Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Kuzynki

Cykl: Kuzynki (tom 1)
Wydawnictwo: Fabryka Słów
6,77 (4716 ocen i 240 opinii) Zobacz oceny
10
229
9
411
8
684
7
1 570
6
951
5
556
4
126
3
147
2
18
1
24
Darmowe dodatki Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
8389011131
liczba stron
296
język
polski
dodał
Casthaluth

Inne wydania

Powieść wyrosła z opowiadania nagrodzonego Zajdlem 2002. Produkt literacki wolny od Jakuba Wędrowycza. „Kiedyś w budowaniu podobnego klimatu specjalizowała się tzw. literatura młodzieżowa - także Nienacki w opowieściach o Panu Samochodziku, których kontynuację pisał Andrzej Pilipiuk. Tak mogła zajść osmoza. »Kuzynki« to lekka i błaha, sympatyczna - nawet tysiącletniej Pilipiuka nie da się...

Powieść wyrosła z opowiadania nagrodzonego Zajdlem 2002.

Produkt literacki wolny od Jakuba Wędrowycza.

„Kiedyś w budowaniu podobnego klimatu specjalizowała się tzw. literatura młodzieżowa - także Nienacki w opowieściach o Panu Samochodziku, których kontynuację pisał Andrzej Pilipiuk. Tak mogła zajść osmoza. »Kuzynki« to lekka i błaha, sympatyczna - nawet tysiącletniej Pilipiuka nie da się nie lubić! - do kości polska powieść fantastyczna.
Tak rzadko znajduję książki, zwłaszcza z rodzimej fantastyki, które - choć w godzinę już zapomniane, w trakcie lektury i przez tę godzinę po - pozwalają znowu poczuć dziecięcą radość życia, życia jak wakacyjnej przygody, na którą wybieramy się z przyjaciółmi”.
Jacek Dukaj, „Nowa Fantastyka”

„Dawno już nie czytałam tak ciepło i z wiarą w ludzi napisanej książki. Książki trochę bajkowej: bohaterom nigdy nie brakuje pieniędzy (wszak kamień filozoficzny oprócz przedłużania życia pozwala również wyprodukować złoto z ołowiu), rządowe zasoby danych stoją otworem nawet przed byłą pracownicą (od czego hakerskie zdolności?), źli ludzie zostają ukarani, a ci dobrzy umieją wobec siebie zachowywać się w sposób lojalny i uczciwy”.
Agnieszka Szady, „Esensja”

„Andrzej Pilipiuk w niezwykle frapującej powieści odwołującej się do mitów słowiańskich. Historyczne wątki niepostrzeżenie łączy z wciągającą i ciekawą fabułą. Doskonała lekkość pióra”.
Czytelnia Onet.pl

 

źródło opisu: nota wydawcy

pokaż więcej

książek: 2861
A-- | 2011-10-19
Przeczytana: 19 października 2011

Andrzej Pilipiuk aka Pierwszy Grafoman Rzeczypospolitej - wszak tak sam o sobie mówi, nieprawdaż? Książka średnia, a w zasadzie to ... średniawa. Nieśmiertelność i wampiry, temat mdły, nudny, ograny... Postaci papierowe, bez wyraźnego rysu. Semi-sensacyjna akcja też przedstawia wiele do życzenia. Język sprawny, choć styl drętwy - to chyba najlepsze określenie, niestety. Ot, napisane, bo ... napisane. I to tyle, jeśli chodzi o główny wątek. Cóż więc dobrego o tej książce napisać? Skupmy się na wątkach pobocznych i epizodycznych.



Po pierwsze: Pilipiuk przekazuje w ksiązce swoje zamiłowanie do tradycji staropolskiej, do obyczajów minionych wieków. Głosi pochwałę honoru, męstwa i szlacheckiego ducha. Nie ma to specjalnego związku z akcją, ale jest pasją autora.



Po drugie: historyczne gwędziarstwo, historyczna zgodność, lokalizacja miejsc i ich tradycji. Autor opowiada o kilku ciekawych epizodach z historii Polski i Europy. Coś podobnego jak Sapkowski w Trylogii Husyckiej, tylko na mniejszą skalę.



Po trzecie: autoironiczne spojrzenie na siebie i swoje środowisko. Pilipiuk umieścił w powieści zarówno siebie jak i swoich kolegów literatów połączonych zamiłowaniem do szlacheckiech obyczajów. Kto chce może rozszyfrować kim są literat czy wydawca z krakowskiej piwnicy, a król Komuda wymieniony jest nawet z nazwiska. Bohaterka ksiązki czyta Jakuba Wędrowycza i poddaje go pewnej, nie bójmy się tego słowa, krytyce. Pytanie tylko, czy to autentyczna autoironia i dystans czy pycha przez autora przemawia. Może po trosze jedno i drugie?



Reasumując: przeczytać warto, ale nie dla pierwszoplanowego wątku, a dla tego wszytskiego co dzieje się w tle.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Niewierny

Zaintrygowała mnie od pierwszych stron, ciągle nic nie jest jasne, ciągle pojawiają się nowe wątki i nowi podejrzani, a rozwiązanie zaskakujące.

zgłoś błąd zgłoś błąd