Na posłaniu z trawy

Cykl: Opowieści rodu Otori (tom 2) | Seria: W.A.B. w Kieszeni
Wydawnictwo: W.A.B.
7,21 (1162 ocen i 45 opinii) Zobacz oceny
10
73
9
170
8
219
7
390
6
173
5
95
4
10
3
25
2
5
1
2
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Grass for His Pillow
data wydania
ISBN
8374140534
liczba stron
372
słowa kluczowe
powieść, fantasy,
kategoria
Literatura piękna
język
polski

Czy w skomplikowanej hierarchii społecznej, wśród spiskujących klanów i tajemnych sojuszy jest jeszcze miejsce dla młodzieńczych wzruszeń? W drugim tomie "Opowieści rodu Otori" - zapoczątkowanych książką "Po słowiczej podłodze" - powracamy do na poły mitycznej Japonii, gdzie wśród subtelnego piękna krajobrazu rozgrywają się dalsze losy Takeo i Kaede. Kaede, córka wojownika, musi poświęcić...

Czy w skomplikowanej hierarchii społecznej, wśród spiskujących klanów i tajemnych sojuszy jest jeszcze miejsce dla młodzieńczych wzruszeń?

W drugim tomie "Opowieści rodu Otori" - zapoczątkowanych książką "Po słowiczej podłodze" - powracamy do na poły mitycznej Japonii, gdzie wśród subtelnego piękna krajobrazu rozgrywają się dalsze losy Takeo i Kaede.

Kaede, córka wojownika, musi poświęcić się siostrom i odzyskać dziedzictwo - co jest rzeczą prawie niemożliwą dla kobiety w społeczeństwie rządzonym przez mężczyzn. Takeo żyje rozdarty między lojalnością wobec rycerskiego rodu Otori a zobowiązaniem wobec tajemniczego Plemienia - między jasną i mroczną stroną swej natury. Brutalnie rozdzieleni bohaterowie zmagają się z przemocą i zdradą, czerpiąc siłę ze swych ukrytych, zaskakujących zdolności, lecz przede wszystkim z pamięci o sobie nawzjem.

 

źródło opisu: [Wydawnictwo W.A.B., 2004]

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 617
Roland | 2017-10-25
Na półkach: Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: 24 października 2017

Los czy przeznaczenie?

Odmienność kultur powoduje, że to co nowe, inne od naszej codzienności sprawia, że tym bardziej fascynują nas ludzie z innych części świata. Człowiek ma możliwość spostrzec, w jaki sposób pojmują świat osoby z innego kręgu kulturowego. Specyfika regionu Dalekiego Wschodu przyciąga nas Europejczyków, kultura Orientu wraz z całą gamą zasad, hierarchii, posłuszeństwa, określonego myślenia a wszystko to przesycone duchem mistycyzmu oraz ogólnie pojętego ładu społecznego sprawiają, że orientalna literatura co raz bardziej jest promowana. Jednakże, drodzy współczytelnicy, nie trzeba być mieszkańcem tamtego regionu, aby móc poczuć Ducha Orientu. Do takich autorów należy Lian Hearn, której pasja oraz oddanie dla kultury orientalnej wyzierają z kart jej powieści. Świetny pierwszy tom cyklu opowieści rodu Otori, czyli „Po słowiczej podłodze” zaskarbił sobie rzesze czytelników nie tylko dzięki walorom kulturowym, historycznym oraz literackim, ale pokazał, że autorka rozpoczęła piękną historię o miłości, honorze i pokonywaniu przeszkód. Kontynuując dalsze losy bohaterów, autorka w powieści „Na posłaniu z trawy” wprowadziła jeszcze większą subtelność, chociaż wydawało się, że jest to niemożliwe. Owszem drugi tom nie cechuje się takim dynamizmem wydarzeń jak tom pierwszy, ale pod płaszczykiem prostolinijnej historii kryje się cała gama emocji.

Króciutko o fabule. Po śmierci swego protektora Takeo zostaje głową rodu Otori. Musi zarazem dotrzymać przysięgi krwi, która wiąże go z tajemniczym Plemieniem skrytobójców. Uczy się ich sztuki, bo do nich teraz należy jego życie. Jako wojownik nie ma sobie równych, ale w głębi duszy czuje, że nie jest zabójcą. Pragnie pomścić śmierć przybranego ojca, a nade wszystko odnaleźć ukochaną Kaede. Wie jednak, że żywy nie opuści Plemienia.

Wyrazistą cechą stylu Lian Hearn jest fakt, że potrafi oddać ton powieści w zależności od postaci w niej dominującej. W przypadku powieści „ Po słowiczej podłodze” styl można było określić jako surowy, miejscami brutalny, pragmatyczny , czyli po prostu męski. Wówczas, głównie postaci męskie odgrywały główne role. W przypadku „Na posłaniu z trawy” styl jest subtelniejszy z uwzględnieniem delikatności oraz siły, czyli po prostu kobiecy. Tak jest istotnie, gdyż mimo, że głównymi bohaterami tego tomu są Takeo oraz Kaede, to właśnie ona odgrywa pierwsze skrzypce w powieści.

Można się zastanowić, dlaczego właśnie taki tytuł powieści nadała autorka. Cóż, wiąże się to w moim przekonaniu z „duchem” tego tomu. Podczas wędrówek na świeżym powietrzu, ale nie tylko, po prostu podczas relaksu w naturze, często odpoczywamy właśnie na trawie. Również podczas takiego odpoczynku często nachodzą nas pewne przemyślenia dotyczące naszego życia. Właśnie te dwa słowa – wędrówka oraz przemyślenia – dominują w powieści. Otóż nasi bohaterowi w ciągłej wędrówce ku sobie stają przed wieloma decyzjami, które wymagają sporej ilości dogłębnych przemyśleń. Owszem być może ten tom uboższy jest o dynamiczny rozwój akcji, które często towarzyszy bitwom, walkom, skrytobójstwom oraz intrygom, ale czytelnik ma możliwość zaobserwować wewnętrzną przemianę bohaterów i zadecydować, czy los, czy oni sami władają swym przeznaczeniem.

Jeśli ktoś myśli, że fabuła jest prostolinijna, to ma rację, ale tylko połowiczną. Rzeczywiście, kilka wątków jest klasycznych aż do bólu. Ale nie dajcie się zwieść pozorom - pod przykrywką historii miłosnej w egzotycznej scenerii kryje się coś więcej. Na kartkach tej powieści roi się od podejrzanych knowań, sprzecznych sojuszy, skrywanych emocji, walki z porządkiem świata. Po płaszczykiem subtelności autorka rozbudza w czytelnikach bliżej niesprecyzowane zagrożenie, które czyha na bohaterów w przyszłości.

Hearn prezentuje czytelnikowi całą gamę portretów: są wybitni stratedzy, dwulicowi zdrajcy, ludzie rozerwani wewnętrznie, prześladowani chrześcijanie (nazywani Ukrytymi), czy w końcu zwyczajni chłopi, składający się na tło opowieści. Wszyscy oni mają jedną, wspólną cechę: nie są monochromatyczni. Żadnego podziału na postacie czarne i białe. Wszystko jest bardziej skomplikowane, choć czytelnik intuicyjnie wyczuwa, kogo autorka odrobinę faworyzuje. Brutalnie rozdzieleni bohaterowie zmagają się z przemocą i zdradą, czerpiąc siłę ze swych ukrytych, zaskakujących zdolności, lecz przede wszystkim z pamięci o sobie nawzajem. Jednym słowem drugi tom opowieści rodu Otori, stoi pod szyldem rozwijającej się miłości wbrew wszystkiemu.

Warto zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz, a mianowicie melodyjność tekstu. Czytając te dwie książki, przewraca się kolejne strony z niesłychaną wręcz lekkością. Każde następne słowo współgra z poprzednim, tworząc coś, co jest czystą, literacką przyjemnością. Tym bardziej, że autorka w realistyczne opisy niezauważalnie wplata wątki fantastyczne. Nie czuć tego, gdzie historia splata się z magią i na odwrót. Choć trzeba przyznać, że zdecydowanie więcej jest tu tej pierwszej. Ale swoistego uroku "Opowieściom rodu Otori" odmówić nie można.

Podsumowując, wzorując się na dyskretnych i oszczędnych pociągnięciach pędzla, znanych ze starojapońskich szkiców, autorka kreśli fascynujące tło dla pełnej rozmachu opowieści o miłości i obowiązku, przemocy i współczuciu, kłamstwie i honorze.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Pozorność

Fabuła "Pozorności" niesie ważne przesłanie na temat przemocy domowej. A będąc bliżej prawdy napiszę, że była by nośnikiem o większej mocy o...

zgłoś błąd zgłoś błąd