Nasza strona internetowa wykorzystuje cookies (pol.: ciasteczka)

W celu sprawnego i szybkiego działania serwisu, zapewnienia wygody podczas jego przeglądania, dostosowywania funkcjonalności do indywidualnych potrzeb użytkowników, a także w celach statystycznych oraz reklamowych, używamy informacji zapisanych za pomocą cookies. Korzystanie z serwisu jest równoznaczne ze zgodą użytkownika na stosowanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz tutaj.
7,6 (173 ocen i 16 opinii) Zobacz oceny
10
22
9
33
8
30
7
50
6
24
5
7
4
7
3
0
2
0
1
0
szczegółowe informacje
tytuł oryginału
Kokoro
data wydania
liczba stron
222
słowa kluczowe
Japonia, etyka
język
polski
dodał
kashka

 

Brak materiałów.
Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert.
Dodaj dyskusję
Dyskusje o książce
pokaż wszystkie
Sortuj opinie wg
Opinie czytelników (517)
 Pokaż tylko oceny z treścią
książek: 1101

Powieść ,,Sedno rzeczy'' Sōseki Natsume jest dysertacją samotności najwyższej próby. Ukazuje wiele problemów moralnych, z którymi bohaterowie tejże książki muszą się zmierzyć, a czasem stają się one przyczyną, źródłem ich egzystencjalnej klęski, prowadzącej do tragedii. Utwór podejmuje takie zagadnienia jak między innymi: miłość, zazdrość, czy groszoróbstwo. Bezeceństwo, marazm i blagierstwo jest w nim szeroko eksplikowane. Egzegezą tegoż utworu, może być sentencja ,,To nie miłość ra­ni... Tyl­ko ludzie.''.

Postacie w tym dziele nie mają nadanych imion ani nazwisk ze względu na poruszany przez pisarza temat alienacji, który stawia ludzi na równych sobie w obliczu dotykającego ich nieszczęścia. Główny bohater nazwany przez autora, po prostu Sensei'em, czyli Mistrzem, jest człowiekiem całkowicie zdegradowanym. Jest pozbawionym marzeń cynikiem, celowo odsuwającym się od otaczającego go świata; nie potrafiącym nikomu zaufać. Własną żonę traktuje z dozą dystansu, nie starając się na...

książek: 269
Voudini | 2014-06-07
Na półkach: Przeczytane, Posiadam

"Sedno rzeczy" to klimatyczna opowieść o alienacji, niemożności bliskości. Temat to w literaturze oklepany, ale należy wziąć poprawkę na wiek powieści, wynoszący równo 99 lat, a także na specyfikę japońskiej kultury, w której warunkach alienacja jednostki zdaje się dobitniejsza, a niemożność bliskości bardziej niemożliwa, co czyni powieść Natsume, pospołu z charakterystycznym stylem, bardzo sugestywną na tle konkurencji. Styl ten, prosty, suchy, psychologizujący, stanowi wypadkową między pisarstwem Murakamiego (przynajmniej tym z "Norwegian Wood") a manierą Myśliwskiego (choć bez charakteryzującego tego ostatniego pędu do uczynienia z każdego zdania funkcjonującej również osobno sentencji), co powinno przysporzyć "Sednu rzeczy" wielu zwolenników, z dość zdecydowanym wyłączeniem podpisanego poniżej.
Mój osobisty problem z tą prozą nie leży wcale w niekompetencji autora, bo tekst powieści jest bardzo dopracowany, a jej konstrukcja - z zaskakującym wprowadzeniem wątku epistolarnego -...

książek: 169

Wspaniała książka! O zagubieniu, nieprzystosowaniu (do sytuacji tudzież całej epoki), strachu (przed odrzuceniem, ale i przed ośmieszeniem, poniżeniem, hańbą), o zaufaniu (lub jego braku), o miłości (nie tyle fizycznej, co tej subtelniejszej, wzniosłej), o przyjaźni (brutalnie przerwanej, zniszczonej), o pamięci i niemożności ucieczki od samego siebie, od błędów przeszłości. O podążeniu za własnym sercem - nawet, jeśli droga prowadzi do śmierci. O zrozumieniu.

książek: 405
monesha | 2012-05-24
Przeczytana: 21 maja 2012

„Sedno rzeczy” jest książką bez wątpienia wybitną, jednak zawiedzie tego czytelnika, który oczekuje wartkiej akcji. To książka, którą należy czytać niespiesznie, zgodnie z trybem, jakim została napisana. Filiżanka zielonej herbaty, cisza i … samotność, oto najlepsi sprzymierzeńcy czytelnika „Sedna rzeczy”. To właśnie samotność jest głównym bohaterem powieści. Jest tym stanem natury człowieka, który wpływa na każdą sferę jego życia. Poznajemy dwóch mężczyzn. Młodszy, student tokijskiego uniwersytetu, spotyka swojego Mistrza, od którego pragnie nauczyć się prawd życia. Widząc starszego mężczyznę na plaży, czuje, że musi go poznać, podświadomie oczekuje nauki życia od kogoś doświadczonego. Przy bliższym poznaniu okazuje się, że Mistrz nie zawiedzie Ucznia. Wyjątkowa jest nić porozumienia, która łączy obu mężczyzn. Jest tak silna, że, Uczeń zdecyduje się opuścić swój dom rodzinny, gdy stanie przed wyborem, czy tkwić przy łóżku śmiertelnie chorego ojca, czy spróbować jeszcze raz...

książek: 469
WisemantheWise | 2017-02-02
Na półkach: Przeczytane
Przeczytana: 01 lutego 2017

Książka Souseki Natsume to prawdziwe dzieło. Oczywiście to moja prywatna opinia jako fana kultury japońskiej ale nie tylko dlatego. Autor pokazuje w niej co naprawdę powinno być ważne w życiu każdego człowieka i na czym każdy powinien się koncentrować. Po co właściwie żyjemy? Co stanie się z nami po śmierci? Jak człowiek może ranić innych albo być przyjacielem? To bardzo ważne pytania egzystencjalne, na które każdy człowiek powinien umieć odpowiedzieć. Tytułowe sedno rzeczy. Niestety większość nie zastanawia się nad nimi, wypełniając swoje życie bezwartościowymi treściami. A kiedy przychodzi ostatnia godzina jest już za późno na zmianę.

Bardzo trudny to tekst, wielu pewnie zrazi lub znudzi. Dla mnie to rewelacyjna opowieść ukazująca co naprawdę jest ważne. Jak powiedział jeden z bohaterów "Kto nie myśli o wyższych racjach jest po prostu głupcem".
Ciekawe, że przeczytałem "Sedno rzeczy" dokładnie 100 lat po śmierci autora. A mimo treść nadal wywiera tak dużą uwagę.

książek: 339
Shino11 | 2015-01-30
Na półkach: Przeczytane

W końcu książka, o której pomyślałam:„Przeczytałam coś dobrego.” Być może z tęsknoty za taką idealistyczną relacją między uczniem i mistrzem. Nie opuszczało mnie wrażenie, że ewidentnie dialogi są podciągnięte idealizacją, kto by w dzisiejszych czasach cechował się takim entuzjazmem, swojskością i empatią względem ludzi.. Przez to były jak z marzeń. A wielu ludzi marzy lub marzyło, by mieć autorytet, z którym można byłoby porozmawiać w każdej chwili i rozwiązywać życiowe wątpliwości.
W książce można doszukać się różnych przesłań. Do mnie dotarło to, że doświadczenie życiowe rozwija poglądy. Doświadczenia zmieniają człowieka. Człowiek się zmienia, z reguły mądrzeje. Są w niej próby zrozumienia ludzkiej psychiki i uważam, że przedstawione analizy są słuszne i możliwe do wystąpienia w świecie realnym.
Nie licząca aż tak wielu stron książka o drogach, szczęściu, decyzjach, uczuciach sprawia, że trudno się od niej oderwać.
Język książki daje poczucie, że pisana była z serca, szczerze,...

książek: 590
kroofy | 2013-08-16
Przeczytana: sierpień 2013

Bardzo dojrzała opowieść o różnych obliczach samotności o naturze japończyków.
Pokazuje punkt widzenia świata to tytułowe Sedno Rzeczy starszego pokolenia, coś przeciwko czemu następne pokolenie zgodnie ze swym prawem, próbowało się buntować.
Pięknie opisana, zdziwiła mnie znikoma ilość opisów przyrody, co bynajmniej nie jest wadą. Dobrze nakreślone postacie, wciągająca historia.
Pomimo niewielkiej objętości, nie jest to książka do szybkiego przeczytania, warto się nią podelektować.

książek: 1147
Dociekliwy_Kotek | 2011-03-26
Przeczytana: czerwiec 2007

Opinia zaznaczona jako spoiler. Pokaż ją.

Zaskakująco dobra, zwłaszcza po "Jestem kotem", powieść - o obsesji, o miłości i wierności swoim przekonaniom i zasadom. Trudno mówić tu o jakiejś wartkiej akcji, ale na uwagę zasługuje psychologiczna wrażliwość i sposób przedstawienia, jak przyjaciel w najlepsze wierze nakłania do samobójstwa chłopaka dziewczyny, w której sam się kocha oraz to, jak potem radzi sobie z tym ciężarem.

książek: 324
Marcin | 2014-08-20
Na półkach: Przeczytane, 52/2014
Przeczytana: 19 sierpnia 2014

Mocna stroną "Sedna rzeczy" jest fakt, iż autor precyzyjnie oddaje narracją nastroje i psychikę bohaterów: niecierpliwość i ciekawość młodzieńca oraz chłód i dystans Senseia, mężczyzny dorosłego i doświadczonego życiem. Tak więc pierwsza część książki, gdzie narracja prowadzona jest przez młodzieńca, jest dużo bardziej interesująca, wręcz inspirująca. Czytelnik może w takim zabiegu literackim dostrzec analogię, bowiem tak jak młodzieńca inspirowała postać Senseia, tak też czytelnik daje się uwieść czarowi i tajemnicy, jaką emanuje mężczyzna. Z kolei opowieść Senseia bywa irytująco mdła i oschła, jak sama jego postać. Opowieść Senseia stanowi wyzwanie, bowiem lektura przeradza się czasami w żmudne odczytywanie, które pełne jest oczekiwania i niepokoju czy owo tytułowe sedno rzeczy uda się uchwycić. Pomimo licznych interesujących spostrzeżeń na temat śmierci - niezwykłe dla mnie jest zjawisko samobójstwa z rozpaczy po śmierci panującego władcy! - niestety książka pozostawia niedobry,...

książek: 255
zkosmosuwkosmos | 2013-07-29
Na półkach: Przeczytane, Ulubione
Przeczytana: 29 lipca 2013

Dotarłam do ostatniego słowa, do ostatniej kropki, zamknęłam książkę i jedyne na co było mnie stać to trzymanie jej w dłoniach, pozostając w idiotycznym wręcz bezruchu. To prawda, tej książki nie czyta się w swoim tempie, ona narzuca nam własny ton, każe robić przerwy i oddychać powietrzem, które ją wypełnia. Wybitna powieść, to z pewnością.

zobacz kolejne z 507 
Moja Biblioteczka
Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię.
Przeczytane
loading
Cytaty z książki
lista cytatów dodaj cytat
Inne książki autora
więcej książek tego autora
zgłoś błąd zgłoś błąd