Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Dukla

Seria: Poza serią
Wydawnictwo: Czarne
7,03 (474 ocen i 39 opinii) Zobacz oceny
10
22
9
64
8
87
7
154
6
74
5
46
4
16
3
7
2
1
1
3
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788375360370
liczba stron
128
język
polski

Nowy zbiór prozy artystycznej Stasiuka jest stworzony z natury, wyobraźni i cywilizacyjnego śmietnika. zanim zacząłem go czytać, nie przypuszczałem, że można tak malować prozą. Mierzy z rozmysłem i nie znam w prozie celniejszych ani bardziej rewelacyjnych metafor (Henryk Grynberg, Tygodnik Powszechny ).

 

źródło okładki: http://czarne.com.pl/

Brak materiałów.
książek: 499
ewidencja | 2013-05-28
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 28 maja 2013

"Dukla" Stasiuka to pozycja intrygująca, niebanalna, zajmująca. Pisarz prezentuje w niej wszechstronność swojego warsztatu, otrzymujemy trzyczęściową opowieść o tytułowym mieście oraz zbiór miniaturowych opowiadań (chociaż tak naprawdę wszystko spaja się w integralną całość).
Obserwator, miłośnik podróży relacjonuje spostrzeżenia z wojaży po południowej Polsce. Wraz z narratorem poruszamy się po terenach Krosna, Jasła. Miejsca te są wybitnie nacechowane polskością, co ściśle wiąże się z całą powieścią, która ukazuje naszą rodzimą prowincjonalność w świetle słodko-gorzkim, realistycznie, czasem wręcz naturalistycznie. Miłośnicy rustykalnego krajobrazu z pewnością będą zachwyceni.
W centrum zainteresowań znajduje się Dukla - niewielkie miasteczko, uniwersalne. Mieszkańcy to zwykli ludzie wiodący schematyczne życie, wykonujący określone zajęcia. Widzimy piorące kobiety, mężczyzn palących papierosy przy snopach siana, drobnych pijaczków w barach. W tym wszystkim jest jednak jakiś magnetyzm, osobliwość, które zmuszają narratora do regularnych odwiedzin Dukli podczas różnych pór roku.
Odnoszę wrażenie, że Stasiuk non stop operuje kontrastem. Motywem przewodnim jest zestawienie ciemności z jasnością, na korzyść tej drugiej. Kolejna kombinacja to przestrzeń i czas. Wszystko zdaje się przenikać, krążyć wokół, niepokojąco o sobie przypominać.
Narrator cofa się w lata 70. Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, na które to przypadł okres jego dojrzewania. Są opisy pierwszej namiętności, fascynacji płcią przeciwną, jest wspomnienie o dziadku-patriarsze, pogodnej babci miłującej wierzenia ludowe. Dzięki tym reminiscencjom narrator rozlicza się ze swoim dojrzewaniem, próbuje uporządkować czynniki, które miały wpływ na jego ukształtowanie, a przy okazji wplata w nie refleksje o człowieku i świecie.
"Dukla" jest bliska prozie poetyckiej, jednakże pozbawiona pretensjonalności i nachalnego liryzmu. Warstwa językowa charakterystyczna dla Stasiuka - można się tylko smakować zmysłowością, plastycznością opisów, niemalże odczuwanymi zapachami. Intymność wyszukanego słownictwa współistnieje w doskonałej symbiozie z potoczyzmami. Kto poszukuje dialogów, ten trafił źle. Jest pięknie, chociaż rozległe opisy miejscami trochę dokuczają.
Nie sposób nie zatrzymać się nad króciutkimi opowiadaniami. Opisy zwierząt w "Rakach", "Ptakach", "Bocianach" etc. to nie moja bajka, chociaż trudno odmówić im kunsztowności. Wg mnie faworytami są "Mróz" oraz "Niebo", dzięki cytatom takim jak, przykładowo:
"Śnieg skrzył się lucyferycznie. Pokusa zawsze przybiera postać estetyki."
Zachwycające dzieło Stasiuka. Dla wszystkich. Bardzo wypada znać, bo to nasz polski powód do dumy, jeżeli chodzi o współczesną literaturę.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Brawn

Obiecywałam sobie, że robię przerwę od tego cyklu, a wyszło jak zwykle... A trzeba było się posłuchać, bo ten tom był najsłabszy. Najnudniejszy męski...

zgłoś błąd zgłoś błąd