskiego ludu. Pisarz w młodości jak przyznał prowadził zdemoralizowane życie, otaczał się wśród zepsutych elit, dążących jedynie do przyjemności (sam o sobie stwierdził że pisał dla próżności, sławy, pieniędzy). Natomiast szczerość uczuć, ludzką dobroć znalazł właśnie u wiejskiego ludu.

Tołstoj dostrzegł cynizm także wśród kleru, co stało się powodem wykluczenia go z cerkwi prawosławnej. Literat nie mógł zaakceptować iż duchowni z jednej strony głoszą przekaz miłości a z drugiej podburzają do nienawiści wobec osób innych wyznań. Tołstoj słusznie postulował zjednoczenie w miłości, dostrzegając iż suma nienawistnych wobec siebie religii unicestwia to co powinna łączyć.

Jak na mnie książka zrobiła bardzo duże wrażenie. Nie spodziewałem się czegoś takiego po Tołstoju. Przeczytałem niemalże jednym tchem, chyba w zaledwie trzy godziny. Uważam że coś takiego, choć pewnie do dziś dla wielu wywrotowe, z powodzeniem mogłoby znaleźć się w Biblii. Polecam bo książka wybitna. Paradoksalnie połowa książki Tołstoja skojarzyła mi się z wydanym niedawno w Polsce „Spiskiem przeciwko ludzkiej rasie” , gdzie sam Ligotti nawiązuje do „Spowiedzi”. Można nawet powiedzieć że jest zaskakująco zbieżna. Jednak druga połowa ma niebywały przekaz wartościowy, dlatego w przeciwieństwie do „Spisku” można z czystym sumieniem zaliczyć do arcydzieł.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Dziewczyny z Syberii

Nie wiem czy wypada oceniać wspomnienia kobiet, które dzielą się z czytelnikiem historią swoich tragicznych losów ale mam nadzieję, że dobra ocena zac...

zgłoś błąd zgłoś błąd