Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Czerwone i czarne

Tłumaczenie: Tadeusz Boy-Żeleński
Wydawnictwo: Książka i Wiedza
6,69 (1229 ocen i 60 opinii) Zobacz oceny
10
63
9
124
8
156
7
371
6
253
5
163
4
34
3
45
2
11
1
9
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Rouge et le noir
data wydania
ISBN
8305114589
liczba stron
497
kategoria
Literatura piękna
język
polski
dodała
monotema

Inne wydania

"Czerwone i czarne" to druga z trzech powieści Henryka Beyle'a (1783-1842) znanego jako Stendhal, jakie ukazały się za życia pisarza. W paryskich księgarniach pojawiła się w połowie listopada 1830 roku i tak jak pierwsza powieść ("Armancja", 1827) przeszła bez echa. Dopiero "Pustelnia parmeńska" (1839) spotkała się z umiarkowanym zainteresowaniem ówczesnej publiczności. Ponoć Stendhal nie miał...

"Czerwone i czarne" to druga z trzech powieści Henryka Beyle'a (1783-1842) znanego jako Stendhal, jakie ukazały się za życia pisarza. W paryskich księgarniach pojawiła się w połowie listopada 1830 roku i tak jak pierwsza powieść ("Armancja", 1827) przeszła bez echa. Dopiero "Pustelnia parmeńska" (1839) spotkała się z umiarkowanym zainteresowaniem ówczesnej publiczności. Ponoć Stendhal nie miał o to pretensji do swoich współczesnych. Mawiał: "Zrozumieją mnie około roku 1880".

 

źródło okładki: Zdjęcie autorskie

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 466
Grot | 2016-03-05
Na półkach: Przeczytane

Dopiero teraz doceniłem te dzieło Stendhala. Gdy pierwszy raz czytałem nieco się pogubiłem, dość dziwnie to wyglądało. Generalnie bardzo dobra powieść. Stendhal w mistrzowski sposób ukazał namiętności ludzkie, żądze kierujące postępowaniem głównego bohatera, które wikłają go w miłosne przeżycia.

Julian Sorel może swoją postawą życiową przypominać nieco „Księcia” Machiavellego ze względu na dwuznaczność, fałsz swojego postępowania. Z jednej strony decyduje się karierę klerykalną, zna Biblie na pamięć, z drugiej nie wierzy w Boga.

O ile przez większość część książki czułem niechęć do głównego bohatera ze względu na cyniczne postępowanie, o tyle pod koniec zrobiło mi się go żal. W sumie okazał się tragiczną postacią która świadomie uwikłała się w miłosne gierki, ale też nie zabrakło jej odruchów rycerskich.

Na plus trzeba zaliczyć iż niemalże każdy rozdział zaczyna się ciekawym, nierzadko mądrym przysłowiem, aforyzmem.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Ogar piekielny ściga mnie. Zamach na Martina Luthera Kinga i wielka obława na jego zabójcę

Zabierając się za czytanie miałam mniej niż mgliste pojęcie o życiorysie Kinga, po głowie chodziły mi jakieś fragmentaryczne hasła, które nie składały...

zgłoś błąd zgłoś błąd