Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Skandalista Wojaczek. Poezja, dziewczyny, miłość

Wydawnictwo: Światowit
5,58 (45 ocen i 5 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
3
8
1
7
13
6
7
5
9
4
0
3
8
2
1
1
2
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9788391494936
liczba stron
198
słowa kluczowe
Wojaczek, poezja, poeta, przeklęty
język
polski
dodała
Wilczek

W połowie lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku pojawił się we Wrocławiu nikomu nieznany młody poeta z Mikołowa, który swoim debiutem wstrząsnął polską sceną literacką. Spowodował wiele skandali i naraził się wielu czynnikom. Wyskakiwał przez okna, pisał wiersze na plecach swoich kobiet, ciął sobie żyły, nacinał twarz i nieustannie prowokował otoczenie. A przede wszystkim gorszył...

W połowie lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku pojawił się we Wrocławiu nikomu nieznany młody poeta z Mikołowa, który swoim debiutem wstrząsnął polską sceną literacką. Spowodował wiele skandali i naraził się wielu czynnikom. Wyskakiwał przez okna, pisał wiersze na plecach swoich kobiet, ciął sobie żyły, nacinał twarz i nieustannie prowokował otoczenie. A przede wszystkim gorszył tradycyjnych czytelników nową, odważną, wręcz heretycką metaforyką i obscenicznością. Wyrąbywał nową ścieżkę w polskiej Literaturze.
Srokowski znalazł motywy jego gorszących zachowań. Dał oryginalną i zaskakującą wykładnię etyczną jego drogi życiowej, a także obnażył kulisy śmierci.
Znalazł nowe dokumenty i nowych świadków. Książka Srokowskiego może okazać się książką wręcz sensacyjną. Po raz pierwszy ujawnia bunt poety w więzieniu, a także zachowania konfidentów wobec Wojaczka i środowiska literackiego. Poznajemy też, co poeta czytał i o czym z przyjaciółmi rozmawiał, czego się bał i jak reagował na strach. Jaki był dla swoich kobiet i jaką rolę odegrała w jego życiu miłość. A także jak dziewczyny Wojaczka były o niego zazdrosne. Dowiemy się też, jak Wojaczek po śmierci stypendia dostawał. I dlaczego pewien znany poeta boi się o Wojaczku mówić. I najważniejsze, otrzymujemy zupełnie nową i zdumiewającą interpretację poezji Wojaczka.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (112)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 425
Meszuge | 2014-03-04
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 05 lutego 2008

Mówi się, że to polski Rimbaud i na pewno coś w tym jest. Wiele elementów biografii obu poetów jest zadziwiająco zbieżnych, także w odniesieniu do samej twórczości. Na przykład: „Sezon w piekle” – Rimbaud, „Sezon” – Wojaczek. „Bal wisielców” – Rimbaud, „Powieszony” – Wojaczek. „Modlitwa wieczorna” – Rimbaud”, „Modlitwa bohaterów” – Wojaczek. I tak dalej, i tak dalej.
Są jednak i znaczące różnice. Swój najlepszy wiersz, "Le bateau ivre", "Statek pijany", Arthur Rimbaud napisał w wieku lat siedemnastu, był homoseksualistą, w pewnym momencie porzucił poezję i zajął się przemytem broni i ponoć handlem niewolnikami.
 
Czy Wojaczek świadomie naśladował Rimbauda? Kto wie? Ja wolę określenie – twórcza inspiracja. Zwłaszcza, że kiedy porównuje się Wojaczka i Hłaskę, a także kilku innych „wielkich” z tamtego okresu, choćby najlepszego przedstawiciela poezji lingwistycznej, Tymoteusza Karpowicza, to też ujawniają się zbieżności.
 
Jaki naprawdę był Rafał Wojaczek? Z tej mieszaniny błazeństwa...

książek: 0
| 2014-02-15
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 2014 rok

Temat ciekawy, napisane tak sobie, trochę chaotycznie. Sporo błędów edytorskich, literówek itd.

Nie mało potknięć stylistycznych i interpunkcyjnych autora. Przecinki, widocznie, rzecz nie łatwa.

Ciekawa podstawa materiałowa, tj. głosy ludzi, którzy Wojaczka znali, którzy z nim czas spędzali, którzy go nawet... kochali(?).

Wiele dowiedzieć się można o Wrocławiu tamtych lat (sztuka, kultura, literacki i artystyczny światek) - to chyba nawet najbardziej interesujące fragmenty tej książki.

Tamto miasto już nie istnieje, trasa artystów stała się już tylko mitem. Nie ma.

książek: 1098
Dociekliwy_Kotek | 2011-03-06
Przeczytana: kwiecień 2009

To samo co Kierc prezentuje Srokowski w swojej biografii, aż się flaki przewracają – jeśli ktoś buduje mit Wojaczka, to tacy jak oni biografowie z bożej łaski, z których pisaniny nic nie wynika, a każdy próbuje zdyskredytować pozostałych. Tak naprawdę kawał dobrej roboty odwalił Bereś ze swoim wydaniem prawie setki wywiadów ze znajomymi Wojaczka. Jedyna książka, z której wyłania się w miarę spójny i na oko wierny obraz tego człowieka.

książek: 88
mangotree | 2011-07-22
Na półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam

Przeczytana kilkukrotnie - Wojaczek, jeden z ulubionych poetów, fascynująca i niezwykle osobliwa postać. Srokowski dobrze się spisał.

książek: 28
Enroth | 2010-08-18
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: październik 2009

Ciekawe uzupełnienie do ogólnej wiedzy o Wojaczku, jednak niestety bez rewelacji.

książek: 759
Gwiazdopatrznia | 2016-07-25
Na półkach: Przeczytane
książek: 222
Trzynastka | 2015-08-14
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 14 sierpnia 2015
książek: 541
monis_ | 2015-07-28
Na półkach: Przeczytane
książek: 305
Michelle87 | 2015-04-03
Na półkach: Przeczytane
książek: 881
Sylwia | 2015-02-10
Na półkach: Przeczytane
zobacz kolejne z 102 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd