Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Virginia Woolf

Wydawnictwo: Knopf
7 (4 ocen i 1 opinia) Zobacz oceny
10
0
9
1
8
1
7
1
6
0
5
0
4
1
3
0
2
0
1
0
szczegółowe informacje
data wydania
ISBN
9780099732518
liczba stron
600
język
angielski
dodała
Noir

While Virginia Woolf--one of our century's most brilliant and mercurial writers--has had no shortage of biographers, none has seemed as naturally suited to the task as Hermione Lee. Subscribing to Virginia Woolf's own belief in the fluidity and elusiveness of identity, Lee comes at her subject from a multitude of perspectives, producing a richly layered portrait of the writer and the woman...

While Virginia Woolf--one of our century's most brilliant and mercurial writers--has had no shortage of biographers, none has seemed as naturally suited to the task as Hermione Lee. Subscribing to Virginia Woolf's own belief in the fluidity and elusiveness of identity, Lee comes at her subject from a multitude of perspectives, producing a richly layered portrait of the writer and the woman that leaves all of her complexities and contradictions intact. Such issues as sexual abuse, mental illness, and suicide are brought into balance with the immensity of her literary achievement, her heroic commitment to her work, her generosity and wit, and her sanity and strength.


It is not often that biography offers the satisfactions of great fiction--but this is clearly what Hermione Lee has achieved. Accessible, intelligent, and deeply pleasurable to read, her Virginia Woolf will undoubtedly take its place as the standard biography for years to come.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 416
magda | 2013-08-13
Przeczytana: 13 sierpnia 2013

Virginia Woolf, nazywana Joyce’m w spódnicy, jest jedną z najwybitniejszych pisarek brytyjskich ruchu postmodernistycznego. Stała się także jedną z ikon ruchu feministycznego. Jest autorką nowatorskich technik narracyjnych i wyszukanych opisów. Stworzyła wiele dzieł. Większość z nich przypada na okres 1915-1941. W tym czasie wahania jej nastrojów spowodowanych chorobą ChAD nie miały największego nasilenia - choroba pozwalała jej tworzyć. W czasie ciężkich epizodów choroby Virginia Woolf nie była w stanie pracować twórczo, ale prawdopodobnie przeżycia z tych okresów stanowią materiał opisywany w powieściach w czasie „produktywnym”.
Pięć razy w życiu (cztery z nich pomiędzy trzynastym a trzydziestym trzecim rokiem życia czyli w latach 1895 - 1913) ChAD zaatakowała Virginię Woolf z ogromną siłą. Cztery razy pisarka próbuje odebrać sobie życie. W czasie ataków jej ciało manifestowało chorobę kompletną niechęcią do jedzenia i wielkimi utratami wagi. Towarzyszyły jej także wysoka gorączka, objawy grypowe, halucynacje i słyszenie głosów. Potem także niekontrolowana agresja. Tragiczną kondycją pisarki możemy tłumaczyć brak kompleksowych opisów z tych momentów jej życia. Ponieważ luki w dokumentacji dotyczą nie tylko zapisów samej Virginii lecz także części dokumentacji lekarskich, trudno jest dzis określić co było efektem choroby a co skutkami ubocznymi kuracji, którym Woolf była poddawana.Nie sposób oddzielić twórczość Virginii Woolf od ChAD. Choroba uwidacznia się w jej osobowości, zachowaniach, przekonaniach, języku i stylu pisarskim. Pierwsze załamanie psychiczne młodziutkiej Virginii następuje po śmierci matki, w 1895 roku. Nie dowiadujemy się od niej samej niczego o jej kondycji - Virginia zamyka się w sobie na 2 lata. Zamknięta w czterech ścianach czyta, lecz nie pisze. Jest pod ścisłą opieką lekarską. Dwa lata po utracie matki umiera jej przyrodnia siostra Stella. Od tego czasu liczy siedem nieszczęśliwych lat, zakończonych śmiercią ojca w 1904. Psychika Virginii znowu nie wytrzymuje. Tragiczne wydarzenia w połączeniu z chorobą przynoszą poważne załamanie i próbę samobójczą. Pisarka wyskakuje przez okno. Zostaje odratowana i hospitalizowana.
W 1912 roku Virginia z domu Stephen wychodzi za mąż za Leonarda Woolfa, pisarza, urzędnika służby cywilnej i teoretyka politycznego. Biografowie spierają się czy małżeństwo zostało skonsumowane. Pisarka nie kryła bowiem, że bardziej pociągają ją kobiety. Leonard staje się jednak powiernikiem i najlepszym opiekunem chorej Virginii. Dzięki jego zapiskom dowiadujemy się o przebiegu choroby żony i jej stanach.
Depresja powraca z ogromną siłą w 1913 roku. Po kolejnej próbie samobójczej (tym razem tabletki), Virginia zostaje umieszczona w klinice zamkniętej. Kolejny nawrót choroby notujemy już w 1915 roku. Virginia staje się bardzo agresywna. Początkowo wyłącznie dla obsługi kliniki, potem także w stosunku do męża. Istnieją przypuszczenia, na podstawie listu siostry Virginni Vanessy, że pomiędzy tymi datami Woolf znowu próbuje odebrać sobie życie... Po kolejnym ataku agresji (trudno ustalić czy z powodu choroby czy też podawanych jej medykamentów) pisarka zapada w 2 - dniową śpiączkę i... zaczyna powoli powracać do zdrowia.
W tym samym roku zaczyna tworzyć.
W jej pierwszej powieści „Podróż w świat” główna bohaterka Rachel jest molestowana seksualnie. Zaczyna nienawidzić mężczyzn. Niektórzy biografowie spekulują, że jest to opis jednego jeszcze tragicznego wydarzenia z życia samej Woolf i jej przyrodnich braci (rodzice Virginii pobrali się po tym jak każde z nich owdowiało, w związku z czym w ich domu mieszkały dzieci z trzech małżeństw).
Orientacja seksualna Virginii do dziś rodzi pytania. Jej pierwszą miłością jest kuzynka – Madge Vaughan. Staje się ona pierwowzorem Sally Setton z „Pani Dalloway”. W życiu Virginii pojawiały się także inne kobiety. Jednak list pożegnalny przed popełnieniem samobójstwa, pełen wdzięczności i szacunku, pisze do męża...
Jakie miejsca opisuje najczęściej? Nie Londyn. Wraca pamięcią do krajobrazu z Saint Ives, gdzie do 1895 roku, jej rodzina spędzała każde wakacyjne lato. Żródeł powieści „Do latarni morskiej” możemy szukać właśnie w tych wspomnieniach.
Virginia Woolf mimo choroby, nie była ofiarą. Prowadzi nowoczesny, odważny styl życia. Wygłasza niezależne sądy i uwielbia szokować. Będąc w małżeństwie oddaje się romansom. Pisze w trudnym stylu. Za jej ostatni utwór „ Między aktami” z 1941 roku, którego akcja rozgrywa się 1939 roku i jest zapisem wewnętrznych przemyśleń na temat nadciągającej wojny, została umieszczona przez nazistów niemieckich na liście wrogów III Rzeszy tak zwanej Czarnej Liście. „Między aktami” nie doczekało się publikacji za życia autorki. Ostatnie są „Lata”. Przed tą ostatnią publikacją Virginia następująco opisuje swój stan:
„ Czuję się bardzo samotna...Bardzo bezużyteczna.... Bardzo zaniepokojona...”.
To ostatnie słowo to słowo klucz: Virginia żyje w panicznym strachu przed kolejnym atakiem choroby. Jest wyczulona i spostrzega każdy niepokojący (a znany) sygnał.
W roku 1941, w czasie ostatniego nawrotu choroby - popełnia samobójstwo rzucając się do rzeki.
To tylko skrót dziesiątej części zapisanej na blisko ośmiu setkach stron biografii. Niebywałe, wstrzącające i powodujące głęboką refleksję. Polecam.

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Ocalałe

Quincy Carpenter, Lisa Milner, Samantha Boyd - trzy kobiety, trzy historie, trzy Ocalałe. Jako jedyne uniknęły śmierci z rąk psychopatycznych mord...

zgłoś błąd zgłoś błąd