Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Kaligula czyli władza w ręku dwudziestolatka.

Tłumaczenie: Wojciech Gilewski
Seria: Biografie Sławnych Ludzi
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy
6,82 (113 ocen i 15 opinii) Zobacz oceny
10
1
9
8
8
24
7
39
6
25
5
13
4
0
3
3
2
0
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Caligula ou le pouvoir a vingt ans.
data wydania
ISBN
83-06-01855-9
liczba stron
163
kategoria
historia
język
polski
dodała
devinette

Kaligula obwołany cesarzem po śmierci Tyberiusza w 37 roku, przeszedł do historii jako symbol tyranii, okrucieństwa, desotyzmu.Obraz ten przedstawiony za pośrednictwem analizy wielu różnorakich wątków związanych z osądem władcy stawia czytelnika pomiędzy przywołanym stereotypem władcy tyrana, a cesarzem rozważnie spoglądającym na losy państwa i swojego otoczenia, odwołując się zarazem do...

Kaligula obwołany cesarzem po śmierci Tyberiusza w 37 roku, przeszedł do historii jako symbol tyranii, okrucieństwa, desotyzmu.Obraz ten przedstawiony za pośrednictwem analizy wielu różnorakich wątków związanych z osądem władcy stawia czytelnika pomiędzy przywołanym stereotypem władcy tyrana, a cesarzem rozważnie spoglądającym na losy państwa i swojego otoczenia, odwołując się zarazem do wpływów przeszłości. Postawiona zostaje teza kwestionująca autentyczność relacji historyków takich jak Swetoniusz, Dion Kasjusz, Seneka oraz historyków żydowskich Józef Flawiusz i Filon dodając, że są to jedyne źródła jakimi dysponujemy. Opisy często sprzeczne z faktami, które przyczyniły się do pochopnego przypisywania negatywnych cech osobie Kaliguli. Autor książki stara się uświadomić nam sprawy związane z intencjami i sposobem rządzenia w tamtych czasach. Śmiało podejmuje się próby obalenia twierdzeń tyczących się kompromitującej oceny. Uważa że:
'' Można z całą pewnością stwierdzić, iż pomiędzy faktami i obrazem panowania takim, jaki nam przekazały kroniki, istnieje nie tyle zwykły rozziew, wynikający z mniej lub bardziej świadomej stronniczości historyków, a istna otchłań.'' Ponad to z treści książki możemy wyczytać jakimi postawami politycznymi charakteryzowali się ówcześni władcy czy sama społeczność. Dowiadujemy się jakimi cechami się odznaczali i do czego byli zdolni aby podkreślić swoją wyższość czy podążać do wybranego celu.

 

pokaż więcej

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
    Obecnie jeszcze nie ma dyskusji powiązanych z tą książką.
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (260)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 6432

Swetoniusz podaje, że cesarz Kaligula był mocno niezrównoważony psychicznie. Podobno władca bardzo zamartwiał się z tego powodu, że za jego rządów nie miała miejsca żadna wielka tragedia, która przeszłaby do historii.

Za panowania jego poprzedników zawsze działo się coś złego; m.in. za Augusta rzymskie wojsko poniosło klęskę w lesie Teutoburskim, z kolei za Tyberiusza zawalił się amfiteatr w Fideane, gdzie zginęło blisko 50 tysięcy ludzi. Niestety panowanie Kaliguli zbiegło się z okresem prosperity.

Wcale nie był głupi ani szalony,no miał trochę psychopatyczną osobowość,ale trudno się temu dziwić po tym jaki trening zafundował mu Tyberiusz na Capri.
Początkowo jego rządy zapowiadały się wręcz fenomenalnie,a jego późniejsze,czasami nieobliczalne zachowanie zdaje się tłumaczyć przebyta choroba,którą najprawdopodobniej było zapalenie opon mózgowych-mogące w jakimś stopniu uszkodzić mu ten organ.
Zdecydowana jednak większość zbrodni Kaliguli była przemyślana.
Mordował rodziny...

książek: 1621

Bardzo dobra biografia cesarza Kaliguli.Autor przedstawia sylwetkę cesarza ,starając się wytłumaczyć co kierowało jego zachowaniem .Tym samym stara się obalić wiele mitów na jego temat.

Warto przeczytać !

książek: 65
Tomasz | 2016-03-23
Na półkach: Posiadam, Przeczytane
Przeczytana: 28 lutego 2016

Kaligula to rzymski cesarz, który kojarzy nam się z tyranią, hegemonią i okrucieństwem. Rządził Imperium Rzymskim przez prawie cztery lata. W przekazach historycznych zapisał się jako despota i szaleniec uważając się jednocześnie jako równy bogom.
Auguet udowadnia w "Klaliguli...", lub próbuje udowodnić, błędy i przekłamania, stronniczość i manipulacje ówczesnych kronikarzy.
Francuski historyk ukazuje Kaligulę jako postać tragiczną, otoczoną wrogami ale i uwielbianą przez naród rzymski.
Dwudziestowieczny historyk stawia czoła takim kronikarzom jak Seneka, Swetoniusz, Tacyt i Filon... Roland Auguet się broni!
Książka ciekawa i pouczająca. Autor unika niepotrzebnych i drastycznych czasami opisów do których przyzwyczailiśmy się czytając czy oglądając filmy o antycznym Rzymie.

książek: 327
Aesir | 2011-09-23
Przeczytana: 07 kwietnia 2011

Jedyna znana mi monografia cesarza Gajusza Kaliguli, która przetłumaczona została na język polski. W historycznej deskrypcji tej wieloznacznej oraz otoczonej przepastną kurtyną stereotypów postaci autor ukazuje sylwetkę człowieka, która znacząco odbiega od romantycznego mitu szalonego potwora, wyeksponowanego choćby w "Kaliguli" Tinto Brassa.
Niejednokrotnie Kaligula oszkalowany został, choćby przez Tacyta, z racji osobistego dezyderatu historyka do prezentacji procesu zwyrodnienia władzy republikańskiej w absolutystyczną tyranię, tu opartą na modelu wschodnim. Auguet burzy, jednak wizerunek młodego cezara, jako zmiennego w nastrojach i chaotycznego w rządach, które oznaczały rzekomo nieszczęście dla poddanych. Echa słów Julii Augusty do syna, ówczesnego cesarza Tyberiusza o żmiji, którą hoduje dla Rzymu, nie wzbudzają w tej książce szczególnie donośnego echa. Nie jest Kaligula tym potworem, w jakiego postępowaniu nie spostrzegamy żadnego pierwiastka ludzkiego.
U Augueta widzimy...

książek: 3230
Marta | 2015-11-26
Na półkach: Historia, 2015 rok, Przeczytane
Przeczytana: 26 listopada 2015

Ciekawa, ale napisana trochę męczącym stylem. Ostatnie 30-40 stron przeczytałam już byle tylko przeczytać, mam wrażenie, że końcówka napisana jest w strasznie nużący sposób, może wynika to z tego, że nie ma w niej nic więcej prócz tego co autor napisał już wcześniej.
Wybierając tę książkę jako lekturę do zaliczenia na historii myślałam, że jej przeczytanie pójdzie szybko, łatwo i przyjemnie: raptem 150 stron, ciekawa postać Kaliguli... W praktyce okazało się jednak co innego: nie poszło szybko, a zamiast przyjemności dość często odczuwałam znudzenie, nie wiem czy to wina autora czy tłumacza.

książek: 2016
Adam | 2015-05-23
Na półkach: 2015, Przeczytane, Biografie
Przeczytana: 08 stycznia 2015

O Kaliguli powiedziano bardzo wiele. Uchodzi za szaleńca, który nieraz dawał świadectwo swego stanu psychicznego. Czy aby an pewno tak właśnie było? Autor w swojej książce stawia tezę, że spora część przekazu o tym władcy mogła zostać zmanipulowana i nie należy uważać Kaliguli za totalnego wariata. Polecam, aby móc wyrobić sobie zdanie. Mnie przekonał. Całkowitej prawdy nie poznamy, ale faktycznie część przekazu mogła zostać tak stworzona, aby zaszkodzić wizerunkowi cesarza.

Ze znanych mitów: Nie Kaligula nie kazał bić żołnierzom morza, bo wypowiedział wojnę Neptunowi. Kazał im atakować morze, bo chciał ich upokorzyć, gdyż ci bali się wejść na łodzie i wyruszyć na wyprawę wojenną.

książek: 42
Rafał | 2016-05-19
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 19 maja 2016

Kaligula dorastał w atmosferze intryg,morderstw,dramatów ludzkich.Wpatrzony w swojego wuja Tyberiusza,nie miał dobrego wzorca do naśladowania.Tyberiusz był starym zboczeńcem,gwałcicielem,psychopatą i mordercą.A Bucik chłonął wszystko jak gąbka wodę.Podejmując władze w wieku 24 lat;morduje na dzień dobry cztery osoby(w tym dowódce straży,który pomógł udusić Tyberiusza).Popełnia wiele paradoksów np:wielbi z czcią boską i z należnymi tytułami swoje siostry,po czym zsyła je na wygnanie,za to,że są nierządnicami.Uprawia seks z siostrami.To samo robi na ucztach z żonami senatorów;na uboczu,lub też nie...po czym komentuje jak było,i wymienia niejednokrotnie wady tejże kobiety.Ogłasza klęskę urodzaju i jednocześnie zamyka pełne spichlerze zboża.Chce walczyć z samym Neptunem.Każe usuwać głowy Bogom Olimpijskim,a na ich miejsce wstawić swoją.Uwielbiał walki gladiatorów;czasem walk starców,osób kalekich i dzieci.Ze swojego konia-zrobił senatora.Lubił się bawić w wojnę...fingował nie które...

książek: 2353
Nifelinord | 2013-07-12
Na półkach: Przeczytane, Na składzie
Przeczytana: 2013 rok

Interesująca próba zracjonalizowania postaci i poczynań Kaliguli - oparta, co ciekawe, nie tyle na prostym obalaniu mitów, którymi jego krótkie panowanie obrosło, co na wykazywaniu, iż wiele z nich przestaje szokować czy dziwić przy odpowiedniej interpretacji. Gdy zestawić tego 'szaleńca u władzy' z przemilczanymi często przez starożytnych historyków okolicznościami, jakie (z dużą dozą prawdopodobieństwa) wymuszały na nim posługiwanie się absurdem i okrucieństwem, cesarz przestaje jawić się jako potwór niespełna rozumu.

Autor zarysowuje też krótko konkurencyjne teorie na temat Kaliguli, zarówno historyczne, jak i filozoficzne (ze słynnym utworem Camusa na czele), a nawet pseudonaukowe, tłumacząc, dlaczego nie zgadza się z nimi. Całość, choć konkretna, rzeczowa i niepławiąca się w malowniczych szczegółach (które i tak z kronikarskiego obowiązku wymienia), nie jest napisana specjalnie suchym językiem i jest na tyle krótka, że może być polecona każdemu, kto chciałby dowiedzieć się o...

książek: 167
Aququ | 2016-12-06

Jedna z ciekawszych książek historycznych, jakie miałem okazję przeczytać. Głównie ze względu na to, co zwykle w większości książek historycznych jest ukryte w warsztacie naukowym historyka. Auguet zaś, opisując życie Kaliguli, pozwala nam krok po kroku poznać etapy krytyki zewnętrznej, a zwłaszcza wewnętrznej źródeł. Następnie zaś przedstawia, jak prawidłowo dokonana krytyka może wpłynąć na reinterpretację, wydawałoby się znanych, wydarzeń. Brzmi nudno, ale bliżej temu do książki detektywistycznej niż historycznej (tak, jak ją sobie większość zjadaczy wyobraża).
Ponadto, wnioski z lektury, mają swój współczesny walor edukacyjny. Każda epoka i każda walka polityczna ma swoich "Caligulii", polityków przedstawianych jako wariatów z błyskiem szaleństwa w oczach, których działania, gdy je obedrzeć z otoczki nieprzychylnych komentarzy mogą się okazać racjonalne, ale niebezpiecznie szalone... dla przeciwników.

książek: 779

Książka Rolanda Augueta jest biografią trzeciego z rzymskich cesarzy napisaną w sposób inny niż pozostałe. Autor wychodzi od sytuacji rodzinnej Kaliguli i od dziejów Rzymu za Tyberiusza. Analizując zachowane źródła pisane zwalcza czarną legendę Kaliguli poprzez wytknięcie znajdujących się u antycznych dziejopisów sprzeczności. Dużo miejsca poświęca psychologii, acz odrzuca hipotezę o chorobie psychicznej monarchy. Akcentuje natomiast jego specyficzne poczucie humoru, a z pozoru bezsensowne decyzje stara się racjonalnie uzasadnić. Zastanawia brak odniesień do źródeł epigraficznych czy numizmatyki, które - jak zawsze w przypadku badań nad starożytnością - umożliwiają naszkicowanie pełniejszego obrazu panowania Kaliguli. W sytuacji, gdy Autor korzysta tylko ze źródeł pisanych, które na dodatek w specyficzny sposób interpretuje, jest to pewien mankament.

Tomasz Babnis

zobacz kolejne z 250 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
zgłoś błąd zgłoś błąd