Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Stalin. Dwór czerwonego cara

Tłumaczenie: Maciej Antosiewicz
Wydawnictwo: Magnum
8,51 (535 ocen i 70 opinii) Zobacz oceny
10
148
9
135
8
141
7
81
6
22
5
4
4
1
3
3
2
0
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Stalin. The Court of The Red Tsar.
data wydania
ISBN
83-89656-06-X
liczba stron
774
słowa kluczowe
stalin, czerwony car, dwór
kategoria
historia
język
polski

Zbiorowa biografia ludzi z najbliższego otoczenia Stalina - i portret samego Stalina. Autor wykorzystał nowe dokumenty archiwalne, nie publikowane wspomnienia i wywiady ze świadkami wydarzeń, które przeprowadził w czasie swoich podróży do Rosji i byłego imperium radzieckiego. Simon Sebag Montefiore brytyjski dziennikarz i pisarz, autor m.in. głośnej książki Prince of Princes: Life of...

Zbiorowa biografia ludzi z najbliższego otoczenia Stalina - i portret samego Stalina. Autor wykorzystał nowe dokumenty archiwalne, nie publikowane wspomnienia i wywiady ze świadkami wydarzeń, które przeprowadził w czasie swoich podróży do Rosji i byłego imperium radzieckiego.
Simon Sebag Montefiore brytyjski dziennikarz i pisarz, autor m.in. głośnej książki Prince of Princes: Life of Potemkin, studiował historię w Cambridge. W latach dziewiędziesiątych podróżował po byłym imperium radzieckim, odwiedził Kaukaz, Ukrainę i Azję Środkową. Wiele pisał na temat Rosji dla "Sunday Timesa", "New York Timesa" i "Spectatora". Jest także prezenterem telewizyjnych filmów dokumentalnych.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
książek: 558
jonaszdrobniak | 2013-08-23
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 10 lutego 2012

Ta książka długo „dojrzewała” na półce zanim zdecydowałem się po nią sięgnąć. Z jednej strony przytłaczał mnie „ciężar” tematu jaki porusza, z drugiej sama jej objętość, której nie powstydziłaby się niejedna encyklopedia.
Kiedy już jednak zabrałem się do lektury, to przyznam szczerze, że wciągnęła mnie bez reszty i każdą wolną chwilę wykorzystywałem, aby do niej wrócić.
Simon Sebag Montefiore dokonał rzeczy niezwykle trudnej, która udaje się tylko najlepszym autorom – nieprawdopodobną ilość informacji przekazał w swojej książce w sposób tak lekki i przystępny, że czyta się ją jak powieść sensacyjną autorstwa największych mistrzów tego gatunku.
Do tej pory znaliśmy Stalina, przede wszystkim jako przebiegłego polityka i krwawego dyktatora, natomiast książka Montefiore pozwala nam poznać jego prywatne życie oraz relacje z rodziną i najbliższym otoczeniem, ujawniając przy tym najbardziej tajemnicze momenty jak choćby samobójstwo jego żony Nadii, z którą łączyła go wyjątkowa więź.
Okazuje się, iż Stalin był bezradny jak dziecko w obliczu objawów jej choroby psychicznej, a na wieść o jej samobójczej śmierci zareagował histerycznie: „Człowiek ze stali był w strasznym stanie, miotał się na oślep w napadach furii (…) zanim wreszcie poddał się rozpaczy. Potem oświadczył, iż zrzeka się władzy. On też miał zamiar się zabić. - Nie mogę tak dalej żyć…”.
Śledząc z autorem kolejne etapy życia i kariery politycznej Józefa Wissarionowicza Dżugaszwiliego, przy okazji dowiadujemy się również jacy byli ludzie z najwyższych kręgów sowieckiej władzy i jakie między nimi panowały stosunki. Autor wprowadza nas za mury Kremla i pokazuje jak wyglądało prywatne życie prominentów i ich rodzin. Przedstawia przy tym zaskakujące szczegóły, jak choćby to, że w latach 20-tych, sowieccy palatyni wiedli wyjątkowo skromne życie, a samemu Stalinowi i jego żonie czasami brakowało „do pierwszego” (sic!).
Mój szacunek i podziw wzbudziła ilość zgromadzonych źródeł, która świadczy o iście benedyktyńskiej pracy jaką autor musiał wykonać pisząc tę książkę i jest najlepszym świadectwem wiarygodności przedstawionych w niej faktów.
Książka obfituje w liczne anegdoty i autentyczne dialogi, które stanowią prawdziwy rarytas dla każdego konesera historii. Jednym z moich ulubionych cytatów jest rozmowa jaką Beria odbył z naukowcem, który zza więziennej kraty pracował dla „chwały Stalina i radzieckiej ojczyzny”. Kiedy naukowiec zasugerował, że jego wydajność byłaby lepsza gdyby pracował jako wolny człowiek, Beria ironicznie odpowiedział: „Zapewne. Ale to byłoby niebezpieczne. Na ulicach panuje szalony ruch i moglibyście zostać przejechani”. Naukowców i inżynierów, którzy jeszcze pozostawali na wolności Beria też potrafił motywować do pracy w dość specyficzny sposób: „Jesteście dobrymi pracownikami, ale gdybyście spędzili sześć lat w obozie, pracowalibyście jeszcze lepiej”.
„Stalin, dwór czerwonego cara” jest idealnym przykładem na to, że można napisać książkę historyczną, która nosi wszystkie cechy naukowego opracowania, a jednocześnie jej treść przekazana jest językiem tak przystępnym, że przedstawione fakty przyswaja się lekko, a czytanie to sama przyjemność. Polecam – dla wszystkich miłośników historii lektura obowiązkowa.

http://jonaszdrobniak.blox.pl/2012/02/Stalin-dwor-czerwonego-cara.html

Pokaż wszystkie opinie o tej książce
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading

Opinie czytelników


O książce:
Czarna Madonna

Czytało mi się tę książkę bardzo przyjemnie, ale bać się - to ja się przy tym nie bałem. Jeśli ktoś tego szuka, to niech uważa, bo się może zawieść.

zgłoś błąd zgłoś błąd