Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Złota pagoda

Tłumaczenie: Anna Zielińska-Elliott
Seria: Biblioteka Japońska
Wydawnictwo: Wilga
7,66 (59 ocen i 10 opinii) Zobacz oceny
10
9
9
11
8
11
7
14
6
9
5
3
4
2
3
0
2
0
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Kinkakuji
data wydania
ISBN
8371561652
liczba stron
253
słowa kluczowe
powieść japońska
język
polski
dodała
Aria

Książka przedstawia autentyczną historię, sfabularyzowaną przez Mishimę; w 1950 roku fanatyczny mnich podpalił jeden z największych skarbów Japonii - świątynię Kinkakuji. Powieść ta-jedno z najważniejszych dzieł Yukio Mishimy-mówi o buncie człowieka przeciw zastanym wartościom, zastygłym już w niemą formę. Formą tą człowiek jest urzeczony, a zarazem musi się przed nią bronić. Martwe piękno...

Książka przedstawia autentyczną historię, sfabularyzowaną przez Mishimę; w 1950 roku fanatyczny mnich podpalił jeden z największych skarbów Japonii - świątynię Kinkakuji.

Powieść ta-jedno z najważniejszych dzieł Yukio Mishimy-mówi o buncie człowieka przeciw zastanym wartościom, zastygłym już w niemą formę. Formą tą człowiek jest urzeczony, a zarazem musi się przed nią bronić. Martwe piękno "Złotej Pagody" jest nieosiągalnym Absolutnym, z którym zmaga się bohater powieści Mishimy. Jego bunt jest protestem przeciw wzorcom krępującym naszą świadomość i nasze działanie.

 

źródło okładki: nakanapie.pl

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (357)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1922
Słowianka | 2015-07-23
Na półkach: Przeczytane, Posiadam, Kobo, 2015
Przeczytana: 23 lipca 2015

„Złota pagoda”, książka otoczona wciąż żywym kultem w Japonii, w Polsce zdobyła tytuł „wielkiej nieosiągalnej”.
Rzecz o narodzinach zła i potrzebie destrukcji będącej remedium na społeczny ostracyzm, choć proza Yukio Mishimy wyróżniają się piękną frazą, spójną kompozycją i umiłowaniem tradycji, to minęła się z moimi oczekiwaniami, nie przekonują mnie pokrętne pseudo buddyjskie rozmyślania nad istotą dobra, zła, nicości i trwałości, mam wrażenie, że największą siłą podtrzymującą mit tej książki jest postać samego autora, szczególnie Jego ostatni, śmiertelny performance.

książek: 615
Aria | 2010-08-12
Na półkach: Ulubione, Przeczytane, Moje! :)
Przeczytana: 05 marca 2010

Gdyby duszę ludzką można było pokroić na kawałki, rozrzucić po całym świecie, a następnie po kilku latach zebrać na nowo, stan owej duszy dokładnie odzwierciedliłby to, co czuję po przeczytaniu tej książki.

O Mishimie Yukio (1925 - 1970) zawsze zaczyna się mówić od końca. Najpierw opowiada się jak umarł. Ale jego śmierć to tylko wisienka na ogromnym i wielu warstwowym torcie jego życia. Głębia tego, jak żył i co czuł Mishima, jest niewyczerpalna. Dzięki jego książkom, możemy się zanurzyć w tę głębię, bo po chwili napełnieni przerażeniem i zachwytem zarazem, uciec z niej i często powracać doń w myślach.

W 1950 roku młody mnich posądzany o schizofrenię i problemy umysłowe spalił świątynię Kinkakuji - najbardziej znany pomnik dawnej stolicy Japonii. To wydarzenie natchnęło Mishimę do napisania Złotej pagody, bowiem pisarz zawsze uważał, że Piękno najdoskonalsze jest w chwili Śmierci.

Złota pagoda jest uważana za najbardziej popularne dzieło japońskiej literatury. W Polsce niestety...

książek: 352
Łukasz | 2015-12-22
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, 2015
Przeczytana: 18 grudnia 2015

Wspaniałe.

książek: 670
Marianna | 2015-03-29

Niesamowita powieść o niezwyciężonej potędze wyobraźni. Rzeczywistość głównego bohatera - samotnego jąkały, dla którego jedynym powodem do dumy było to, "że ludzie go nie rozumieją" - nigdy nie mogłaby się równać z bogactwem jego świata wewnętrznego. Mizoguchiego zawiodły relacje z ludźmi - zakłamaną matką, podłymi kolegami, grzesznym opatem i kobietami, nie odnalazł również satysfakcji w filozofii zen (przynajmniej nie tej wykładanej w świątyni, czy na uniwersytecie), ani w mnogości japońskiej sztuki i kultury, która go otaczała. Był wciąż głodny, nienasycony - nie wystarczało mu spokojne morze - szukał sztormu, zniszczenia, czegoś szczerego i życiodajnego. Nawet Złota Pagoda, która była dla młodzieńca wzorem wszelkiego piękna, błyszczała najjaśniej jedynie w jego własnym umyśle. Powieść Mishimy to wielowymiarowa metafora ludzkiego buntu przeciw zakłamaniu i bezmyślnym przyjmowaniu rzeczywistości, to także hołd dla wielu japońskich tradycji i według mnie, piękna lekcja prawdziwego...

książek: 588
Tadeusz | 2015-03-09
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 09 marca 2015

Przeczytane,ale z trudem,chyba za dużo pustosłowia.

książek: 1150
Dociekliwy_Kotek | 2013-12-20
Przeczytana: grudzień 2013

Jest to niewątpliwie jedna z trudniejszych i bardziej wymagających powieści, jakie przeczytałam w tym roku, jedna z tych, w które im więcej trudu się włoży, tym większą przynoszą przyjemność.
Kto czytał opowiadania z tomu "Biały płomień", poznał bladą zapowiedź tego, do czego zdolny był Ykuio Mishima w długiej formie i może być nielicho zaskoczony.
Przede wszystkim w "Złotej pagodzie" akcja nie ma w zasadzie żadnego znaczenia, a wymowę kolejnych epizodów, spotkań i rozmów, które kształtują głównego bohatera, stwarzają dopiero jego przemyślenia. Piękno uosabia tu siłę destrukcyjną, demoniczną nieledwie, i współistnieje tak z fascynacją brzydotą, jak i ze śmiercią. Taka filozofia najbardziej przypomina mi Jeana Geneta, jednak Mishima Yukio jest nieporównanie bardziej subtelny i wyrafinowany.
To, co naprawdę zachwyca, to precyzja, z jaką autor stworzył niezwykłą konstrukcję osobowości bohatera i wcielił w życie nie to, co jest zewnętrzną formą - zachowania, przyzwyczajenia,...

książek: 0
| 2012-10-02
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 01 października 2012

Yukio Mishima posiadł niesamowity styl pisania - można czytać wartko, brnąć szybko i płynnie, pozwalać poddać się dynamice powieści, ale można również powoli rozkoszować się każdym zdaniem, każdym słowem, które niewątpliwie wyważone przez japońskiego mistrza, dostarczą czytelnikowi satysfakcję spowodowaną doświadczeniem tejże subtelności i finezji.

Tematami, wokół których oscyluje "Złota pagoda" to między innymi obsesja piękna, szeroko rozumiane problemy moralne - relacje etyki z estetyką, kwestionowanie tradycji i autorytetów, zapatrzenie w swe wnętrze, wreszcie niezrozumienie i fatalizm, konfrontacja swych słabości ze światem, konfrontacja wielu światopoglądów.

Książka Mishimy jest barwna i bogata, autor dogłębnie przedstawia swój świat, analizuje, nie pozostawia powierzchownego obrazu, oglądu. Jest to klasyka japońskiej literatury, szkoda, że niezbyt znana poza granicami Kraju Kwitnącej Wiśni.

Przykry jest również fakt, że "Złota pagoda", jedna z jego najznakomitszych...

książek: 1682
Hanna | 2010-10-26
Przeczytana: 26 października 2010

Po przeczytaniu tej książki nie umiem jej ocenić. Ma w sobie niewątpliwy urok i napisana jest z kunsztem. Mishima panuje nad słowem i czyni z niego poddane mu narzędzie opisu stanów wewnętrznych bohatera. Historia, oparta na prawdziwych wydarzeniach, pokazuje jak w młodym buddyjskim mnichu rodzi się sprzeciw wobec świata wartości. Powoli powstaje plan by spalić Złotą Pagodę, piękną świątynię znajdującą się w Kioto. W rzeczywistości sprawca tego czynu był schizofrenikiem. W powieści Mishimy nie ma o tym mowy. Jego wewnętrzne odczucia i przemyślenia wykazują raczej znamiona dziecinności, obrażonej na cały świat o brak uwagi i zranionej w swej próżności. Nie po raz pierwszy pojawia się u Mishimy zafascynowanie złem, a jednak zawsze ma ono posmak niedojrzałości i kompleksu. Poprzez to rozważania o naturze piękna, o sensie rytuału i ogólnie o zniewalającej mocy kultury tracą dla mnie na mocy i pozostawiają z niedosytem.

książek: 324
Agene | 2014-07-19
Przeczytana: 06 czerwca 2014

Proza Mishimy jest pierwszego sortu. Owszem, nie jest to książka do autobusu, wymaga poświęcenia jej pełnej uwagi i skupienia, ale naprawdę warto. Styl, konstrukcja, zamysł, kunszt i treść - wszystko to sprawia, że nie mogę dać mniej niż 10/10, choć z pełną świadomością, że twórczość Mishimy jest na tyle kontrowersyjna, że nie każdemu może przypaść do gustu.

książek: 418
stannirvany | 2012-06-05
Na półkach: Chcę przeczytać

nigdzie niedostępna

zobacz kolejne z 347 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
Powiązane treści
Nie tylko Murakami

Obecnie literatura japońska w Polsce często zawężana jest wyłącznie do twórczości Harukiego Murakamiego – pozostali autorzy to głównie margines, pojedyncze tłumaczenia, przypadkowe tytuły. Nasz użytkownik przygotował subiektywny przegląd książek japońskich, które jego zdaniem, zasługują na jak najszybsze tłumaczenie na polski.


więcej
więcej powiązanych treści
zgłoś błąd zgłoś błąd