Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Opętani

Tłumaczenie: Maciej Potulny
Wydawnictwo: Niebieska Studnia
7,18 (939 ocen i 79 opinii) Zobacz oceny
10
73
9
134
8
202
7
251
6
142
5
83
4
19
3
25
2
4
1
6
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Haunted: A Novel
data wydania
ISBN
9788360979105
liczba stron
474
język
polski

"Opętani" (ang. "Haunted") to opowieść o koszmarach, ale nie o tych, które dręczą dzieci we śnie, tylko o upiorach i lękach, prześladujących nas na jawie. To dziwaczny amalgamat poezji i dwudziestu trzech opowiadań, połączonych historią o grupie aspirujących pisarzy, którzy pozwalają się zamknąć na trzy miesiące w odosobnieniu, żeby stworzyć dzieło swojego życia. Dzięki takiej konstrukcji...

"Opętani" (ang. "Haunted") to opowieść o koszmarach, ale nie o tych, które dręczą dzieci we śnie, tylko o upiorach i lękach, prześladujących nas na jawie. To dziwaczny amalgamat poezji i dwudziestu trzech opowiadań, połączonych historią o grupie aspirujących pisarzy, którzy pozwalają się zamknąć na trzy miesiące w odosobnieniu, żeby stworzyć dzieło swojego życia. Dzięki takiej konstrukcji autor może przemówić wieloma głosami jednocześnie, a także jeszcze bardziej zagłębić się w mroczną otchłań ludzkiej psychiki.

Głównym miejscem akcji jest „ustronie pisarzy” czyli stary, opuszczony teatr, luźno wzorowany na Villi Diodati nad jeziorem Genewskim, gdzie Lord Byron gościł Mary Shelley i kilku innych pisarzy, którzy podczas deszczowego lata opowiadali sobie straszne historie, a opowieść Mary Shelley stała się zalążkiem słynnego Frankensteina. Pisarzom uwięzionym w teatrze brakuje talentu i ochoty do pracy, ale dla sławy gotowi są na wszystko. Kiedy w zamkniętym na głucho budynku zaczyna brakować jedzenia, przestają działać urządzenia i niebezpiecznie spada temperatura, bohaterowie opowiadają sobie własne horrory.

Są to opowieści odrażające, chore, ale właśnie taki styl jest typowy dla Palahniuka. Jednym z najbardziej znanych opowiadań jest to zatytułowane „Flaki”. Kiedy Chuck Palahniuk jeździł po Stanach Zjednoczonych, promując "Opętanych", czytał „Flaki” na spotkaniach autorskich. Podczas tych odczytów ponad sześćdziesiąt osób zemdlało z obrzydzenia.

Sam Palahniuk na swojej stronie internetowej pisze o "Opętanych" tak: „Postanowiłem stworzyć nowy rodzaj horroru – opartego na rzeczywistym świecie. Bez nadprzyrodzonych potworów ani magii. To miała być książka, której nie będziecie chcieli trzymać przy łóżku. Książka, która stanie się zapadnią, bramą do najmroczniejszych miejsc. Do takich miejsc, do których tylko wy będziecie mogli wejść – sami – gdy ją otworzycie. Bo tylko książki mają tę moc”. "Opętani" jest częścią luźnego cyklu trzech powieści grozy, na który składają się również Dziennik i niesamowita, ale nie tak krwawa "Lullaby".

 

źródło opisu: http://www.niebieskastudnia.pl

źródło okładki: http://www.niebieskastudnia.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (2551)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 3719
Wkp | 2012-12-20
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam
Przeczytana: 05 maja 2009

Chuck Palahniuk to pisarz, który od początku swej kariery starał się być oryginalny. A to pisząc powieść z malejącą licbą stron i rozdziałów, a to tworząc oryginalny przewodnik po najbardziej niecenzuralnych miejscach swojego miasta. Teraz natomiast zrobił rzecz najbardziej oryginalną z dotychczasowych: a mianowicie powieść, która zarazem jest zbiorem opowiadań i zbiorem poematów. Ale po kolei.

Fabuła "Opętanych" przedstawia się następująco. Grupa typowych dla Palahniuka bohaterów stanowiących zlepek najgorszych cech ludzkich, przybywa do pustego, starego domu, w którym mają przejść kurs pisarski. Snując własne opowieści starają się przede wszystkim znaleźć sposób na zostanie sławnym. Zamiast poświęcić się pisarstwie, niszczą wszelkie zapasy i postanawiają udawać, że są tu przetrzymywani siłą. Kiedy wyjdą i opowiedzą swą historię mediom, staną się wreszcie upragnionymi celebrytami. Jest ich jednak zbyt wiele i tak rozpoczyna się gra mająca na celu wyeliminowanie jak największej...

książek: 1055
miqa | 2010-08-18
Na półkach: Ulubione, Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 17 sierpnia 2010

Palahniuk, jak sam powiedział, chciał stworzyć nowy rodzaj horroru, opartego na rzeczywistym świecie. Po przeczytaniu tej książki, można dojść do konkluzji, że z pewnością mu się to udało.

Podzielona na jedno opowiadanie i wiele pobocznych wątków książka, wciąga czytelnika tak bardzo, że mimo okropieństw, które się w niej dzieją, nie można się od niej oderwać.

Czy tak naprawdę większość morderstw popełnionych przez nastolatków wynika z niepoprawnej masturbacji? Do jak okropnych rzeczy jesteśmy zdolni, byle tylko być w blasku fleszy? Czy utrudniając sobie życie osiągniemy sukces? Czymże jest kanibalizm w sytuacji kryzysowej?

Jest to książka w której śmierć to emigracja, a umarłe ciała to tylko zbędny bagaż. Książka w której Twój koszmar zmienia się w rzeczywistość.

Chuck odkrywa przed czytelnikiem nagą prawdę o ludzkości, społeczeństwie i naszym zaangażowaniu we własne cierpienie, którego tak naprawdę pożądamy najbardziej.
Chuck w kolejnym wydaniu extreme, ironiczny i...

książek: 7184
tsantsara | 2014-05-06
Przeczytana: 06 maja 2014

Męczyłem się przy tej pseudogotyckiej powieści, choć jest znakomicie napisana, przetłumaczona i zaplanowana w najdrobniejszych szczegółach. I właśnie to ostatnie drażniło mnie tak samo, jak drażnią wszelkie hollywoodzkie thrillery, kryminały i filmy sensacyjne, w których każda następna scena ma wyżyłować u widza jeszcze więcej strachu, jeszcze więcej napięcia, wycisnąć jeszcze jedną łzę współczucia. Tu w taki sam sposób autor podbija bębenka: stopniuje do niemożliwości opisy rozkładu, śmierci, samookaleczenia, a przy tym wszystkie te okropności bohaterowie popełniają jedynie dla perwersyjnej żądzy zdobycia sławy i pieniędzy, która - tu w iście amerykańskim stylu i wydaniu - drażni, drażni do bólu, odpycha, napawa obrzydzeniem. Idę o zakład, że każde takie odczucie czytelnika przez autora zostało przewidziane i zaplanowane. Znajomość reakcji czytelnika czyni z tej powieści istny warsztatowy majstersztyk. Widać, że Palahniuk sam mógłby prowadzić kursy pisania, a może w sposób...

książek: 652
Kanclerz | 2013-09-27
Przeczytana: 17 września 2013

Jedna powieść o dziesiątkach historii, jednej koszmarniejszej od drugiej. Potępiający przerysowaniem obraz ludzkiej degeneracji w pogoni za ...*
[*Proszę wpisać zgodnie z uznaniem.].

Realizm powieści jest jednocześnie dobitnie obleśny i fantastycznie makabryczny. Wybujałe, niedorzeczne opowiastki mają nam niezwykle dosadnie pokazać, do czego jest w stanie posunąć się człowiek, który sobie coś ubzdura. Dlaczego ubzdura? Teoretyczne założenia poszczególnych bohaterów pozostawiają wiele do życzenia. Jakkolwiek tu nie o wiarygodność chodzi, a o wniosek. Wyraźny wniosek określający człowieka bezdusznym potworem. Potworem. Błaznem. Durniem. Kłamcą. Degeneratem. Cała galeria osobliwości.

Książka wymagająca przetrawienia i przełknięcia. Niełatwa. Moralnie przegniła w ten śmierdzący, oślizły sposób. W moim poczuciu może budzić całkowicie psychotyczny światopogląd, którego na co dzień nie jesteśmy nawet świadomi.

Z aspektu literackiego, kawał potężnego dzieła ciężkiego kalibru....

książek: 687
beladonna | 2010-08-29
Na półkach: Przeczytane, Posiadam
Przeczytana: 29 sierpnia 2010

gdyby Palahniuk nie był poczytnym pisarzem z pewnością byłby seryjnym mordercą/patologicznym gwałcicielem/psychopatycznym ekshibicjonistą (niepotrzebne skreślić). no ale. Palahniuk pisarzem jest i z każdą kolejną książką przekracza wyznaczone wcześniej (przez siebie rzecz jasna) granice.

w "Opętanych" drażni się z naszym poczuciem estetyki, drwi z niewypowiadalnych tabu naszego społeczeństwa. szokuje precyzją i naturalizmem opisów. bywa obleśny. szczery do bólu. zdecydowanie nieestetyczny. książka od pierwszego rozdziału uderza jak obuchem w głowę a to dopiero początek. wstępny niesmak należy jednak pokonać i czytać dalej.

autor snuje ("snuje" to złe słowo, powinnam raczej napisać "rzuca w nas") a zatem rzuca w nas historią przypadkowo zebranych i zamkniętych w jednym miejsc adeptów pisarstwa na przemian z indywidualnymi historiami (powinnam napisać "okropnościami") poszczególnych postaci. dalsze streszczanie fabuły odbierze radość z czytania więc nie napiszę już ani słowa na...

książek: 529

Sam Palahniuk stwierdził, że pragnął stworzyć książkę, której czytelnik nie będzie chciał trzymać przy łóżku. Ja przez długi czas nie chciałam wypuścić tej powieści z rąk. Nawet gdy spałam.
Dzięki tej książce zrozumiałam wiele. I nie chodzi tu o fantastyczny warsztat Palahniuka, jego wyobraźnie i 'kształt' jaki mają jego twory. Chodzi o to, że doszło do mnie iż w pewnych momentach, w niektórych długich wydarzeniach, szaleństwo nagle zaczyna przybierać normalną formę i jest jak domowy, pyszny obiad w niedzielę. I o dziwo, zaczęłam to szanować. Nie celebruję 'Literackiego Ustronia', nie jestem jego zwolenniczką, ale właśnie dzięki niemu musiałam zaprzyjaźnić się ze swoimi koszmarami by 'nie odciąć sobie ucha, a potem go nie zjeść'. Zwyczajnie rozumiem, że horror może przybierać różną formę, dla Ciebie zawsze najstraszniejszą. I dlatego właśnie można przestać się bać.
Polecam, choćby po to by lepiej się poczuć i zachęcam do wariowania, ale takiego normalnego- bez odgryzania sobie głowy.

książek: 928
ravenstag | 2011-07-23
Na półkach: W Kolekcji, Przeczytane
Przeczytana: 23 lipca 2011

Książka - "Szkatułka Koszmarów".

Sprytnie użyta bulgocząca rzeka cuchnącej, lepkiej mazi, w której czytelnik ochoczo i potulnie zgadza się wytaplać nago, a potem wychodzi i patrzy co się do niego przykleiło. Owszem - są i tacy, którzy nie zgodzą się zanurzyć nawet pięty, ale tym stanowczo dziękujemy.

To właśnie takie niepoprawne książki są czasem potrzebne ludziom, by dowiedzieli się co z nich jeszcze zostało. Co tam w środku ciągle pulsuje? A może ciepło tego czegoś to tylko ciepło gnijącego mięsa?

Że tak powiem obrazowo... Siedzę sobie teraz na brzegu tej rzeki gówna, oblizuję brudne palce - jeden po drugim - i wycieram je o pożółkłą trawę. Stwierdzam, że jestem już niepokojąco czystym czytelnikiem, do którego niewiele może się przyczepić. I właśnie dzięki temu stwierdzeniu po lekturze "Opętani" zasługują na piątkę.

Palahniukowi dziękujemy za kryptopsychoanalizę.

książek: 161
Sonia Maladyn | 2011-06-23
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 23 czerwca 2011

To najbardziej obrzydliwa i chora książka, jaką kiedykolwiek czytałam, i właśnie dlatego przeraża mnie fakt, że tak mi się podobała...

książek: 281
Stebbins | 2014-05-05
Na półkach: Przeczytane

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Gdybym zapadł w śpiączkę na 10 lat, obudził się i dano by mi kilkanaście książek do przeczytania, bez okładek i tytułów a jedna z tych książek byłaby autorstwa Palahniuka to bez problemu poznałbym która to.

Nie wiem jak on to robi ale jego specyficzny styl pisania z jednej strony wciąga tak że nie można sie oderwać, z drugiej jednak strony czytając powieści Palahniuka można się nabawić myśli samobójczych i raczej ciężko byłoby przeczytać dwie jego książki z rzędu.

W "Opętanych" autor po raz kolejny nie cacka sie z czytelnikiem przelewając na papier tak chore pomysły że aż zęby bolą (chociażby wessanie przez rurę odpompowującą wodę z basenu bebechów młodego chłopaka, który w tym właśnie basenie sie masturbował).
Tak jak i inne dzieła Palahniuka tak i ta powieść jest "brudna",pełna przemocy i delikatnie mówiąc pesymistycznego spojrzenia na otaczający nas świat.
Historia 17 osób zamkniętych razem w celu stworzenia wielkiego arcydzieła.
Jak nie trudno sie domyślić - żadna z tych...

książek: 263
Karolina | 2014-09-21
Na półkach: Przeczytane

Zapraszam na bloga http://czepiamsieksiazek.pl/?p=167

W 1997 roku austriacki reżyser Michael Haneke zrealizował film "Funny Games" (dziesięć lat później sam stworzył lepiej znany szerszemu odbiorcy remake z popularnymi amerykańskimi aktorami w rolach głównych). Powieść Opętani jest dla mnie literackim odpowiednikiem tego filmu. Nie wiem, czy Chuck Palahniuk oglądał "Funny Games", ale zawarł w swojej książce tę samą myśl. Człowiek kocha przemoc, uwielbia patrzeć na cierpienie innych, jest żądnym krwi potworem, który swój głód zaspokaja czytając horrory, oglądając makabryczne filmy, zabijając w wirtualnym świecie gier komputerowych. W ten sposób pośrednio, a co najważniejsze bez żadnych konsekwencji, wyładowuje agresję i zaspokaja mroczne, krwiożercze instynkty.

Książka Palahniuka, podobnie jak film Hanekego, jest misternie zaplanowaną grą z odbiorcą. Obaj twórcy zdają się zadawać pytanie: Skoro to takie obrzydliwe i wynaturzone, to dlaczego na to patrzysz? Dlaczego nie wyłączysz...

zobacz kolejne z 2541 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd