Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Pismo Leonarda

Tłumaczenie: Margarita Bartosik
Wydawnictwo: Muza
5,81 (27 ocen i 5 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
2
8
2
7
5
6
5
5
7
4
0
3
3
2
2
1
0
Edytuj książkę
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Почерк Леонардо
data wydania
ISBN
978-83-7495-848-6
liczba stron
464
słowa kluczowe
literatura rosyjska
język
polski
dodała
niebieska

Piąta powieść Diny Rubiny w wydawnictwie Muza, przenosi czytelnika do wielu krajów, miast i miasteczek. Jest tu i nostalgiczny, kipiący życiem Kijów, i zapomniane małe miasteczka nad Renem czy na amerykańskiej prowincji, tętniące życiem, mieniące się barwami, jak na płótnach malarzy - bohaterką powieści jest kobieta - cyrkówka, kaskaderka - posiadająca niezwykły dar przewidywania oraz...

Piąta powieść Diny Rubiny w wydawnictwie Muza, przenosi czytelnika do wielu krajów, miast i miasteczek. Jest tu i nostalgiczny, kipiący życiem Kijów, i zapomniane małe miasteczka nad Renem czy na amerykańskiej prowincji, tętniące życiem, mieniące się barwami, jak na płótnach malarzy - bohaterką powieści jest kobieta - cyrkówka, kaskaderka - posiadająca niezwykły dar przewidywania oraz umiejętność pisania odwróconą, lustrzaną wersją pisma, znanego jako "pismo Leonarda". Ów dar boży jest jednak dla niej nie nagrodą a przekleństwem, dominującym jej życie Niuta jest "dziwnym dzieckiem" dla krewnych z prowincji, którzy nie chcą się nią zaopiekować po śmierci matki, "dziwną dziewczynką" dla wykształconej bezdzietnej pary z Kijowa, "dziwną uczennicą" w radzieckiej szkole, gdzie niezwykłość jest uznawana za nienormalność i bezwzględnie tępiona. Jest także "dziwną studentką" szkoły cyrkowej - chociaż w środowisku cyrkowców dziwaków akurat nie brakuje, "dziwną Ruską" - w słynnym kanadyjskim cyrku, w którym przygotowuje lustrzane show. Odtrącana przez wszystkich stara się ukrywać swoje zdolności i ułożyć sobie zwyczajne życie. Chcąc uciec od ciążącego nad nią fatum, Anna podejmuje ostateczną decyzję.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 615
Aria | 2011-11-13
Przeczytana: 03 listopada 2011

Pismo Leonarda to inaczej pismo lustrzane, litery pisane od tyłu, od prawej do lewej. Odczytać je można tylko za pomocą lustra. Swoją nazwę owe pismo zdobyło dzięki Leonardo da Vinci, który w taki sposób zaszyfrował część swoich prac.
Jednak to nie jego geniusz pomógł mu opanować lustrzane pismo. Otóż Da Vinci był leworęczny, a owa sztuka jest często konsekwencją tej przypadłości.

Wyobraźcie sobie, że jesteście po trzydziestce, tworzycie szczęśliwą parę ze swoim mężem, jednak dzieci nie macie. Pewnego dnia zadzwoni do was jakaś daleka mężowa krewna i powie, że w jego rodzinie ktoś zmarł i zostawił po sobie małą dziewczynkę. Weźmiecie dziecko do siebie?
Masza odmówiła. Jednak po kilku niespokojnych dniach, w ciągu których wciąż myślała o dziewczynce, zadzwoniła do krewnej. Na jej chęć zaopiekowania się dzieckiem, usłyszała: „Nie weźmiesz jej. Wystraszysz się”.

O czym jest ta książka? Wydaje mi się barbarzyństwem jakiekolwiek wspomnienie o jej treści, gdyż sama odkrywałam ją nie wiedząc o fabule absolutnie nic. Pismo Leonarda, a zatem leworęczność – ot wszystko, co przyszło mi do głowy.
Zabrałam się za tę książkę, bo chciałam poznać Dinę Rubinę, jedną z najbardziej znanych pisarek współczesnej literatury rosyjskiej. Sięgałam po autora, nie po książkę, a znalazłam głębię, magię i masę pytań. Tylko gdzie są odpowiedzi?
Na pewno zna je Anna, leworęczna dziewczynka, która dla każdego będzie tajemnicą. Bo gdy rozumie się cały świat, ów świat nigdy nie zrozumie nas. Kim jest Anna?

'Zawsze i wszędzie pozostaje tą inną, obcą - dziwaczką i wiedźmą - niezrozumianą i wzbudzającą obawę. Dla krewnych z prowincji, którzy nie chcą się nią zaopiekować po śmierci matki, jest "dziwnym dzieckiem"; "dziwną dziewczynką" - dla przybranych rodziców z Kijowa; "dziwną uczennicą" - w radzieckiej szkole, gdzie niezwykłość jest uznawana za nienormalność i bezwzględnie tępiona; "dziwną studentką" szkoły cyrkowej - chociaż w środowisku cyrkowym dziwaków akurat nie brakuje; "dziwną Ruską" - w słynnym kanadyjskim cyrku, w którym przygotowuje lustrzane pokazy.'

Anna po prostu jest. Istnieje na kartkach tej książki, a Rubina opowiada o niej poprzez wspomnienia, listy, zapiski, rozmowy… Narracja zdecydowanie jest godna podziwu.
Czytałam oryginał, przekład nie trafił jeszcze w moje łapki. Jednak powiedzieć muszę, że zachwyciła mnie różnorodność językowa – gwara, naleciałości, zapożyczenia. Zachwycił mnie także świat, jaki pokazała nam autorka – cyrk, niekiedy w najdrobniejszych szczegółach; Rosjan przez pryzmat reszty świata i ich samych; małomiasteczkość i wielkie kraje; mentalność i wiarę; życie i nędzę; niewiedzę i wiedzę; być i mieć.

W tej niewielkiej książce zawarte jest całe życie, życie nie tylko Anny – dziwnej, a zarazem tajemniczej, obcej, a przy tym tak mi bliskiej – lecz także życie całego kraju, całego świata, a zarazem życia zwykłych przechodni, mijanych codziennie na ulicy. Wiecie, że człowiek, jeżeli mu się przyjrzeć, ma w sobie cały wszechświat?

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Już teraz nowa funkcja: pakiety. Dowiedz się więcej jak kupić kilka książek w najlepszej cenie >>>
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Kancelaria

Wróciłem do przeczytania Kancelarii po chyba 6-ciu latach, na pewno Grisham ma wiele lepszych pozycji na koncie. To zdecydowanie przynudza momentami,...

zgłoś błąd zgłoś błąd